null Beeld

De moord op Michael Jackson

Oscar van den Boogaard, Herman Brusselmans, Paul Mennes, Arnon Grunberg en Hugo Matthysen buigen zich over de moord op Michael Jackson: 'Als ik nog één keer moet zingen dat Billie Jean not my lover is, ga ik over mijn nek.'

De andere verhalen over de moord op Michael Jackson leest u vanaf dinsdag 7 juli in Humo 3592.

De huishoudster, de meid en de kokkin

Onder de blikken van de rouwende massa toeschouwers liep commissaris Neutjens het bordes van de gigantische villa op. Zijn humeur was opperbest. Hij had net de een deal gesloten voor de filmrechten. Als Neutjens erin slaagde de zaak op te lossen, zou Paramount twee miljoen dollar betalen voor zijn verhaal. Naast de commissaris liep zijn assistent Van den Brande. Die zou twintigduizend krijgen. Zeker niet slecht voor een ondergeschikte, vond Neutjens.

Ze belden aan, en een taaie huishoudster van een eind in de zestig opende de deur.

'Wij zijn Neutjens en Van den Brande. De familie Jackson heeft ons ingehuurd om een onderzoek in te stellen naar het verdachte overlijden van Michael.'

'Jullie worden verwacht, wees welkom.'

'Dank je wel, John,' zei de commissaris.

'Ik heet Rosita,' antwoordde het vrouwtje vinnig.

'Dat weet ik, John,' riposteerde de commissaris met een lachje.

De huishoudster gromde iets tussen haar tanden en liet de speurders binnen.

'Waarom noem je die huishoudster John?' fluisterde Van den Brande.

'Om dezelfde reden waarom ik twee miljoen dollar aan filmrechten zal binnenrijven en jij maar twintigduizend: omdat ik slimmer ben dan jij. Ik heb namelijk mijn huiswerk gemaakt. Ik zal je eens wat laten zien, Van den Brande.'

'Hé Rosita, kom eens even,' riep de commissaris. 'In mijn boekentas zit iets wat je zeker zal interesseren!'

Nieuwsgierig kwam het mens dichterbij. Neutjens maakte zijn boekentas traag open, en met een snelle beweging haalde hij een ingelijste foto van Yoko Ono tevoorschijn. Om nog wat extra dramatiek toe te voegen, produceerde hij een schril gekrijs terwijl hij met het portret voor de neus van de arme vrouw zwaaide.

Rosita produceerde een bloedstollende kreet en zeeg bewusteloos neder. Een andere meid - deze keer een corpulente - kwam aangewaggeld, gealarmeerd door het lawaai. Met een nat washandje en een paar oorvijgen werd de arme Rosita weer bij bewustzijn gebracht.

'Niet doen, niet doen!' stamelde ze, maar de commissaris stelde haar meteen gerust.

'Wees maar niet bang, ik zal je niet terugbrengen,' sprak hij, en zich tot Neutjens wendend vervolgde hij: 'Zoals ik al zei: een goeie speurder maakt zijn huiswerk. Wie het overlijden van een popster onderzoekt moet de popgeschiedenis kennen. Wel, op 9 december 1980 nam Michael Jackson deze huishoudster in dienst. Eén dag voordien werd John Lennon neergeschoten door een zekere Mark Chapman. Ik wist al de hele tijd dat er iets niet in de haak was met die zogenaamde moord. Die Mark Chapman had namelijk geen armen. Hoe kon hij dan iemand neerschieten? Met de mond? Door kogels uit te spuwen? Dat heeft mij meteen aan het denken gezet.'

'Was u dan de enige die wist dat die man geen armen had?'

'Ja. Iedereen dacht dat hij die armen was kwijtgespeeld omdat de agenten die hem arresteerden hem net iets te hardhandig hadden vastgegrepen. Ná de moord dus. Dat was ook de officiële versie. Maar de armen van Chapman zijn nooit voor de rechter verschenen. De rest van zijn lichaam wel. Dat alleen al spreekt boekdelen.'

'Ja, zo is het ongeveer gegaan,' zei John Lennon, terwijl hij opstond en zijn rokje in orde bracht. 'Op een goedgekozen moment heb ik zelf héél luid 'PANG!' geroepen, ik heb mij laten vallen, en de rest is geschiedenis. Die arme Chapman stond daar toevallig in de buurt, jammer voor hem. Hij had ook nog een vriend meegebracht om naar mij te wuiven, aangezien Chapman dat niet zelf kon. In het ziekenhuis heb ik wat dokters omgekocht, ze hebben me dood verklaard en de volgende dag ben ik bij Michael gaan solliciteren, want ik wist dat hij betrouwbaar en discreet personeel zocht.'

'Waarom heb je dat eigenlijk gedaan?' vroeg Van den Brande.

John Lennon, de corpulente meid en de commissaris begonnen luid te lachen. De dikke meid produceerde daarbij een baritontoon, zo luid dat de ramen in de sponningen begonnen te trillen.

'Jij hebt Yoko Ono vast nooit horen zingen!' gierde de commissaris.

'En dat was nog het minste erge!' voegde John er schaterend eraan toe. 'Gelukkig heb ik hier de rust en de afzondering gevonden die ik nodig had.'

'Ja, niks beter dan een onopvallende leven,' vond de meid.

undefined

Michael Jackson-wallpapers

undefined

null Beeld

Download de gratis wallpapers van Jeroom!

'Zwijg, Elvis!'

'Maar nu ter zake!' sprak de commissaris op autoritaire toon. 'We zijn hier om de moord op de heer Jackson op te lossen! Hoe zullen we dat aanpakken?'

'Je zou het personeel kunnen ondervragen,' opperde John Lennon.

'Weet je wat? Je zou het personeel kunnen ondervragen!' riep de corpulente meid met een grijns van heb-ik-me-daar-even-een-goed-idee.

'Kijk,' zei Lennon tegen de twee speurders, 'ik ben steeds een grote fan van Elvis geweest. Je zult mij geen kwaad woord over de zanger Elvis horen zeggen. Maar de mens Elvis is altijd een oeverloos domme man geweest.'

'Is zij Elvis?' vroeg Van den Brande.

'Natuurlijk!' antwoordde commissaris Neutjens. 'Ik had die unieke sound meteen herkend. Maar bon, laten we ons nu even concentreren op dat verdachte overlijden van de King of Pop. Wie waren er de uren voor het overlijden aanwezig in het huis?'

'Ik! En ik heb het gedaan!' klonk een meisjesachtige stem vanuit een vestiairekast. De deur zwaaide open en een jonge blonde vrouw kwam met een stralende glimlach tevoorschijn.

De commissaris vloekte luid.

'Denk je dat de filmmaatschappij ook maar een halve dollar zal willen geven voor dit soort ontknoping? In denk van niet! Terug in die kast, jij!'

'Dat was Kathleen van K3!' riep Van den Brande.

'Aha, jullie kennen elkaar! Dat verandert de zaak! Een assistent van een topspeurder die onder één hoedje speelt met een blonde moordenares, daar zit filmische stof in. Kom maar tevoorschijn, misdadige del!'

Kathleen kwam weer uit de kast.

'Joehoe allemaal! Ik ben dus Kathleen, en ik heb het gedaan, maar het was een ongeluk,' giechelde ze.

'Volgens mij heeft zij het gedaan, en was het een ongeluk!'

'Zwijg, Elvis!' zei John Lennon.

'Zal ik jullie vertellen wat er gebeurd is? Dan kunnen jullie daar een mooie flashback van maken voor in de film.'

'Weet je wat een goed idee is voor die film? Een mooie flash...'

'Kop dicht, Elvis!'

'Toen ik uit K3 stapte, was dat natuurlijk niet om voor de rest van mijn leven stil te zitten. Nee, ik wou een nieuw kinderimperium stichten, grootser en machtiger dan wat de wereld ooit had gezien! Zoiets als Disney, maar dan met een grotere omzet. Dat heb ik met evenveel woorden gezegd tegen Gert Verhulst.'

John Lennon floot tussen zijn tanden.

'Wow! Jij kent Gert Verhulst persoonlijk!'

''Gert,' heb ik gezegd, 'jullie zijn een stel brave amateurs, maar op zakelijk vlak zijn jullie zélf nog kinderen. Met idealisme alleen kom je er namelijk niet. Vaarwel dus! Of beter: tot ziens, want over een paar maanden sta ik hier terug om heel die Studio 100 op te kopen. Samen met Michael Jackson, want hij is de man die ik nodig heb: een kindervriend met poen! Salut, weldra zal het kinderachtige deel van de wereldbevolking aan mijn voeten liggen!' Gert heeft mij bij het afscheid nog een paar dozen K3-koeken meegegeven. Toen ben ik naar hier gevlogen, om samen met Michael dat kindvriendelijke gigabedrijf op te richten. Michael was onmiddellijk bereid een pak geld te investeren. Als je zoveel schulden hebt komt het immers niet meer aan op een paar miljard meer of minder. Enfin, de zaak was gauw beklonken. Maar net nadat hij zijn handtekening had gezet, gebeurde het. Michael kreeg een flauwte!'

Beroepsmisvorming

'Een flauwte?' vroeg de commissaris verwonderd.

'Ja, een flauwte!' antwoordde Elvis.

'Michael werd plots erg bleek, en hij begon te rillen als een aflopende wekker die uit een koude rivier komt gekropen. Ik panikeerde. Maar toen dacht ik: hé, hij heeft een misschien een suikerdipje. Wel, dan zal dit zijn leven redden! Ik scheurde de verpakking van een doos K3-koeken open, en bood ze hem aan. Michael at er gretig van. Hij fleurde er helemaal van op, zo leek het toch. 'Lekkere merchandising reutel-reutel,' zei hij nog. Dat waren zijn laatste woorden, want hij stortte ter aarde neer als een lieve blije mama uit een lucht vol roze wolken - yippidie yippidoe ze deed voorgoed haar mama-oogjes toe.'

'Pardon?'

'Ja, sorry, dat is beroepsmisvorming, dat is jargon voor 'hij ging eraan'. Michael was overleden. Omdat ik bang was dat men mij zou verdenken heb ik mij in de vestiairekast verstopt.'

'Hm, het ziet ernaar uit dat je Michael inderdaad onopzettelijk hebt vergiftigd. En Gert Verhulst is de ware schuldige,' meende Neutjens, 'want hij heeft je die vergiftigde koeken meegegeven. Het was dom van je om te zeggen dat je naar Michael Jackson zou gaan, Kathleen. Verhulst kende je goedhartigheid, en hij wist dat je vroeg of laat zo'n koekje aan de legendarische popster zou aanbieden.'

'Ja, ik had het moeten weten. Gert had die dingen steeds in huis. Hij gaf ons vaak giftige koeken mee, voor als iemand ons wou aanranden of zo. Dan moesten we die schurk gauw een K3-koek geven, voor hij kon toeslaan. Die gifkoeken werden ook ingezet tegen journalisten die niet objectief hadden geoordeeld over een show of een musical. Of wellicht heeft Gert gewoon per vergissing een verkeerde doos meegegeven.'

'Of misschien wou hij jou vergiftigen! Uit wraak omdat je uit K3 bent gestapt!' riep John Lennon geestdriftig.

'Ja, uit wraak!' riep Elvis.

'En die arme Michael is het slachtoffer geworden van een mislukte vergeldingsactie!'

'Ja, dat zou natuurlijk ook kunnen,' zei Kathleen nadenkend, maar veel tijd tot verdere overpeinzingen had ze niet. Met een ijselijke kreet sprong een schriele zwarte gestalte naar binnen, dwars door het vensterglas.

'Ha! Je dacht dat ik je nooit zou vinden!' schreeuwde het schepsel, dat een beetje weg had van een uit de kluiten gewassen ondervoede raaf met een zonnebril een veel te grote pet.

'Yoko!' riep John angstig.

'Je zal boeten voor wat je mij en de wereld hebt aangedaan!' schreeuwde Yoko. En ze nam haar machinegeweer en richtte het op de aanwezigen.

'Of nee,' zei ze plots, 'ik weet iets beters! Een arty project!' En de daad bij het woord voegend ging ze op een stoel zitten en sprak: 'Nu mogen jullie allemaal een stuk van mijn haar knippen. Wie eerst?'

De kunstenares sloot te ogen en wachtte mysterieus glimlachend af.

Ondertussen was een mysterieuze kokkin binnengeslopen, die sprekend op Janet Jackson leek.

'Hé, Michael!' zei John.

'Sst!' zei de kokkin. 'Zeg, ik heb gehoord dat Elton John nieuw personeel zoekt. Ik ga morgen solliciteren. John, Michael, Kathleen? Wat denken jullie?'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234