null Beeld

De N47 in Lokeren: het kruispunt van de dood

Drie doden in twee jaar, drie boeketjes bloemen aan een verkeerspaal: het kruispunt van de Koning Boudewijnlaan en de Molenstraat in Lokeren is het op één na dodelijkste kruispunt in Vlaanderen. Bericht van op kilometerpunt 25,61 van de N47.

Vijf jaar geleden, op 12 januari 2009, zetten de dokters van de PICU, de dienst intensieve zorgen van de pediatrische afdeling van het UZ Gent, de machines af die Charlien De Coen kunstmatig in leven hielden. Voor het twaalfjarige meisje was er geen hoop meer. Drie dagen eerder was de eerstejaars van het Lokerse Sint-Lodewijkscollege ’s ochtends met haar fiets onder een vrachtwagen terechtgekomen.

Charlien is maar één naam op de dodenlijst van kilometerpunt 25,61 van de N47. Volgens de recentste cijfers van het Vlaams Agentschap Wegen en Verkeer – dat geen dodelijke wegen maar wel dodelijke kilometerpunten inventariseert – stierven op het kruispunt van de Koning Boudewijnlaan en de Molenstraat in Lokeren tussen 2010 en 2012 drie mensen. Eén van hen was Kris Achten, een vader van drie jonge kinderen die ’s ochtends met zijn motor op weg was naar zijn werk bij Arcelor Mittal in Gent. ‘We zijn in shock,’ liet de moeder van Kris optekenen toen de lokale correspondent van Het Laatste Nieuws de familie om een reactie vroeg. ‘De politie heeft ons wel laten weten dat Kris in zijn recht was. Het is verschrikkelijk dat we hem op zo’n manier en zo jong moeten verliezen.’

Vanuit zijn appartement op de Koning Boudewijnlaan kijkt René Van Cotthem uit op het kruispunt met de Molenstraat.

René Van Cotthem «Wij wonen hier al 26 jaar, we hebben al het één en ander meegemaakt. Dat je denkt: ‘Hoe is het in godsnaam toch mogelijk?’ Laatst zag ik drie auto’s naast elkaar, drie jonge gasten, aan het racen op een tweevaksbaan. En afgelopen zomer zag ik vanop mijn terras een vrouw oversteken. Een automobilist had haar niet gezien, reed haar omver en reed gewoon verder, alsof er niets gebeurd was. Hij stopte niet eens!

»Fietsers nemen hier soms onterecht hun voorrang. Ze worden er bijna toe gedwongen – er is niets op dit kruispunt: geen zebrapad, geen oversteekplaats, geen lichten. Maar het mag niet: als fietser rijd je een hoofdweg op, dan moet je voorrang geven. Kijk, ze leren op school over het verkeer, maar ze weten niet meer wat die geschilderde haaientanden op het asfalt betekenen. Het zijn niet altijd de chauffeurs die in de fout gaan.»

De dood van Charlien is aan de ribben blijven kleven van René. Normaal gaat hij na een ongeval altijd naar beneden. Die ochtend niet. Te veel volk, te veel gedoe. ‘Maar dat beeld ga ik nooit meer vergeten: hoe ze voor die camion lag. En hoe stil alles was.’

Haar doodsbrief heeft hij bewaard. Tussen de groeiende stapel overlijdensberichten en bidprentjes van vrienden en familie diept René een verkreukelde A4-kopie op. De originele versie heeft hij nooit gehad. Met schorre stem begint hij te lezen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234