De muur van blauw-zwart: Thomas Meunier

Maart wordt nog druk voor Thomas Meunier (23): de rechtsback van Club Brugge speelt komende donderdag in de Europa League tegen Besiktas, op dezelfde dag dat Marc Wilmots hem waarschijnlijk selecteert voor de interlands tegen Cyprus (28 maart) en Israël (31 maart). En op 22 maart staat hij in de mooiste bekerfinale sinds jaren, tegen Anderlecht.

Volgens de spelers van Aalborg is Thomas Meunier een topper in wording: liefst drie kwamen er na de pandoering in de Europa League om zijn shirt bedelen. Volgens de statistieken is Meunier nu al de beste rechtsback uit die Europese competitie. En volgens Michel Preud’homme is hij een beest en een machine tegelijk.

In vier seizoenen tijd is een jong gastje uit de buurt van Bastogne, voetballer bij derdeklasser Virton, een leerling van de kunsthumaniora die er net een tijdelijke baan in een fabriek voor auto-onderdelen op had zitten, uitgegroeid tot een clubicoon. Praten doet Meunier met evenveel vuur en goesting als hij speelt, en toch is hij nog maar zelden uitgebreid geïnterviewd. Die weinige keren dat het gebeurde, ging het meteen over kunst. Een voetballer die zelf tekent, die houdt van de kubistische periode van Pablo Picasso en de composities van Pieter Paul Rubens, die springt eruit. Maar een kenner is hij niet, wel integendeel. Als hij naast me komt zitten in een vergaderzaaltje in het administratief gebouw van Club Brugge, ziet hij op mijn vragenblad een hele nest krabbels staan.

Thomas Meunier «Je tekent, zie ik. Pas mal.»

HUMO Gewoon, droedels.

Meunier «Ik vind ze mooi, echt. Geometrisch, abstract. Als ik zelf teken, is het ook een beetje in die stijl.»

HUMO Ik gooi die dingen in de vuilnisbak, wat doe jij ermee?

Meunier «Sommige kader ik in en hang ik thuis aan de muur (lacht). Het is meer design dan kunst. Zoals de motieven die ik heb ontworpen voor de zonneweringen van Winsol. Daar heb ik me echt mee geamuseerd. Tekenen maakt mijn hoofd leeg.»

HUMO Heb je er ooit van gedroomd om van tekenen je beroep te maken?

Meunier «Eigenlijk niet, neen. Als ik iets had willen doen, dan was het cartoons tekenen, maar hoeveel cartoonisten maken het echt? Nog véél minder dan voetballers. Cartoonisten Zoals Philippe Geluck (van ‘Le chat’, red.), duBus of Kamagurka lopen er echt niet veel rond. En bovendien was er het voetbal. Had ik verder willen gaan als tekenaar, dan had ik na mijn humaniora school moeten lopen in Namen, Luik of Louvain-la-Neuve, maar ik trainde toen al vier keer per week bij Virton.»

'Bij de jeugdopleiding van Standard werd ik diep gekwetst. Ik wilde zelfs stoppen met voetballen'

HUMO En voetballer worden was wél een droom.

Meunier «Toen al niet meer. Op mijn 18de was voetbal een hobby geworden. Als kind droomde ik er wél van. Op mijn 13de mocht ik naar de jeugdopleiding van Standard. Ik dacht: ‘Nu ben ik er, over een paar jaar ben ik prof en speel ik in de eerste ploeg.’ Drie jaar later werd ik doorgestuurd en bleef er van die droom niks meer over. Die jeugdopleiding, dat was een spelersfabriek. Je werd er helemaal niet op voorbereid dat het ooit zou kunnen tegenvallen. Je was een product: ze onderwierpen je aan tests en als je niet voldeed, werd je gewoon afgeserveerd. Echt niet gezond. Dat heeft me diep gekwetst. Ik was gedegouteerd, ik wilde zelfs even stoppen met voetballen.»

HUMO Het is wel een goede fabriek, die jeugdopleiding van Standard. Een derde van de huidige Rode Duivels komt daar vandaan.

Meunier «Absoluut, dat spreek ik ook niet tegen. Maar veel kansen krijg je er niet. Fouten worden niet getolereerd.»

HUMO Welke fouten heb jij er gemaakt?

Meunier «Ik was niet betrokken genoeg. Spelen deed ik supergraag, maar ik was niet bezeten zoals sommige andere jongens. Ik keek niet zo heel veel naar wedstrijden op tv, analyses vond ik maar weinig interessant… Voor mij was het een spelletje, geen obsessie. Dat heeft ook met mijn opvoeding te maken. Mijn ouders wilden vooral dat ik me amuseerde. Als ik voor dansen had gekozen, hadden ze dat ook goed gevonden. Een gigantisch verschil met sommige papa’s die bij de min 14 langs de lijn stonden te schreeuwen alsof het de match van de eeuw was. Ik begreep dat gewoon niet als kind.»

HUMO Ben je ondertussen wel betrokken genoeg?

Meunier «Ja, dat moet ook als je prof bent. Voetballen is mijn metier, dat moet je ernstig nemen. En omdat het een droomjob is, doe je er alles voor. Er zouden duizenden gasten van mijn leeftijd in mijn plaats willen zijn: je verdient goed je boterham, je hebt een mooi leven, mensen kijken naar je op.»

HUMO Zijn profvoetballers verwend?

Meunier «Had je me dat gevraagd toen ik nog voor Virton speelde, dan had ik zeker ja gezegd. Toen vond ik ook dat ze veel te veel verdienden. ‘Wat doen die mannen eigenlijk? Twee uur per dag trainen en voor de rest hun geld uitgeven aan mooie auto’s en dure kleren!’ (lacht) Dat soort clichés. De realiteit is toch iets anders. Ik ben elke dag van 9 tot 15 uur op de club en in mijn vrije tijd ben ik beperkt in wat ik kan doen: omdat ik moet rusten of omdat ik op veel plekken word herkend. Maar begrijp me niet verkeerd: het blijft een fantastische job.»

HUMO Jij kunt vergelijken, jij hebt nog een andere job gehad.

Meunier «Ik werkte voor 1.000 euro per maand in een fabriek van auto-onderdelen, een tijdelijke baan. Vrachtwagens laden en lossen, de stock in het magazijn aanvullen, bestellingen van klanten noteren… Ik speelde toen bij Virton en met mijn collega’s ging het de hele dag door over voetbal, voetbal en nog eens voetbal. Toen ben ik gaan beseffen hoeveel die sport voor de supporters betekent, en hoe gelukkig je moet zijn als je het tot prof kunt schoppen. Al die gasten – simpele, normale mensen – zouden niks liever doen dan prof worden.»

'Mocht ik een gokker zijn, ik zou meteen 10.000 euro op Club inzetten voor de titel'

HUMO Heb je nu net een onderscheid gemaakt tussen ‘normale mensen’ en profvoetballers?

Meunier «Normale mensen zijn volgens mij open en vriendelijk, ongeacht wie er voor hen staat. Zo waren mijn collega’s in de fabriek, zo waren mijn ploegmaats bij Virton, zo was ik ook. Maar als profvoetballer bij een topclub gaat dat niet meer. De eerste keer dat er vijftig man voor een handtekening staat te wachten, signeer je met veel plezier, maar de tiende keer is dat toch al wat minder. Je wordt vanzelf een beetje blasé in deze stiel. Ik vind dat vreselijk jammer, maar het kan helaas niet anders. Het is onmogelijk om iedereen een plezier te doen en voor iedereen tijd uit te trekken. Dat gaat gewoon niet.

»Als je bekend bent, word je ook voortdurend bekeken. Alles wat je doet, kan in principe de media halen. Je bent voortdurend op je hoede. Terwijl ik het liefst altijd heel open zou zijn.»


Waar is da feestje?

HUMO Wat is er nog meer veranderd sinds je prof bent?

Meunier «De mentaliteit. Ik mis het plezier. Als we bij Virton wonnen, was het soms drie dagen feest, hier gaan we niet eens een glas drinken. Het is al gebeurd dat ik meteen na een gewonnen wedstrijd een paar interviews gaf en dat de kleedkamer al leeg was toen ik daar binnenkwam. Ik kan me niet eens herinneren wanneer we voor het laatst hebben gezongen in de vestiaire.»

HUMO En jij hebt soms zin om te zingen?

Meunier «Vaak zelfs. Wij hebben toch al heel mooie dingen gedaan? Ik word daar nog altijd blij van.»

HUMO Bij een club als Brugge zing je pas als je een prijs pakt.

Meunier «Dat is waar. Maar ik weet niet of het de beste manier is. Als je wint, ben je toch gelukkig? Waarom moet je dat gevoel dan verdringen? Ik denk dat we nog veel meer plezier aan onze job zouden beleven, mochten we wél uitbundiger vieren. Gewoon: wat meer lol trappen. Ik zeg niet dat het noodzakelijk is – we bewijzen dat het ook zo kan – maar ik mis het wel.»

HUMO Jij bent de enige die de sfeer van een kleedkamer in derde klasse kent.

Meunier «Dat het op dit niveau niet meer kan zoals in Virton – drie avonden op rij op café – dat weet ik ook, maar het kan toch ietsje méér zijn dan winnen, omkleden en naar huis gaan?»

HUMO Waarom kan het niet meer op dit niveau, denk je?

Meunier «Voor het grootste deel omdat je beter met je lichaam moet omspringen, maar toch ook omwille van die voorbeeldfunctie. Een voetballer op café is meteen een fuifbeest en een dronkaard. Kijk naar Ronaldo. Hij was jarig en ging iets drinken in een discotheek – de eerste keer dat ik beelden van Ronaldo in een boîte heb gezien – en toch kreeg hij meteen de hele publieke opinie over zich heen. Hij had nochtans geen Legear gedaan: hij was niet dronken, hij had geen ongevallen veroorzaakt… Maar Real had net verloren, dus hij mócht daar niet zijn! Dat is toch overdreven?»

HUMO Johan Cruijff rookte een pakje sigaretten per dag, George Best dronk liters bier, Diego Maradona snoof hele lijnen cocaïne… De goeie ouwe tijd?

Meunier «Ze hebben wel geschiedenis geschreven, die drie. Dát zijn de namen die we ons blijven herinneren. Natuurlijk kan dat nu niet meer, en natuurlijk is het allemaal ongezond, maar de wijzer is volgens mij helemaal doorgeslagen. Ik wil het niet dramatiseren, maar als voetballer leef je toch in een soort voorwaardelijke vrijheid. Je wordt eigenlijk voortdurend bewaakt. Dat we plichten hebben, vind ik de normaalste zaak ter wereld: we worden heel goed betaald, dus daar moet iets tegenover staan. Maar soms vind ik het absurd geworden.»

HUMO Clubs zijn erg bezorgd om hun imago. Is dat de reden waarom je nooit meer iets grappigs op Twitter gooit?

Meunier «De club heeft inderdaad gevraagd om dat achterwege te laten. Normaal gezien is wat ik op Twitter zeg voor mijn eigen rekening, maar goed, ik begrijp het wel. Een groot deel van het publiek verdraagt niks meer. Ik twitterde tijdens de Champions League eens dat Van Persie echt zijn dag niet had: je kunt je niet voorstellen hoe veel haat er toen op mij is afgekomen. De ene scheldtirade na de andere. Onvoorstelbaar. Mij raakt dat niet, ik moest er zelfs om lachen, maar ik kan me wel voorstellen dat het voor een club niet aangenaam is om zo onder vuur genomen te worden.

»Ook mijn makelaar heeft me aangesproken op mijn tweets. Zelfs een foto op Instagram met een pint in je hand is af te raden, want buitenlandse clubs die geïnteresseerd zijn, checken je accounts en ze zouden de verkeerde conclusie kunnen trekken. Pfff... Ik begrijp het allemaal wel, maar leuk is anders.»

HUMO Het is inderdaad jammer. Toen Anderlecht 0-4 achter kwam te staan tegen PSG in oktober vorig jaar, twitterde jij: ‘Nu live op tv: de training van Anderlecht.’

Meunier «In mijn ogen een onschuldig grapje, maar volgens anderen was het een provocatie.»

HUMO Hoe komen ze erbij!

Meunier (lacht) «Een beetje plagen mag toch? Maar goed: ik doe het dus niet meer.»

'Als je bij een topploeg speelt, verlies je het recht om jezelf te zijn'

HUMO In interviews zeg je ook al niet wat je wil.

Meunier «Natuurlijk niet. Eigenlijk is het simpel: als je bij een topploeg speelt, verlies je het recht om jezelf te zijn en je uit te drukken zoals je wil. Dus zeg je algauw niks meer, of alleen van die holle clichés. En echt niet alleen omdat het moet van de club of de manager: je gaat het vanzelf doen, om ellende te voorkomen. Want alles wat je zegt, kan tegen je worden gebruikt.

»Iemand als Dennis Odoi, die zegt in interviews nog helemaal wat hij wil (in een recent interview met Het Laatste Nieuws was Odoi kritisch voor Wilmots, Kompany en de top van Lokeren, red.), maar dat kan alleen omdat hij – met alle respect – bij Lokeren speelt. Eén trapje hoger, en het is gedaan. Dan staat er te veel op het spel. Of je zegt iets positiefs, of je houdt je mond.»

HUMO Pour vivre heureux, vivons cachés.

Meunier «Dat is het helemaal. Je kunt best zo anoniem mogelijk worden.»

HUMO Of een niveau lager gaan voetballen.

Meunier (lacht) «Dat is geen optie, ik wil hogerop.»

HUMO Wanneer?

Meunier «Ik ben niet de geduldigste, dus hoe sneller hoe beter (lacht). Maar het is geen prioriteit meer. Ik ben graag in Brugge, en ik zou het helemaal niet erg vinden om hier nog één of twee seizoenen te blijven.»

HUMO Daar dacht je vorig jaar rond deze tijd anders over. Toen wilde je zo snel mogelijk een transfer versieren.

Meunier «Dat was de eerste keer dat er écht over buitenlandse interesse werd gesproken: Dortmund, Wolfsburg, Napels… Ik liet mijn kop zot maken. ‘Het moet nu,’ dacht ik, en ik legde mezelf enorm veel druk op. Als ik hoorde dat er scouts in de tribune zaten, plooide ik me dubbel om me te tonen. En daar ging ik niet echt beter van spelen. Integendeel: ik begon met schrik te voetballen, ik was op den duur bang dat ik de bal zou krijgen. Echt stom. Ik herinner me een wedstrijd tegen Anderlecht vorig seizoen, nog voor de play-offs. Dortmund en Wolfsburg waren komen kijken: het was een catastrofe. Toen heb ik me voorgenomen om niet meer aan carrièreplanning te doen. Ik heb mezelf nu ingeprent dat ik de kwaliteiten heb om ooit naar het buitenland te trekken en dat die kans wel vanzelf zal komen als ik hard mijn best blijf doen. En is het niet deze zomer, dan is het wel een andere keer.

»Ik heb genoeg spelers met talent gezien die zich helemaal gek hebben laten maken door dat soort transferverhaaltjes en die nu helemaal van de radar verdwenen zijn. Jongens die veel beter konden voetballen dan ik. Ik heb met Yassine El Ghanassy bij de nationale beloften gespeeld: zo’n elegante speler, die had echt dat tikje extra waarmee hij het verschil kon maken. Manchester City was in hem geïnteresseerd, Everton ook, en nu… Ik zou niet eens kunnen zeggen waar hij voetbalt.»

HUMO Een afgesprongen transfer naar een ploeg in Kazachstan is het laatste wat we van hem hebben gehoord. Droom jij nog altijd van Manchester United?

Meunier «Het is méér dan een droom, het is een doel. Op een dag speel ik daar. Daar ben ik bijna zeker van.»

HUMO Pardon?

Meunier «Eidur Gudjohnsen heeft me ooit eens verteld dat hij, zodra hij doorhad dat hij een grote kon worden, maar één doel had: bij Barcelona spelen. Daar was hij helemaal op gefixeerd. En het is hem gelukt ook. Dat ben ik nooit vergeten.»

HUMO Op het hoogste mikken, is dat je manier van werken?

Meunier «Toen ik voor Brugge tekende, geloofde bijna niemand dat ik hier ooit zou kunnen doorbreken. Zelfs mijn makelaar niet. Maar je móét ambitieus zijn.»

'Als Vázquez er niet bij is, komt iedereen veel meer uit zijn pijp'

HUMO Je was binnengehaald als nummer tien of als hangende spits. Was Georges Leekens niet op het idee gekomen om een rechtsachter van je te maken, dan was je hier wellicht ook niet doorgebroken.

Meunier «Dat zal ik nooit weten, en dat vind ik wel jammer. Ik denk namelijk nog altijd dat ik het wél had gekund. Maar goed: dat was vroeger, nu ben ik een rechtsachter.»

HUMO Hoe lang voel jij je al een rechtsachter?

Meunier «Sinds mijn eerste selectie voor de Rode Duivels (in november 2013, voor de vriendschappelijke interlands tegen Colombia en Japan, red.). Toen werd het voor mij officieel. Vrij vlug, dus, want ik was toen nog maar zes maanden rechtsback.»

HUMO Toen zei je: ‘Anthony Vanden Borre is rustiger aan de bal dan ik.’ Is dat nog altijd zo?

Meunier «Dat blijft mijn werkpunt, ja. Ik wil altijd heel snel vooruitspelen, en soms nog té snel. Vanden Borre denkt net iets meer na. Hij was toen ook positioneel beter dan ik, maar die achterstand heb ik ondertussen wel ingehaald.»

HUMO Exact een jaar later, in november van vorig jaar, werd je nog een keer opgeroepen voor de Rode Duivels, voor de interland tegen Wales. Voor een speler met ambities dé kans om te testen of hij wel thuishoort tussen die spelers van Europese toppers en subtoppers.

Meunier «Ik voelde me op mijn gemak, ik had niet het idee dat ik nog moest onderdoen. Natuurlijk moet je me op technisch vlak niet gaan vergelijken met Hazard of Dembele – dan sta ik niet eens op de fotofinish – maar ik sta mijn mannetje. Van Buyten, die er toen nog bij was, of Fellaini hebben me alleszins geen enkele keer tegen de grond gekregen. Lopen kan ik ook, en ik heb twee goeie voeten.»

HUMO Ook nu zul je wel geselecteerd worden.

Meunier «Ik hoop het.»


Assists à gogo

HUMO ‘Met Vadis Odjidja erbij waren we kampioen geworden,’ heeft Michel Preud’homme na vorig seizoen gezegd. Zou het kunnen dat hij straks moet zeggen: ‘Met Victor Vázquez erbij waren we kampioen geworden’?

Meunier «Neen. Natuurlijk is het een verlies, maar dat kunnen we opvangen. Victor was er rond de jaarwisseling ook een hele tijd niet bij en toen hebben we geen enkele wedstrijd verloren. We spelen anders zonder Victor, maar niet noodzakelijk slechter. Als hij erbij is, geven we hem heel vaak de bal, omdat we weten dat hij er iets bijzonders mee zal doen. Sommige jongens stoppen dan zelfs met spelen: ‘Victor lost het wel op.’ Soms rekenen we te veel op hem. Als hij er niet is, komt iedereen veel meer uit zijn pijp.»

HUMO Een paar weken geleden zei je tegen de kranten: ‘Dit is het ideale seizoen voor Club Brugge om een prijs te pakken. We zijn er klaar voor.’ Is er dan iets veranderd in vergelijking met vorig seizoen? Toen waren jullie voor de play-offs ook favoriet.

Meunier «De mentaliteit is anders. Er zijn geen clans meer, iedereen praat met iedereen en er is meer onderlinge appreciatie. We zijn als groep overtuigd geraakt van onze kwaliteiten. Dat is echt een groot verschil.»

HUMO Zou het kunnen dat sommige spelers een prijs pakken met Club Brugge eindelijk als hét doel zijn gaan beschouwen, in plaats van een transfer? Ik denk aan Refaelov, aan Vázquez, aan een zekere Meunier?

Meunier (lachje) «Dat is heel goed mogelijk, ja. Er is alleszins íéts veranderd in de mentaliteit. Rafa en Victor hebben nog nooit zo goed gespeeld als nu: ze zijn fitter, zijn voortdurend aanwezig, geven assists à gogo, scoren... En we willen allemaal heel hard. Dat voel je. Van de trainer tot de bankzitter, van de poetsvrouw tot de voorzitter: iedereen wil kampioen worden en de beker winnen.»

HUMO En zal het ook lukken?

Meunier «Kampioen worden we zeker. Daar twijfel ik geen seconde aan. Mocht ik gokken, ik zou meteen 10.000 euro op Club inzetten.»

HUMO Dat kan maar één ding betekenen.

Meunier «En dat is?»

HUMO Dat jij heel veel geld verdient.

Meunier (lacht) «Maar ik zou dat geld niet kwijt zijn, hè! Ik zou een veelvoud terugkrijgen. Echt, ik meen het 100 procent: Club Brugge wordt kampioen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234