De moeder van Pete Doherty over cricket, crack en Kate

Of ze nu echt in Thailand getrouwd zijn of niet, Kate Moss en Pete Doherty blijven hot news. Humo sprak met Jackie, Pete's moeder over cricket, crack en Kate.


Jackie is de moeder van de beruchtste drugsverslaafde van Engeland: Pete Doherty. Ze staat op het punt haar memoires te publiceren: 'Pete Doherty: My Prodigal Son- Pete Doherty: mijn verloren zoon'. Een boek waar maar één vraag uit spreekt: 'Waar is het allemaal verkeerd gegaan?'

Nog voor de koffie is uitgeschonken of het lichtje van de taperecorder brandt, is Jackie Doherty in tranen. Ze haalt een kanten dameszakdoek uit haar zak, en droogt haar grote ronde ogen: Pete's ogen, met diezelfde mengeling van verbijstering, onschuld en plezier erin. Ik was haar aan het vertellen hoezeer ik was aangedaan door de familiefoto's in haar boek -Pete, zeven jaar oud, in slaap gevallen boven zijn stripverhaal; Pete, een ernstige zesjarige die zijn scoutseed aflegt; Pete, 13, in een wit cricketbroekje - en hoe moeilijk het is om dit kind te verzoenen met Pete Doherty, de meest notoire junkie van Engeland.

Jackie is zelf al drie jaar op zoek naar die link: toen is wat zij 'Het Peter-probleem' noemt begonnen. Ze heeft de kindertijd van haar zoon opnieuw langs haar geestesoog laten passeren, en zich doorheen een waas van drukke zomers, uitmuntende schoolrapporten en tumultueuze Kerstmissen gewerkt, op zoek naar tekens, aanwijzingen. aanleidingen. 'Ik herinner me hoe trots ik was op mijn kinderen, die pientere, oprechte burgers waren,' schrijft Jackie. 'Ze zouden nooit drugs nemen of de wet overtreden; ze waren hun puberteit voorbij, en we waren er zonder kleerscheuren doorheen geraakt. Had ik niet toegekeken hoe andere ouders de grootste problemen met hun kinderen hadden? Had ik me niet zelfingenomen gevoeld?'

Jackie is een verpleegster met 30 jaar dienst, een vrouw die in haar hele leven slechts drie keer 'beschonken' is geweest, die zelfs geen aspirientje tegen de hoofdpijn durft te nemen, de montere echtgenote van een legerofficier - en nu dus de moeder van een veroordeelde crimineel en heroïneverslaafde. 'Maar we hebben het niet zo erg gehad als sommige andere families van junkies,' zegt Jackie. 'Peter heeft ons nooit bestolen, nooit geslagen voor geld, ons nooit in de problemen gebracht...'

Jackie ziet haar zoon als een zieke en fragiele jongen. Maar voor de rest van de wereld is Pete Doherty - voormalig zanger van de Libertines, nu bij Babyshambles - een zelfdestructief rockicoon. In hun ogen is hij de trotse opvolger van Hendrix, Cobain en Joplin, die allemaal aan de drugs bezweken op hun zevenentwintigste, 'the year of rock and roll death', en de leeftijd van Doherty nu. Die lugubere verwachting is één van Jackie's grootste angsten. 'Ik ken fans die geen enkel concert missen, omdat het wel eens zijn laatste zou kunnen zijn.' Haar vrienden troosten haar door te zeggen: 'Kijk, hij is een rockster: drugs nemen en gevaarlijk leven is wat rocksterren doén.' 'Maar,' huilt Jackie, 'Hij is niet hun zoon.'


Het besef

Op de dag dat haar moeder begraven werd, in april 2003, realiseerde Jackie zich dat Peter een verslaafde was. Hij had zijn Japanse tournee met de Libertines onderbroken, en was naar Liverpool gevlogen om mee de kist te helpen dragen. Hij was zenuwachtig en tranerig, maar Jackie weet dat aan de jetlag en het verdriet. Toen ze na de begrafenis met elkaar stonden te praten, bekende hij dat veel van zijn teksten over drugs gingen. Daarna, in de auto op weg naar Heathrow, werd hij onrustig, en wilde hij plots per se naar Londen. Hij weigerde naar het vliegveld te worden gebracht, en liet zich afzetten in Whitechapel. Hij moest er dringend iemand zien, diezelfde avond nog.

Acht weken later werd Jackie tijdens haar nachtdienst opgebeld door een vriendin: die vertelde haar dat Peter alle controle had verloren. Ze hoorde verhalen over door drugs aangewakkerde woedeaanvallen, bizar gedrag. Dus haastte Jackie zich naar Londen (ze zat op dat moment in Nederland, waar haar man gestationeerd was) voor een afspraak met Rough Trade, het platenlabel van de Libertines. Ze kreeg te horen dat haar zoon zich best kon laten opnemen in een ontwenningskliniek, en dat hij over twee of drie jaar weer de oude zou zijn - geen rooskleurig perspectief.

Maar eerst moest Jackie haar zoon zien te vinden. Haar boek staat vol met dat soort speurtochten: Jackie die aanwijzingen volgt van één van Doherty's louche kennissen; trips naar zijn appartement, waar hij net blijkt te zijn vertrokken; Peter die niet komt opdagen, of die omringd is door een enorm entourage van fans en muzikanten, zodat ze haast nooit de kans krijgt hem onder vier ogen te spreken. Maar deze keer trof ze haar zoon alleen aan, kalm en nuchter.

Hij gaf toe dat hij heroïne en crack rookte. Jackie herinnert zich dat ze enigszins opgelucht was te horen dat Peter niet injecteerde - nóg niet. Hij stemde ermee in een ontwenningskuur te beginnen in de Farm Place in Surrey. Jackie keerde terug naar Nederland, gerustgesteld.

Na een paar dagen was Doherty de ontwenningskliniek alweer ontvlucht, en trok Jackie opnieuw half Europa door om hem tot inkeer te doen komen. Het verhaal van hun volgende ontmoeting vat haar strijd goed samen, en zet het patroon voor de komende jaren. Tijdens de lunch had Peter ermee ingestemd terug te keren naar Surrey - de taxi was al onderweg.

Maar toen vormde zich een menigte rond het terras in Soho. Fans gingen in de rij staan voor een handtekening, iemand haalde een gitaar boven, en Peter begon te zingen. Op dat moment besefte Jackie dat hij niet zou terugkeren naar de ontwenningskliniek. Ze was hem kwijtgespeeld: aan zijn publiek, en aan de roem, met al zijn avonturen en verleidingen.


Bloed op doek

Het is de eerste keer dat Jackie, 52, wordt geïnterviewd, en ze let erop dat ze geen kwaad woord zegt over Peter of zijn dierbaren, op wie ze rekent voor informatie, en die hem beschermen. Wanneer ik haar vraag naar Kate Moss, het knipperlichtliefje van Doherty, zegt ze alleen dat ze haar maar één keer heeft ontmoet. Maakt het haar niet kwaad dat Moss, die nooit voor de rechter is moeten verschijnen, alleen maar rijker en bekender is geworden van haar drugsverslaving, terwijl Doherty elke week gearresteerd, beschimpt en opgesloten wordt? 'Ik vind dat iedereen hen met rust moet laten,' is alles wat ze zegt. 'Ze zijn verliefd, en de mensen laten hen maar niet met rust.'

In 'My Prodigal Son' is Jackie terughoudend over de meer lugubere details van Peters leven. Zo beschrijft ze nergens zijn huis in East London: één grote chaos van kapotte meubels, drugsparafernalia, en Peters beroemde schilderijen, die hij maakte met zijn eigen bloed. Voelt ze nooit de moederlijke aandrang om de rommel op te ruimen? 'Ik ben een extreem netjes persoon, ik weet waar alles ligt in mijn laden. Maar sommige mensen leven in chaos, en je moet de mensen laten leven zoals ze dat willen. Want ergens in die chaos bevindt zich ook een grote hoeveelheid creativiteit, die ik niet begrijp. Sommige mensen zouden het waanzin kunnen noemen. Maar wat is gek? Vroeger dachten de mensen dat de impressionisten gekken waren.'


De schuld van de ouders

Ik opper dat ze nog steeds een reden heeft om trots te zijn: haar zoon is een productieve songschrijver met een ijzersterke live-reputatie, wiens platen verkopen als zoete broodjes. Bovendien beschikt hij over een rauwe, authentieke, originele stem - een zeldzaamheid onder de geairbrushte sterren van vandaag. 'Misschien,' zegt Jackie, diep bedroefd.

Wanneer ze Pete ziet, maakt ze steevast hetzelfde grapje: 'I blame the parents.' 'Ja,' zegt hij dan, 'Maar je moet hen ook de schuld geven voor de goeie dingen.'

Hoewel ze het zelf ontkent, is het duidelijk dat Jackie -een sociale, op gezelligheid gestelde vrouw met dat typisch Liverpoolse gevoel voor humor en een flair voor taal (ze heeft een poëziebundel gepubliceerd) - verantwoordelijk is voor veel van het goede in Pete Doherty. Van zijn moeder heeft hij zijn onconventionele stijl, in het bijzonder zijn onafscheidelijke hoedjes. Zelf beschikt Jackie over een enorme collectie baretten. Ze doet niets liever dan antiekbeurzen en rommelmarkten afschuimen, op zoek naar speciale dingen.

Zijn vermogen om volledig in het nu te leven, lijkt Doherty ook van haar te hebben. Wanneer ik haar vraag of het gezin ooit bezorgd was voor het leven van haar echtgenoot Peter senior - hij deed dienst in Kosovo, Bosnië, Irak (tijdens de eerste Golfoorlog) en Noord Ierland - haalt ze haar schouders op en lacht. 'Je probeert gewoon je dag door te komen. Carpe Diem!' Ze heeft zich zelfs rot geamuseerd op Glastonbury, ook al zat haar zoon volledig opgesloten in zijn verslaving, en kon ze maar enkele momenten met hem doorbrengen. 'Ben je ooit op Glastonbury geweest?' vraagt ze, enthousiast. 'Ik zat in de danstent. Ik heb me er de benen vanonder het lijf gedanst, met meisjes en jongens. Het was fantastisch! Ik zou zo weer teruggaan.'


Een wonderkind

Peter, haar tweede kind, werd geboren toen de familie gestationeerd was in Northhumberland. De Dohertys hadden al een dochter, AmyJo (nu 28 en een lerares), en kregen er later nog één, Emily (19 en in het leger). Volgens Jackie was Peter al van jongs af een grote belofte. Hij speelde de hoofdrol in het schooltoneel, won een schooldebat, en kreeg de hoofdprijs voor een poëziewedstrijd van het Arts Council. Hij was altijd bezig gedichten te schrijven, waaronder een antirokersode: 'Cough, cough, cough,' zo begint het. De jonge Doherty verslond het ene boek na het andere: Brecht, Camus, Genet, Baudelaire, de romantische dichters; hij was geobsedeerd door Oscar Wilde. Hij publiceerde zijn eigen fanzine voor de Queens Park Rangers, dat hij 'All is Quiet on the Western Avenue' noemde. Hij deed het steevast uitstekend op zijn examens, en zijn punten waren hoog genoeg om hem toegang te geven tot het prestigieuze Queen Mary's in Londen, waar hij Engels kon volgen.

Hij was geduldig en vrolijk, en lief tegen zijn grootouders. Er waren geen ruzies met slaande deuren. 'Ons leven was gewoonweg prachtig', zegt Jackie. 'Tenminste, zo herinner ik het me toch. Je zou het eigenlijk aan hem moeten vragen.'

Jackie heeft een goede communicatie met haar kinderen altijd erg belangrijk gevonden, vooral tijdens hun puberteit. Zo kocht ze bewust geen afwasmachine, omdat ze merkte dat haar kinderen tijdens de afwas altijd honderduit over hun leven praatten. 'Ik was streng,' zegt ze, 'Volgens Peter zelfs strenger dan mijn echtgenoot. Ik sta op oprechtheid, op eerlijkheid; ik probeer altijd alles op de correcte manier te doen. De kinderen liepen nooit zomaar rond op straat. Ze waren omringd door teenagers die de hele tijd feestten, en wij stonden dat niet toe. Maar een echt probleem was dat niet: de kinderen hadden het sowieso te druk met hun diverse hobby's.'

Ze herinnert zich hoe Doherty en een vriend zich hadden ingeschreven voor een stand-up comedy-wedstrijd: ze mochten door naar de volgende ronde, maar omdat het al laat was, kwam Peter toch maar naar huis. Het enige probleem dat ze zich kan herinneren, is dat ze hem soms moest opjagen om zijn krantenronde te doen.


De breuk

De familie Doherty moest vaak verhuizen - naar Duitsland, naar Cyprus, naar Noord Ierland - en Doherty's verslaving wordt hier en daar geweten aan het onvaste van het militaire leven. Maar de jonge AmyJo en Pete leken nauwelijks last te hebben van de constante ontworteling: alleen Emily had er een hekel aan, en koos ervoor naar een internaat te gaan. Pete leerde Duits, had een onbezorgde, vrije kindertijd in de open lucht, en amuseerde zich met hagedissen achterna zitten op de basis in Cyprus. Hij maakte makkelijk nieuwe vriendjes. 'We waren een militaire familie, en we hadden er geen problemen mee te verhuizen,' zegt Jackie, die momenteel in Dorset gestationeerd is. 'Het is telkens zo spannend. Je pakt je koffers uit en gooit je in de gemeenschap. Veel mensen houden niet van dat soort leven. Maar ik vind het nog steeds geweldig, zelfs op onze leeftijd. Als ik morgen moet verkassen, vind ik dat prima.'

De Doherty's behoren tot de officiersklasse, maar dat betekent niet dat ze ook chic zijn - 'aspirerende lagere middenklasse' is een betere omschrijving.

Het zijn harde, inventieve werkers, die zich overal doorheen slaan en nergens over zeuren.

De schande een zoon te hebben die opschept over zijn crackverslaving, en die voor miljoenen mensen optreedt op Live8, te stoned om zich de teksten te herinneren, weegt het zwaarste door op Doherty's vader. Hij is een praktisch man, zegt Jackie, die gewend is om problemen op te lossen: het doet hem pijn dat hier geen oplossing voor te vinden is. En hij heeft natuurlijk zijn trots: hoe kan je als legerofficier rekruten commanderen als je het gevoel hebt dat je gefaald hebt met je eigen zoon?

Na een paar heftige ruzies met Pete begin 2005, besloot Peter senior dat hij genoeg had van gebroken beloftes, en zwoor hij dat hij zijn zoon niet meer wilde zien tot die clean was. 'Eigenlijk is het ironisch,' zegt Jackie. 'Mijn man is een vinylverzamelaar. Hij bezit tussen de 5.000 en 6.000 platen: het kan niet anders, of de meeste daarvan zijn door drugsverslaafden gemaakt. Maar het is toch iets anders als het over je eigen zoon gaat.'


Fuck you

Pete begon pas met drugs te experimenteren toen hij het huis uit was. Misschien was hij verrukt eindelijk bevrijd te zijn van zijn familie en het militaire leven, maar de kans is groter dat hij gewoon een romantisch beeld van druggebruik had.

The Libertines, de groep die hij oprichtte met Carl Barat, droeg de individuele vrijheid hoog in het vaandel: Doherty deed graag alsof de heroïne die hij rookte opium was.

In zijn nawoord in Jackie's boek schrijft Doherty senior hoe trots en opgewonden hij was toen de Libertines hun eerste optredens speelden, maar hij voegt eraan toe: 'Peters grootste ongeluk was bekend worden. De fans hebben hem gemaakt tot wat hij nu is: een pathetisch, slap figuur.'

De harde aanpak van zijn vader heeft duidelijk sporen nagelaten bij Doherty. In een recent krantenartikel zegt Doherty: 'Ik wil dat mijn vader weet dat ik van hem hou, en dat ik hem genoeg respecteer om niet meer over hem te praten. Hoor me je, pa? Maar fuck you. Want hier staat een kerel die je zoon is, die je maatje wil zijn en die zijn moeder niet van streek wil brengen. Waarom ben je zo koppig? Waarom ben je zo hard?'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234