null Beeld

De mooiste herinneringen van StuBru

Stel. Dementie is morgen uw deel: de harde schijf van uw geheugen crasht, en u ziet kans om nog net één herinnering te redden voor de eeuwige winter intreedt. Welke wordt het?

Of nog: welke scène uit uw leven wenst u voor eeuwig als een poster aan de binnenkant van uw schedelpan te plakken, als het er slechts één mag zijn? Een vraag die beantwoord wordt door de tien StuBru-presentatoren die, naast Christophe Lambrecht en Lisa Smolders, dit jaar uw Music For Life zullen vullen.

undefined

null Beeld

Ilse Liebens «Mijn allereerste, echt fameuze crush – op de leerkracht met dienst. Ik was dertien of veertien, zweefde tussen kinds en volwassen: ik kon niet alles even goed plaatsen, maar was mega-overdonderd: 't is dát gevoel dat ik wil bijhouden. Later word je óók nog verliefd, maar 't is nooit meer hetzelfde: zelfs in een zotte vlaag van verliefdheid blijft nu minstens 0,2 procent van mijn hersenen functioneren, wat toen helemaal niet het geval was.

Bram Willems «Een heel algemeen beeld: een snapshot van mijn lief, kinderen, vrienden en dichte familie. Voor zover ik me kan herinneren is het slechts één keer voorgevallen dat die zich allemaal op dezelfde plaats bevonden: twee jaar geleden, op een avond die ik mijn lief cadeau had gedaan. Met alle mensen die ontzettend belangrijk zijn in mijn leven, in ons leven. Samenkomst op een boot, daarna allemaal gaan eten. Die scène wil ik vasthouden.

undefined

null Beeld

Siska Schoeters «Het einde van Music For Life vorig jaar: we waren nét uit het Glazen Huis bevrijd, en stonden op het podium te wachten tot het resultaat – het binnengehaalde bedrag; het absolute einddoel – bekendgemaakt werd. De zeven cijfertjes van dat bedrag werden één voor één onthuld, van rechts naar links, en op een gegeven moment wachtten we alleen nog op de melding hoeveel miljoen het precies betrof. Ik dacht alleen maar: 'Laat het een vijf zijn, alsjeblieft. Dan is het niet minder dan vorig jaar en hebben we een mooie afsluiter.' Aan een zes durfde ik oprecht niet te denken. Waarna het opeens zéven miljoen bleek te zijn; ik krijg weer kippenvel als ik eraan terugdenk. Dat gevoel – het besef: de mensen zijn zó slecht nog niet – was geweldig intens. Tijden de slotceremonies van de Music For Life-edities daarvóór was ik altijd erg emotioneel – en triest omdat het gedaan was – maar toen niet. Terwijl Sam en Tomas een potje stonden te janken, stond ik als een waanzinnige op en neer te springen. Een van de meest blije momenten van mijn leven.»

Stijn Van de Voorde «Ten tijde van de eerste Music For Life ben ik naar Cambodja getrokken, voor een reportage over landmijnen. Ik kwam er terecht in een dorp dat in wezen óp een mijnenveld gebouwd was. Omdat de grond er gratis was: die plek was de enige die de onwaarschijnlijk arme gemeenschap zich kon veroorloven. Die mensen hebben bijna niets, en wát ze hebben is zelfgemaakt. In een straal van honderd kilometer was er winkel noch ziekenhuis. Als er dus iemand op een mijn trapte – en dat gebeurde geregeld – had die weinig andere keuze dan hulpeloos te sterven. Niet bepaald een mooie herinnering, maar – een cliché als een huis – het helpt wel zeer goed om je eigen leven in het juiste perspectief te plaatsen. Niet dat onze problemen totaal te verwaarlozen zijn – zéker niet – maar de dingen die ik daar gezien en meegemaakt heb, zijn toch van een andere orde. En als ik slechts één herinnering mag overhouden, dan het liefst één die nuttig is gebleken.»

undefined

null Beeld

Ayco Duyster «Wat abstract misschien, maar: de lach van mijn kinderen.

»Een typisch moment waarbij ik me intens gelukkig voel, is wanneer mijn man en onze twee kinderen ongelooflijk zot aan het doen zijn, en ze zo hard schaterlachen dat ze er bijna pijn in hun buik van krijgen. Niet alleen wil ik dat geluk vasthouden, maar ook: als ik me altijd blijf herinneren dat ze het met zijn drietjes goed hebben, dat ze die fijne momenten bij elkaar kunnen teweegbrengen, dan is het misschien wat minder erg als ik ooit door dementie getroffen word. De geruststelling: het komt wel goed, ze kunnen het aan zonder mij.»

Joris Lenaerts «Sinds iets meer dan een halfjaar ben ik beginnen te trainen met de koersfiets – het heeft iets van een midlifecrisis, hoewel ik nog maar 23 ben – met één doel voor ogen: de beklimming van de Galibier, voor Climbing For Life, op 1 september van dit jaar. Probleem: ik ben 1 meter 90 en ik weeg ook nog 'ns behoorlijk veel. Níét het ideale figuur voor een klimmer; dat gewicht moet allemaal mee naar boven. Bovendien was het – na een rit van twaalf uur naar het zuiden van Frankrijk – daar net beginnen sneeuwen en regenen gelijk zot, waardoor het ernaar uitzag dat alles afgelast zou worden.

undefined

null Beeld

Otto-Jan Ham «Graag ga ik voor een heroïsch topmoment van mezelf en – erg veel zijn het er niet – dan kom ik haast automatisch uit bij een doelpunt dat ik maakte toen ik nog bij de miniemen van Dilbeek voetbalde. In de match tegen Asse Terheide, geëindigd op 1-6. Het was, herinner ik me, één van onze minder zware nederlagen en de goal die onze eer redde kwam dus van mij. Nu ja, in wezen was het een owngoal van een tegenstander waar ik nog nét een overbodig tikje aan heb gegeven, maar toch.

Kirsten Lemaire «Heel cheesy, maar als ik iets of iemand nooit wil vergeten, dan is dat mijn naaste familie, de mensen die ik altijd rond mij heb gehad. Mijn ouders, mijn zus, mijn grootouders. Het is een erg kostbaar goed aan het worden: straks wordt het mijn eerste kerst die we níét bij mijn grootmoeder vieren. Ieder jaar verandert er iets – er komt een kindje bij, er is iemand overleden – en dus zou ik het aangenaam vinden om me één beeld, één avond voor altijd te herinneren: een scène die me – als in een soort teletijdmachine – terugvoert naar Kerstmis '94, toen de 'vaste kern' van de familie er nog helemaal was.»

undefined

null Beeld

Linde Merckpoel «Een reis naar Mexico, twee jaar geleden, samen met de fantastische familie van m'n lief: mijn schoonzus is getrouwd met een Mexicaan, en we gingen er met zijn allen het huwelijksfeest vieren. Dat was toevallig in de kerstvakantie, en dus hebben we er ook oudjaar meegemaakt: een fe-no-me-na-le avond. Ik was nog nooit in dat deel van de wereld geweest, dus dat maakte het sowieso al bijzonder: het zonnetje scheen, en met oud en nieuw loopt iedereen er voortdurend buiten rond – het heeft iets van carnaval. Eén gekke gewoonte: ze verkopen er van die uitgeblazen eitjes gevuld met confetti. Een zakje van tien eitjes voor twintig peso's, zoiets. Die avond hebben we, geloof ik, wel hónderd eieren op elkanders hoofden kapotgeslagen – ook dat is deel van de traditie. Ons zíék gelachen, superveel tequila gedronken ook, en – terwijl onze hoofden vol restjes eierschaal hingen en de vuurpijlen ons om de oren vlogen – mijn beste nieuwjaar ooit beleefd.»

Sam De Bruyn «Music For Life, old style. Superblij dat we het nu eens op een andere manier doen, maar de oude Music For Life – zeker de laatste editie – staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift.

»En verder: tien jaar geleden hebben we met onze school een reis naar Costa Rica gewonnen. Géén toeristische trip; we zaten tien dagen in het oerwoud, in de fucking middle of nowhere, geprangd tussen slangen en spinnen zo groot als mijn hand. Niet altijd even relaxed, maar plots zag ik wel een compleet ander stukje van de wereld, waarvan ik het bestaan anders nooit had kunnen vermoeden. Mijn blik in één klap tot vijf keer ruimer.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234