De muziek van 2016: exclusief voor u besproken

Genoeg teruggeblikt, hoog tijd voor toekomstmuziek. Laten we gemakshalve 2016 nemen: wat zou dat kunnen worden? Wij posteerden de koptelefoon op onze glazen bol en legden ons oor te luistervinken. 2016: wat een jaar!


Goud van oud

Hij kan het nog altijd: grenzen verleggen, verwarring zaaien én alle aandacht naar zich toe trekken. Zijn naam is David Bowie, interviews geeft hij al een hele poos niet meer en in het openbaar verschijnt hij nog maar zelden – in 2014 liet hij zijn Brit Award oppikken door Kate Moss. Maar dat op 8 januari, de dag dat hij zijn 69ste verjaardag viert, zijn nieuwe en 25ste plaat verschijnt, zullen we geweten hebben. Al op 20 november jongstleden werden de feestelijkheden ingeluid met ‘Blackstar’, titeltrack en single van meer dan tien minuten, vergezeld van een bizarre clip, en sindsdien gonst en zoemt het internet. ‘Blackstar’ telt zeven songs en duurt eenenveertig minuten. Waarna 2016 ook voor de rest van het deelnemersveld kan beginnen.

Op 25 maart zal ook Elton John 69 kaarsjes uitblazen, maar met een iets minder strak planbureau dan David in de rug verschijnt zijn nieuwe plaat al op 5 februari. ‘Wonderful Crazy Night’, zijn 33ste, zit in een spuuglelijke hoes maar kwam wel tot stand in samenwerking met Bernie Taupin (met wie Elton John al zijn grote hits schreef) en werd opgenomen onder auspiciën van T Bone Burnett, een man die nog nooit een slechte plaat de studio liet buitenglippen.

Ook aan zet in 2016: de nog immer wonderbaarlijke Cyndi Lauper brengt op 2 mei ‘Detour’ uit, en de N van CSN&Y, oftewel de 73-jarige Graham Nash, is met ‘This Path Tonight’ nog maar aan zijn zesde soloplaat toe. Van zijn nabijgelegen collega Y, aka Neil Young, is de kans dan weer betrekkelijk groot dat hij in 2016 zijn 37ste én 38ste langspeler zal uitbrengen.

En is er nog iemand die zit te wachten op ‘Street King Immortal’, die plaat van 50 Cent die oorspronkelijk voor 2011 en alle daaropvolgende jaren gepland was? Ja? 2016 wordt uw jaar, naar verluidt. Zoals 2008 het jaar was voor zij die tien jaar lang de draaitafel hadden vrijgehouden voor ‘Chinese Democracy’. Snel met een bruggetje naar de volgende rubriek, want daar borrelt wat.

'PJ Harvey,koffiedik kijken én het allereerste eindejaarslijstje'


Reünies/comebacks

Eerst zien en dan geloven uiteraard, maar het zou er dan toch zitten aan te komen: waar Axl Rose drie jaar geleden nog behalve een hoop verwensingen en een emmer spuug zijn kat stuurde naar de inductie van Guns N’ Roses in de Rock and Roll Hall of Fame, lijkt een reünie in de originele bezetting plotseling heel erg tot de mogelijkheden te behoren. De geruchten die sinds een paar maanden de ronde deden, namen net voor het ter perse gaan zelfs redelijk concrete vormen aan: Guns N’ Roses zou in april het Coachella Festival in Californië headlinen en aansluitend een stadiontour ondernemen. De groep zou per show drie à acht miljoen dollar vangen. Naast Axl en Slash zouden ook bassist Duff McKagan en drummer Matt Sorum alvast aan boord zijn. Zou en zouden – het zou Guns N’ Roses niet zijn zonder – maar geef toe: het zou mooi zijn? Het is van 1993 geleden dat de groep nog samen op de planken stond. Bij platenfirma Geffen hebben ze voor 2016 zelfs een nieuwe studioplaat van Guns N’ Roses in de planning gezet, veiligheidshalve evenwel zonder specifieke datum.

In de schaduw van dat alles zouden er voor het komende jaar ook reünies van LCD Soundsystem (frontman James Murphy is te horen op twee songs van ‘Blackstar’ van David Bowie), At The Drive-In en Oasis op stapel staan, en op 4 maart is er ‘We Can Do Anything’, de eerste van Violent Femmes sinds ‘Freak Magnet’ uit 2000. Niet echt een reünie, maar zich na het glorieuze liverondje met klassieker ‘Dubnobasswithmyheadman’ aankondigend als een return to form: ‘Barbara Barbara, We Face a Shining Future’ van Underworld. Ook wel het vermelden waard vanwege zijn prachtige titel.


De jaren 90

Wie rond pakweg 1995 in een coma sukkelde en er in 2016 weer uit ontwaakt, zou bij het openen der ogen kunnen denken dat hij slechts een hazenslaapje achter de rug heeft: The Offspring, Soul Asylum, Sepultura en Soundgarden plannen nieuw studiowerk met het oog op de volgende kerstboom, en ook Pearl Jam stoomt tegen een nader te bepalen datum een opvolger klaar voor ‘Lightning Bolt’ uit 2013. Red Hot Chili Peppers van hun kant zouden (met de hulp van producer Danger Mouse) al voor de zomerfestivals klaar zijn met een nieuwe plaat (wat ze bij Rock Werchter blijkbaar al wisten), maar de spits wordt afgebeten in de UK, waar Suede op 22 januari ‘Night Thoughts’ uitbrengt.


De top 10

Omdat alles opsommen wat u in 2016 mogelijkerwijs zou kunnen boeien onbegonnen werk is, beperken wij ons met of zonder uw goedkeuring tot een top 10 van platen waar wij zelf het allerhardst naar uitkijken. Releases van Lucinda Williams (‘The Ghosts of Highway 20’), Frank Ocean (‘Boys Don’t Cry’), M.I.A. (‘Matahdatah’), Tricky (‘Skilled Mechanics’), The Last Shadow Puppets, Ty Segall, Yoko Ono en Jean Michel Jarre ten spijt, zijn het deze geworden:


1. GZA

Erg productief is GZA, aka The Genius aka Gary Grice, sinds de hoogdagen van Wu-Tang Clan niet geweest. Hier en daar een helpende hand en een verdienstelijke samenwerking, gekke platen met herwerkingen of instrumentals, en het meer dan behoorlijke ‘Pro Tools’ in 2008. Maar geen dark stuff meer. Geen ‘Liquid Swords’, zijn meesterwerk uit 1995. ‘Liquid Swords’ verscheen twee jaar na de allerbeste van Wu-Tang Clan (debuut ‘Enter the Wu-Tang (36 Chambers)’ uit 1993), de nieuwe van GZA komt twee jaar na de beste comeback van Wu-Tang (‘A Better Tomorrow’). Hoop doet reikhalzend uitkijken. De titel mag er wezen: ‘Dark Matter’.

2. Kanye West

De nieuwe Kanye West gaat ‘Swish’ heten. Na het mediastuntje en muzikale lichtgewichtje ‘FourFiveSeconds’ (een samenwerking met Rihanna en Paul McCartney) en zijn controversiële doortocht op Glastonbury – 135.000 mensen tekenden een petitie tegen zijn komst, en op het podium sprak hij de befaamde woorden: ‘You are now watching the greatest living rock star on the planet’ – heeft hij iets te bewijzen. En als Kanye iets te bewijzen heeft, he usually delivers.


3. The xx

In aanmaak sinds de vroege uurtjes van 2014 en in december van het zopas verlopen 2015 afgerond: de nieuwe, derde, en voorlopig nog titelloze van The xx. Ook een exacte releasedatum is er nog niet, maar wij hebben tijd. De plaat werd overigens opgenomen in de Marfa Recording Company Studio in Texas. ‘The xx in Texas’, een titel waar Willy Vandersteen wel raad mee had geweten.


4. Radiohead

Atoms For Peace, soloplaten van Thom Yorke en Phil Selway, een soundtrack van Jonny Greenwood, die gekke Polyfauna-app: kruimels waren het! Maar er gloort licht aan de einder: een titel of datum is er nog niet, maar de nieuwe van Abingdons finest zal voor dit jaar zijn. En afgaande op ‘Spectre’, de voor James Bond gecomponeerde maar niet gebruikte (de titel zat nochtans goed) en op kerstdag via Soundcloud vrijgegeven single, wordt het weer wat.


5. Beck

In 2013 kondigde Beck aan dat hij aan twee platen tegelijk aan het werken was: één akoestische en één ‘sonically more dangerous’. Die eerste werd ‘Morning Phase’, uitgebracht in 2014, de tweede is voor 2016. De ver vooruitgeschoven en veelbelovende single ‘Dreams’ verscheen vorige zomer al. Meer weten wij ook niet. Behalve dat we blij zijn.


6. PJ Harvey

De nieuwe van PJ Harvey werd in de loop van 2015 opgenomen in een geïmproviseerde studio in het gerenommeerde Londense cultuur- en kunstencentrum Somerset House, aanvankelijk in aanwezigheid van publiek, om de directe impact van de muziek te testen. Volgens aanwezigen zouden er saxofoons, bouzouki’s en autoharpen aan te pas zijn gekomen. ‘Recording in Progress’ staat er op haar Wikipedia-pagina. Een werktitel die weleens de eindmeet zou kunnen halen. Een release is gepland voor bij het eerste lentezonnetje.


7. Savages

De glazen bol mag even aan de kant: wij hebben de nieuwe van het Londense all female kwartet Savages al gehoord, en hij is uitstekend. Vanaf 22 januari kunt u er ook aan. Zoeken naar: ‘Adore Life’.

8. Gorillaz

Wederom weinig over bekend. Behalve dan dat de ruzie tussen Jamie Hewlett en Damon Albarn is bijgelegd, en dat de twee voor de nog titelloze nieuwe Gorillaz in tegenstelling tot de in 2010 verschenen tegenvaller ‘The Fall’ (dat Albarn in zijn eentje op zijn iPad in elkaar stanste) nog eens in een echte studio zijn gedoken. ‘Ik heb de laatste jaren bijna aansluitend aan de piano doorgebracht,’ aldus Albarn. ‘Ik had zin in het compleet tegenoverstelde.’ Opwinding!


9. Wiz Khalifa

Vier platen heeft Wiz Khalifa al op zijn naam staan, maar wij horen hem het liefst als hij zich vastzuigt (pun intended) in zijn favoriete onderwerp. ‘Rolling Papers 2: The Weed Album’ wordt de natuurlijke opvolger van het in 2011 verschenen ‘Rolling Papers’. Ook een weed album.

'Uitkijken naar 'Rolling Papers 2: The Weed Album': wij horen Wiz Khalifa het liefst als hij zich vastzuigt in zijn favoriete onderwerp'


10. The 1975

Een goeie groepsnaam hadden ze al. Als de opvolger van hun drie jaar geleden verschenen debuut even goed is als zijn titel, ‘I Like It When You Sleep for You Are So Beautiful Yet So Unaware of It’, hebben ze een klassieker op zak. Op 26 februari weten we het.


Hout Vasthouden

Uiteraard is dit hele gebeuren een ambitieuze oefening in koffiedik kijken, en voor hetzelfde geld zadelen de mensen uit voorgaande lijst ons stuk voor stuk op met stinkerds van formaat, maar bij een aantal releases is het toch nog net dat tikje meer bang afwachten geblazen. Slaagt Lady Gaga er bijvoorbeeld eindelijk in om haar performance art naar een sterke plaat te vertalen? Te oordelen naar het zeer vakkundige volk dat een handje toestak – Producers RedOne en Giorgio Moroder, Elton John, Nile Rodgers, Paul McCartney… – werden alvast kosten noch moeite gespaard. Schenkt Meat Loaf ons een nieuw ‘Paradise By the Dashboard Light’? Haalt Glenn Danzig nog eens zijn huiveringwekkende niveau van de prille jaren 90? Kan Gwen Stefani eindelijk bevestigen zonder No Doubt? Schudden Kings Of Leon nog een paar meesterlijke singles uit de mouw? En vinden The Strokes en Animal Collective hun genie van respectievelijk ‘Is This It’ (2001) en ‘Merriweather Post Pavilion’ (2009) terug?

De spannendste release is evenwel die van Jeff Buckleys ‘You & I’, negentien jaar nadat hij verdronk in de Mississippi en achttien jaar na zijn vorige plaat, het postume ‘Sketches for My Sweetheart the Drunk’. ‘You & I’ bevat tien covers die Buckley opnam in 1993, het jaar voor zijn debuut ‘Grace’ uitkwam. De tracklist is, zacht uitgedrukt, bijzonder veelbelovend: Dylans ‘Just Like a Woman’, ‘Everyday People’ van Sly & The Family Stone, het prachtige en door Ray Charles de hemel ingezongen ‘Don’t Let the Sun Catch You Crying’ (kippenvel in afwachting!), ‘The Boy With the Thorn In His Side’ en ‘I Know It’s Over’ van The Smiths, ‘Night Flight’ van Led Zeppelin, en: geen ‘Hallelujah’. Waarom wij hem hier dan bij ‘hout vasthouden’ catalogeren, vraagt u? Wel, euh… what took them so long? De legende wil dat de opnames, waarvan werd aangenomen dat ze voorgoed verloren waren, in de archieven van Sony Music werden teruggevonden tijdens de research naar aanleiding van de 20ste verjaardag van ‘Grace’. We gaan dat geloven, en 11 maart met fluo markeren in onze agenda.


Nieuwe namen

De afdeling waarin het koffiedik kijken exuberante vormen aanneemt. Namen waarbij u het heden nog in Keulen hoort donderen, maar die tegen het einde van het jaar in het collectieve geheugen zullen gegrift zijn? We doen een poging.

Probeer om te beginnen alvast de namen van de honderd geselecteerden voor Humo’s Rock Rally 2016 vlot van de tong te laten rollen: één van hen zal in april als triomfantelijke winnaar de AB buitenstappen en beginnen aan een gloednieuw hoofdstuk in de geschiedenis van de vaderlandse popmuziek.

Iets verder van huis tippen wij op Billie Marten, een 16-jarige fee uit Yorkshire met een beugel, een stem als Nick Drake en een verregaande obsessie voor alpaca’s (een soort lama’s). Weird én getalenteerd: dat kan niet fout gaan. Voor ons toch niet. De nieuwe Amy Winehouse heet Dua Lipa, is 19 en komt uit Londen. Het management van Lana Del Rey hoorde haar single ‘New Love’ en gaf haar meteen onderdak. Nog Brits, jong, maar al very much their own women: de 21-jarige en zeer ravissante Izzy Bizu (haar debuut ‘A Moment of Madness’ verschijnt op 27 mei) en Mabel McVey, de 19-jarige dochter van Neneh Cherry en Massive Attack-producer Cameron McVey, wier eerste single ‘Know Me Better’ klinkt als het perfecte muzikale huwelijk tussen haar vader en moeder.

Verder is er Jack Garratt, die de perceptie wat tegen heeft vanwege een niet geheel geslaagde deelname aan het Junior Eurovision Song Contest 2005 en een wat makke doortocht in The Barn op Rock Werchter, maar in 2015 met de single ‘Weathered’ toch aangaf te kunnen uitgroeien tot een soort James Blake for the masses. Of J Hus, een piepjonge hustler uit East London die vorig jaar nog werd neergestoken en controverse veroorzaakte door vanop zijn ziekenhuisbed een stel foto’s met gang-gebarentaal te posten, maar genoeg rhymes en skills heeft om uit zijn milieu te ontsnappen. Zijn performance van ‘Fire in the Booth’ op BBC Radio One werd op YouTube al bijna twee miljoen keer bekeken. Zijn rappende tegenhanger uit South London heet Loyle Carner: braver, artistieker, gewaagder, en met een frasering die het Engels als een gloednieuwe taal doet klinken.

Onthou verder ook Get Inuit, indierockers met de flair van de jonge Arctic Monkeys, het Madrileense meidencollectief Hinds, het prettig gestoorde Noorse Slutface, het onuitspreekbare en heel erg New Yorkse PWR BTTM, de eveneens vanuit The Big Apple opererende Chicago house-producer Gilligan Moss, het Sheffieldse duo Nai Harvest, SG Lewis uit Liverpool (‘A white boy with soul,’ aldus Pharrell Williams), het Welshe punkgroepje Pretty Vicious, het folkzangeresje Miya Folick uit Los Angeles en Marlon Williams, een 24-jarige country boy uit Nieuw-Zeeland. Die laatste staat op 18 januari in Huis 23 van de Brusselse AB, waar hij hopelijk ook zijn prachtige, op YouTube terug te vinden versie van Ewan MacColls schitterende ‘The First Time Ever I Saw Your Face’ (bekend in versies van Roberta Flack en Johnny Cash) zal brengen.


Smaken verschillen

Uw religie hoeft echter de onze niet te zijn, en dus mag u in het vrije muziekjaar 2016 gerust uitkijken naar allerhande fenomenaals van Bon Jovi, Britney Spears, Christina Aguilera, Katy Perry, Jennifer Lopez, Avril Lavigne, Puff Daddy of Bastille. Laten we wel afspreken dat we het in dat geval, mochten we elkaar om de één of andere knotsgekke reden toch tegenkomen, over het weer zullen hebben. Want ook dat wordt wat, naar verluidt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234