De najaarsplaten: van Cave Nick tot Ocean Frank, wat zit er nog in de tank?

Geen nieuwe release van Till Lindemann in 2016; alle wegen liggen dus nog open voor die felbevochten titel ‘album van het jaar’. Tenzij er gekke dingen gebeuren zijn het onderstaande prikkelende plaatjes – handig voor u opgedeeld in negen nieuwswaardige categorieën – die komende maanden naar uw affecties zullen hengelen. En omdat u ons niet op ons woord hoeft te geloven, geven de Belgen die dit najaar een plaat uitbrengen ook hun ‘protip’. Music, maestro!

'Muziekreleases anno 2016 zijn zo'n beetje als terreuraanslagen: je wéét dat ze komen, maar vaak niet wanneer'


De big guns

Van alle grote namen op deze uit de kluiten gewassen lijst licht er geen één in donkerder neon op dan die van opperkraai Nick Cave. ‘Skeleton Tree’ is zijn nieuwste opus en zijn eerste na de ongelukkige dood van zijn zoon, die tijdens een slechte lsd-trip van een klip stuikte. Ook al werden alle songs geschreven en opgenomen vóór die noodlottige val, toch belooft ‘Skeleton Tree’ een Nick Cave te tonen waar je, meer dan ooit, báng voor bent. Eén dag voor release (op 9 september) wordt ook de film ‘One More Time with Feeling’ gedropt, een zwart-witdocumentaire van Andrew Dominik (‘The Assassination of Jesse James’), waarin Cave samen met zijn Bad Seeds nummers uit het album speelt, en aldoor hem zo kenmerkende mijmeringen op de camera afvuurt: lékker ★ Wist u dat ook Leonard Cohen (bijna 82!) na het erg mooie ‘Popular Problems’ van twee jaar geleden en het al even mooie ‘Old Ideas’ van twee jaar dáárvoor alweer een nieuwe plaat klaar heeft? Daarover is niet heel veel geweten, alleen dat ze ‘You Want It Darker’ heet en een – zo piept en kraakt de promomachine – indringend meesterwerkje schijnt te zijn. Cohen was nooit een onbedaarlijk lachebekje, maar heden zit hij wel erg diep: in augustus overleed zijn grote muze, Marianne Ihlen – de inspiratie voor ‘Bird on a Wire’ en ‘So Long, Marianne’. Hij pende het volgende afscheid: ‘Wel, Marianne, de tijd is gekomen dat we oud zijn; onze lichamen beginnen uit elkaar te vallen, en ik denk dat ik je heel spoedig zal volgen. Weet dat ik zo dicht bij je ben dat je, als je je hand uitstrekt, de mijne al kan voelen.’ Daar valt, heel even, niks aan toe te voegen ★ Minder sérieux bij Wilco, dat de lijn van ‘Wilco (The Album)’ doortrekt en hun nieuwe plaat echt waar, zonder zwans, ‘Schmilco’ doopte. Op 9 september weet u of de mop een goeie clou heeft ★ Meer over Bon Iver verderop, maar is er iemand die twijfelt aan ’22, A Million’, zélfs met die kierewiete tracktitels? Dacht het niet: 30 september met markeerders, alcoholstiften, fluo en glitterinkt aanduiden op de agenda, graag ★ Beck Hansen is nooit voor één gat te vangen, of het moet dat van Scientology zijn. Alleszins is zijn zomersingle ‘Wow’ zijn strafste in dik anderhalf decennium: een ferme, geile update bij zijn meesterwerk ‘Odelay’, ondertussen al 20 jaar oud. Een titel voor de nieuwe plaat is er nog niet, een datum – 21 oktober – wél ★ Iemand die de tel nog bijhoudt? Van Morrison – net zijn 71ste verjaardag gevierd – zit aan plaat nummer 36: dat is er één voor elke twee jaar van zijn leven, anale fase incluis. De laatste (uit in september) heet ‘Keep Me Singing’ en bevat twaalf nieuwe liedjes om u aan te laven, alsook één cover: het door Aretha Franklin onsterfelijk gemaakte ‘Share Your Love with Me’.

De keuze van Thomas Devos (Tommigun) «Makkelijk: Nick Cave. Hoeveel keer is die al gekozen? Ik heb ‘Push the Sky Away’ grijsgedraaid en nu – met alles wat er gebeurd is in zijn familie – ben ik heel benieuwd. Al denk ik soms wel: wat voor plaat gaat dit geven? Kan er nóg donkerte bij? We zullen zien.»


De comebacks

Aha-erlebnis van de week: na ‘Bandwagonesque’ uit 1991 is Teenage Fanclub kennelijk doodleuk platen blijven maken. Wat blijkt? Hun worpen uit de noughties – de recentste is ‘Shadows’ uit 2010 – zijn zelfs uitstekend. Dat belooft voor hun terugkeer na zes jaar stilte: ‘Here’ (uit op 9 september) werd al voorafgegaan door het schaamteloos sentimentele, maar ook ridicuul effectieve ‘I’m in Love’, mét likkebaardend goeie gitaarsolo ★ Over Die Antwoord live nooit klachten. Elders, daarentegen… Hun platen zijn tot hiertoe altijd matig, en hoe minder gezegd over de acteerprestaties van Yo-Landi Vi$$er en Ninja in de – kuch, kuch, kuch – grénsverleggende film ‘Chappie’, hoe beter. Maar zie: vierde boreling ‘Mount Ninji and da Nice Time Kid’ (16 september) staat toch weer klaar ★ Na een lange legal battle met hun label heeft de Zweedse popgroep The Radio Dept. voor het eerst in zes jaar een album klaar: ‘Running Out of Love’ (uit op 21 oktober) heeft nog altijd dromerige vocalen en bubbelende synths te over, maar gaat wel over een dystopisch wereldbeeld en alle problemen waar het moderne Zweden mee te kampen heeft ★ In de categorie ‘hé, bestaan die nog?’: Suicidal Tendencies, de thrash/hardcore/punkmetalgoeroes uit de jaren 80, brengen met ‘World Gone Mad’ hun derde plaat van het millennium uit. Wat is er nieuw? Ex-Slayer-drummer Dave Lombardo vervoegt de rangen, en gitarist Nico Santora werd vervangen door Jeff Pogan. Verder opgetekend uit de mond van Lombardo: ‘Zeer typische en traditionele Suicidal Tendencies’ ★ Ook Green Day leeft. Hun twaalfde, ‘Revolution Radio’, werd aangevuurd door het anti-wapengeweld-epistel ‘Bang Bang’: slimmere poppunk dan Blink-182, maar alla, dat is Christoff óók ★ Doet ons eraan denken: zelfs Sum 41 en Bon Jovi hebben nieuwe platen, maar van Nickelback geen spoor ★ Iets verser in het geheugen wegens deze zomer nog op Rock Werchter, maar daarom niet minder irrelevant: Kaiser Chiefs, met die kek rondhossende Ricky Wilson achter de microfoon. Op ‘Stay Together’ (uit op 7 oktober) werden de gitaren ingeruild voor computers, met desastreuze resultaten als de single ‘Parachute’ tot gevolg ★ Dan liever de comeback van frêle chanteuse Norah Jones. Braaf? Zeker wel. Maar haar eerste plaat in vier jaar tijd heeft wel Artiesten in de liner notes staan. Norah (op piano en zang) wordt begeleid door Wayne Shorter op saxofoon, Dr. Lonnie Smith op orgel en Brian Blade op drums. In de tracklist verder composities van Horace Silver, Duke Ellington en Neil Young: kom kom, over smaak valt – tenzij u Chubby Checker heet – toch niet te twisten ★ De comeback van de Pixies duurt intussen al langer dan het origineel, maar uit die beruchte eerste adem kan de band wél genoeg legendarische platen voorleggen (tweeënhalf) om ons de grondige misstap die ‘Indie Cindy’ was te doen vergeven. Ook voor ‘Head Carrier’ (verwacht op 30 september) is oer-bassiste Kim Deal niet bereid bevonden om weer vriendjes te worden met Frank Black. Maar hopen mag: livevoorsmaakjes als ‘Um Chagga Lagga’ en ‘Classic Masher’ klinken zowaar als Wat Voorafging ★ Kort tussendoor: ‘Departed Glories’ (uit op 23 september), de nieuwe Biosphere, is zijn eerste sinds de ambienttechnoklassieker ‘N-Plants’ uit 2011, werd samengesteld uit ‘honderden samples van Oost-Europese en Russische folkmuziek’, en klinkt bloedmooi ★ Niet dat M.I.A. – altijd onze favoriete Tamiltijgerin – echt een comeback nodig heeft, maar na haar eerste platen ‘Arular’ en ‘Kala’ ging haar bijt wel telkens íétsje minder diep. ‘A.I.M.’ belooft een terugkeer naar de allerscherpste, gevaarlijkste en dus interessantste M.I.A.: ze spuwt vitriool over de vluchtelingencrisis en immigratieproblematiek, en wel vanaf 9 september ★ Sting is dezer dagen al even geëngageerd en maakt ook nog altijd muziek: zijn nieuwe plaat ‘57th & 9th’ – genoemd naar het kruispunt dat hij elke dag oversteekt op weg naar de opnamestudio en zijn ‘eerste echte rockplaat in tijden’ – gaat over sterfelijkheid, de vluchtelingencrisis en de klimaatverandering. Laat ons achteraf zéker weten wat-ie daar allemaal over te zeggen heeft.

De keuze van Thomas Oosterlynck (Amongster) «De nieuwe van Bon Iver, toch één van dé artiesten van de laatste tien jaar. Elke plaat doet hij iets anders, dus ik ben benieuwd hoe deze zal klinken. Onlangs heeft hij al twee nummertjes gereleaset: die lijken wat meer op zijn andere band, Volcano Choir – minder gedefinieerde songs, maar méér sfeer.»


De moeilijke tweedes en lastige derdes

De debuut-ep van het Londense duo AlunaGeorge stond vol zwalpende r&b-pop met rubberen kuiten, het daaropvolgende album was vooral een niet onaangenaam maar te weinig verrassend doorslagje. Tweede plaat ‘I Remember’ (16 september) – met een gastenlijst in de regio van Popcaan en Flume – moet de échte doorbraak worden ★ Bastille zijn sympathieke Londenaars die, opdat u toch maar alles zou begrijpen, hun zinnen steevast twee keer na elkaar zingen. Hun tweede elpee, ‘Wild World’, wordt op 9 september op de wereld losgelaten. Doe uw inkopen, in de mate van het mogelijke, dus zeker één dag op voorhand ★

'Green Day speelt slimmere poppunk dan Blink-182, maar dat doet Christoff óók'

★ ‘Stranger Things’ al gezien? Indien niet: nu beginnen. Indien wel, dan weet u dat de soundtrack, vol knipoogjes naar John Carpenter, Vangelis en Cliff Martinez, om duimen en vingers bij af te likken is. De verantwoordelijke muzikanten vormen samen het groepje S U R V I V E: ze houden van spaties en hoofdletters, en laten op hun tweede worp – hun eerste voor Relapse – de analoge synths zwiepen, golven, wiegen en dreunen. Du-du-du-du du-du-du-du! ★ Twee jaar na de plaat van de doorbraak nu ook de plaat van de bevestiging? Vooruitgeschoven single ‘Shut Up and Kiss Me’ doet vermoeden dat Angel Olsen op ‘My Woman’ in gelijke mate zal glitteren, prikkelen én rocken. Mark our words: op 2 september klopt de repeatknop – net als wij – overuren in het pittoreske Kobbegem ★ Nog meer vrouwelijk schoon in de vorm van Sarah Ferri, die het nogal jammerlijk getitelde ‘Ferritales’ opvolgt met ‘Displeasure’ (uit op 23 september), een donkere, filmische retroplaat à la Kate Bush, waarop Ferri’s gebruikelijke seventiesinvloeden gezelschap krijgen van de eighties ★ Jan Swerts beweegt zich doorgaans in het gangpad ‘minimalistisch klassiek’, maar de Limburger blijkt ook – hè? – zware fan van B-zombiefilms. Toen hij Universal vertelde dat hij daarrond een plaat wilde maken, achtten ze dat plan ‘niet geschikt voor Swerts’ luisteraars’, maar na enkele apocalyptische gebeurtenissen in Swerts’ privéleven moesten ze toch overstag gaan. Het resultaat, ‘Schaduwland’ – uit eind september, begin oktober – heeft méér elektronica en gitaren dan voorheen en gaat, in Swerts’ woorden, ‘alsmaar in decrescendo, zoals de film ‘The Road’: het begint explosief, met een soort atoomknal, en wordt dan minimaler, tot aan de laatste muzikale stuiptrekking.’ Jan Swerts met John Carpenter- en Goblin-invloeden? Yes, please ★ Wat nu? Een album met meerstemmige zomermelodietjes dat ‘Sunlit Youth’ heet, om de minuut van z’n ‘oooh-oooh’ of ‘aaah-aaah’ gaat en toch niet onmiddellijk aan The Beach Boys doet denken? Dat moet nieuw werk – album drie inmiddels – van Local Natives zijn ★ De vier meiden uit Los Angeles die zich Warpaint noemen, zijn als The xx en Savages: cooler dan cool. We zien ze daarom niet graag live: te confronterend – zo ijdel zijn we ook wel weer. Maar op plaat, waar hun verstilde shoegaze even rafelig klinkt als de gemiddelde Nirvana-opname, is het een ander verhaal. Eind september is hun derde plaat ‘Heads Up’ exact wat we nodig hebben na een kwakkelzomer als deze ★ ‘A Loud Bash of Teenage Feelings’ is dan weer de titel van de tweede plaat van Beach Slang en vertelt u alles wat u ooit over dat groepje zou moeten weten. Behalve misschien de releasedatum: 23 september ★ Vrijwel niks dat al bekend is over ‘Wooden Son’ (uit op 23 september), de in mysterie gehulde derde boreling van Tommigun. Alleen dit: er zal véél en luid gezongen worden – vaak met vijf tegelijk – in navolging van de prison work songs die zanger Thomas Devos in zijn jeugd degusteerde. Lawdy, Lawdy, Lawdy! ★ De tweede van Taxi Wars, het jazzrockcombo van Tom Barman en Robin Verheyen, wordt dan weer poppyer én vreemder dan het debuut: betere singles met slimmer uitgewerkte arrangementen én langere lappen epiek met uitgebreidere solo’s. ‘Een stap omhoog voor iedereen in de band,’ aldus Verheyen. Schrijven wij nauwgezet op: veel-be-lo-vend.

De keuze van Robin Verheyen (Taxi Wars) «De tweede plaat van de IJslandse zanger Ásgeir, een alternatieve singer-songwriter. Zijn debuut van een paar jaar geleden is waanzinnig. Superstraf geproducet ook: elk instrument is verschrikkelijk goed opgenomen. Ik heb hem leren kennen toen ik in IJsland was, op aanraden van een gast in een kleine platenwinkel, en ondertussen is hij de best verkopende artiest aller tijden in IJsland – daarna heeft hij zijn plaat ook in het Engels vertaald. Maar zijn tweede laat wat op zich wachten; ze zou er dit jaar nog moeten zijn.»


De debuten

Geen beginnelingen, wel een debuut: de meest smaakmakende, zinnenprikkelende en broekverkleinende team-up van het jaar komt van Hamilton Leithauser + Rostam, die met ‘I Had a Dream That You Were Mine’ meteen een plaat droppen. De samenstelling: één helft is de zanger van The Walkmen – heden on hiatus – en één helft de voormalige producer annex multi-instrumentalist van Vampire Weekend. Voluit heet die Rostam Batmanglij. Geen zorgen indien u van dat laatste woordje willens nillens ‘Batmanglijmiddel’ maakte: u was heus niet de enige ★ U verliest evenmin punten als de bandnaam van het Canadese Preoccupations geen bel doet rinkelen: deze heren stonden bekend als Viet Cong tot het zoveelste protest van misnoegde Vietnamveteranen er eentje te veel werd en ze besloten met een schone lei te beginnen. Op 16 september horen we of ze net als op hun vórige debuut statige vervreemding weten te verzoenen met rake hoeken ★ Het allereerste volwaardige album van de prominentste queer rapper ter wereld – Mykki Blanco – daalt ter aarde op 16 september en heet kortweg ‘Mykki’ ★ Het is dat Chance the Rapper al is komen aanzetten met ‘Coloring Book’, of we hadden hier gewag kunnen maken van dé Chicago-hiphop van het jaar. Nu goed, ‘The Healing Component’ van Mick Jenkins (uit op 23 september) belooft nog altijd lichtjes fantastisch te worden. Warme, diepe stem, al even diepe, sociaal bewuste teksten en een poëtische, soulvolle undergroundvibe? Bring it on.


De anciens

Plaat nummer negen voor superproducer, studiotovenaar en geluidsexperimentalist Daniel Lanois: ‘Goodbye to Language’ heet het midden te houden tussen Lanois’ beroemde ambientplaten met Brian Eno, de vroeg-20ste-eeuwse composities van Debussy en Ravel, en moderne bluegrass – dit alles ingespeeld op niks dan pedal steel guitars, van die gekke gitaren op een tafeltje ★ De nieuwe Trentemøller heet dan weer ‘Fixion’, komt uit op 16 september en heeft betrekkelijk minder te maken met vroeg-20ste-eeuwse composities. Zelf noemt de Deen het dan wel een romantische plaat, maar getuige de clip bij ‘River in Me’ zouden wij toch niet aanraden om met ’m op date te gaan: daarin laat een meisje, onder goedkeurende vocals van Jehnny Beth van Savages, namelijk een lieflijke rochel in de mond van haar schatje glijden. Verder een kloeke lap new wave, dat wel ★

'Het is niet omdat Pete Doherty zélf tegenwoordig al eens op tijd is, dat zijn albums dat ook moeten zijn'

★ De hink-stap-sprong naar de mainstream heeft-ie gemist, maar op Nonesuch zit de fier bebaarde Devendra Banhart prima, en mag hij – alweer in alle luwte en voor zijn schare trouwe fans – zijn negende plaat uitbrengen: ‘Ape in Pink Marble’ freakfolkt zich een weg naar vinyl op 23 september ★ Nóg een op Nonesuch ingeschreven folkie die stilletjes richting tram 4 sjokt: Conor Oberst aka Bright Eyes, ooit the hottest ticket in town. Waarom hij nooit helemaal naar de hoogtes van iemand als Bon Iver is gestegen, weten we niet, wél dat hij nooit slechte platen uitbrengt. Zijn nieuwste heet ‘Ruminations’ en komt uit op 14 oktober ★ Symfonieën galore op de nieuwe, zevende elpee van Regina Spektor. ‘Remember Us to Life’ doet beroep op strijkerstrio’s en hier en daar zelfs een volledig orkest, maar de singletjes klinken veeleer bubbly en sympathiek. Ook een beetje krampachtig hip, met die nogal misplaatste r&b-invloeden op ‘Small Bill$’: Regina is nog altijd Rihanna niet hè, jongens ★ De jongen met de blauwste ogen in all things soul heet nog steeds Jamie Lidell. Alhoewel: in ‘Building a Beginning’ maakt hij opeens brute thrashmetal, en ruilt hij zijn zoetgevooisde, lichtjes vervormde croon in voor een extreme vorm van grunting. Bizar…★ Mopje! Nog altijd gelaagde, wiegende soulpop, hierzo ★ Aan de stevigere kant: de metalpioniers van Neurosis, die met Steve Albini de studio indoken voor hun elfde plaat, ‘Fires Within Fires’, uit op 23 september ★ Een hevig gesticulerende, licht corpulente gestalte met een rode, bezwete kop: dat bent ú, in de badkamerspiegel, dromend van de festivalpodia. Meuris hoeft niet te dromen: hij stáát op die podia. En nu ook weer in de studio, met de nieuwe plaat ‘Vigilant’ (uit in oktober). Stijn is, vrij naar Journey, nooit gestopt met geloven in het hoogst haalbare. Wie niet van Meuris houdt, heeft geen ziel.

De keuze van Jan Swerts «‘Goodbye to Language’ van Daniel Lanois. Het is alweer even geleden dat hij nog iets uitgebracht heeft (van 2014, red.), maar ik was altijd enorm gek van zijn plaat ‘Belladonna’, uit 2005. ‘Goodbye to Language’ geeft al aan dat er waarschijnlijk geen zang en tekst in voorkomt, en ‘Belladonna’ was ook instrumentaal. Het zou bovendien iets te maken hebben met dreamscapes in de stijl van Ravel en Debussy: ik kijk er heel hard naar uit.»


De ongoddelijke lawaaimakers

Als Cymbals Eat Guitars zeggen dat ze ‘een meer energetische plaat’ willen maken, dan is dat de cue om uw billen toe te knijpen en te hopen dat ze er na veertig minuten nog aanhangen. Hun nieuwste (uit op 16 september) heet ‘Pretty Years’ en ging inspiratie halen bij, dixit zanger Matt Whipple, ‘Springsteen, jaren 70-Bowie, The Smiths, The Cure en Neil Young’ ★ Op diezelfde dag landt de vierde How To Dress Well (slechte groepsnaam, goeie groep). ‘Care’ neigt wat naar het halfzachte (zie: single ‘Lost Youth/Lost You’ en titels als ‘Time Was Meant to Stay’), maar gezien de track record van de band – drie keer geschoten, drie keer raak – doen we daar niet moeilijk over ★ Na ettelijke cassetjes, ep’s en seven inches, alsook vier nukkige, wild om zich heen slaande dan wel ondoorgrondelijke albums, werd Merchandise twee jaar geleden eindelijk een popgroep. Een unieke, weinig met de waan van de dag te maken hebbende en al helemáál niet op de hitlijsten mikkende popgroep, ja, maar toch: een popgroep. Catchyer dan ‘After the End’, hun vorige, zullen ze evenwel nooit klinken. De droge feiten: ‘A Corpse Wired for Sound’ (uit op 23 september) ging z’n titel halen bij een kortverhaal van J.G. Ballard, heeft het volgens vleesgeworden bariton Carson Cox over ‘de waarheid van het opgroeien’ en belooft – als we naar de vooruitgeschoven nummers ‘End of the Week’ en ‘Flower of Sex’ luisteren – alweer postpunk op U2-schaal, maar dan zónder toegevingen. Yum ★ Over yum gesproken: eerder dit jaar bracht Goat de song ‘The Snake of Addis Ababa’ uit, een titel die meteen opsomt waar ze voor staan – Afrikaanse ritmes, voodoo, zon én onbehaaglijkheid. De gemaskerde Zweden nemen nog steeds geen gevangenen, getuige daarvan single ‘I Sing in Silence’. Waar staat ‘Requiem’ op ons verlanglijstje? Hóóg ★ Dat van die lawaaimakers hierboven staat er niet zomaar: het is nog niet helemaal geweten waaraan en waaraf, maar Blaudzun heeft in het geniep een nieuw album opgenomen, dat op 7 oktober zal verschijnen en allicht ‘Jupiter’ zal heten. Een verwittigd man is er twee waard★ Wie ’m al aan het werk zag met Raketkanon, weet dat het lawaai dat Pieter-Paul Devos voortbrengt verlammend, maar alleszins niet vrijblijvend is. Zie ook zijn bezigheden als frontman van Kapitan Korsakov: het al even Gentse noisecollectief dat deze zomer in Chicago voor de deur stond van Steve Albini, hem vroeg hun derde plaat op te nemen, en door Zijne Nukkigheid nog binnengelaten werd ook. Herfstherrie! ★ De aardedonkere Britse elektronica-wizard Zomby is altijd goed, maar op zijn nieuwe – het voor 2 september ingeboekte ‘Ultra’ – lost hij de belofte van zijn talent helemáál in; dat beweren, althans, enkele Amerikaanse advance reviews. Extra goed nieuws: Burial feest mee. Nu ja: ‘feest’ ★ Nieuws heet van de naald dan: op 30 september verschijnt ‘Atrocity Exhibition’ van de even onverstaanbare als onweerstaanbare turborapper Danny Brown, die daarmee terugkeert naar de weergaloze samplesoep van doorbraakplaat/mixtape/beste werk/geluidsbrij ‘XXX’. De gastenlijst pronkt met volk als Ab-Soul, Kelela, Kendrick Lamar en Earl Sweatshirt, en de albumtitel is een Joy Division-verwijzing. Over Ian Curtis zei Brown: ‘In zíjn ‘Atrocity Exhibition’ zingt Ian Curtis over het gevoel in een freakshow te zitten. Mensen komen naar ’m kijken en verwachten dat hij zich op een bepaalde manier gedraagt. Dat heb ik ook soms, alsof mensen wíllen dat ik een crazy, drugged-out I-don’t-know ben.’ Onze vooruitblikbril is al aangedampt.

De keuze van Jeroen Camerlynck (Fleddy Melculy) «Ik wilde eerst ‘Helgië’ van Fleddy Melculy zeggen, maar ja: dan heb je weer een dikke nek, hè? Doe dus maar de plaat die The Dillinger Escape Plan zal uitbrengen in oktober, ‘Dissociation’. Geen enkele andere band klinkt als Dillinger: ze maken mathcore, van die wiskundige hardcore, maar ze maken er nog iets catchy van – terwijl het toch vooral uitgerekende herrie is, met breakdowns waar je kop noch staart aan krijgt. Ze zijn in de loop der jaren commerciëler gaan klinken, maar er blijft altijd een hoek af. En nu stoppen die mannen ermee – ’t is hun laatste plaat en hun laatste tour – dus ik ben weleens benieuwd om te zien hoe ze afscheid nemen.»


De nieuwe Belgen

Een ode aan liefde en decadentie met de titel ‘We Fucked a Flame Into Being’? Já, het solodebuut van Warhaus – nom de plume van Maarten Devoldere ofte één van de Balthazar-frontmannen – weet meteen te prikkelen. Als we mogen afgaan op single ‘The Good Lie’ wordt het een coole, Serge Gainsbourg-achtige promenade door het soort mentale landschap waar Tom Barman nu ook al enkele decennia in rondwaart. Lang hoeven we niet te wachten: nog tot 2 september ★ Een weekje later kunnen we horen hoe het de winnaars van De Nieuwe Lichting editie 2014 vergaan is: dan dropt Amongster debuut ‘Trust Yourself to the Water’. Songschrijver Thomas Oosterlynck deed speciaal daarvoor een ‘Bon Ivertje’: hij ging in afzondering – zonder daglicht – schaven aan z’n uit lappendekentjes en melancholie opgetrokken indietronica ★ Het Brusselse duo Hydrogen Sea – bestaande uit zangeres Birsen Uçar en multi-instrumentalist PJ Seaux – schudt na twee ep’s ook een langspeler uit de mouw. De adelbrieven: ze scoorden support slots bij Gabriel Rios en Selah Sue én boekten producer Tony Doogan (van Mogwai, Belle & Sebastian en David Byrne). Sucker voor melancholische synthpop? Hierheen zo rond 16 september ★ Op de kalender in de slaapkamer van ons nichtje staat de datum 23 september met roze hartjes omrand: dan brengt Bazart hun sinds enkele maanden lángverwachte debuutalbum uit, ‘Echo’. Wie oren en functionele trommelvliezen heeft, weet ondertussen dat ‘Goud’ een kwikzilveren single is. Wie er binnenkort ook ‘Echo’ doorjaagt, kan de band eindelijk eens toetsen op blijvende waarde. Spannend! ★ Fleddy Melculy-leken, rept u naar YouTube: het betreft hier een heerlijk ironische, schaamteloos onnozele comedymetalband waarin frontman Jeroen Camerlynck onder meer afgeeft op johnny’s die T-shirts van Metallica dragen. Camerlynck over debuut ‘Helgië’: ‘Het is een excuus om het kot af te breken en jezelf niet al te serieus te nemen, want dat gebeurt niet meer tegenwoordig.’ Amen!

De keuze van Sarah Ferri «Ik weet niet of ze al officieel aangekondigd is, maar er komt een nieuwe plaat van Dans Dans aan. Dat is de groep van Bert Dockx (van Flying Horseman), Steven Cassiers en Fred Lyenn. ’t Is niet de meest toegankelijke muziek – denk aan psychedelische seventiesrock met jazzy fusioninvloeden – maar sowieso vree wijs, met een onderhuidse spanning die je in een soort bezwerende, donkere, filmische roes doet belanden. De nieuwe plaat zal, denk ik, weer heel goed zijn.»




Rarities en reissues

Op 23 september, enkele dagen voor het verschijnen van ’s mans biografie ‘Born to Run’, ligt een carrière-omspannende best of van Bruce Springsteen in de rekken. Op ‘Chapter and Verse’ (zorgvuldig samengesteld door The Boss zelve) zullen naast de usual suspects ook vijf onuitgegeven composities staan uit het prille begin van ’s mans lange loopbaan, waaronder een ultravroege opname uit 1966. De diehards weten weer waarheen hun centen te smijten ★

'The Shaggs werden ooit omschreven als 'de gelobotomiseerde versie van de familie Von Trapp'

★ Over retrospectieven gesproken: die van Jack White is een specialleke, een dubbel-cd met de hoogdravende titel ‘Jack White Acoustic Recordings 1998-2016’ (uit op 9 september). Hij bestaat uit een mengelmoes van albumtracks, B-sides, remixes, alternatieve versies en voorheen onuitgegeven materiaal, in chronologische volgorde, met als rode draad: alles akoestisch ★ Voor wie hunkert naar een streepje muzikale onzin: op 9 september krijgt het eerste en enige album van zussengroepje The Shaggs een luxeheruitgave. ‘Philosophy of the World’ is een completely bonkers, totaal atonaal stukje tegencultuur uit 1969 dat Rolling Stone ooit omschreef als ‘de gelobotomiseerde versie van de familie Von Trapp’. De plaat werd op handen gedragen door lui als Frank Zappa, Kimya Dawson en Kurt Cobain, die ze op nummer vijf zette in zijn persoonlijke albumtop★ Nog harder (en onterechter) tussen de plooien van de geschiedenis gevallen: ‘Lubbock (On Everything)’, een satirische, lichtjes wonderbaarlijke dubbelelpee uit 1979 van Terry Allen. Het album groeide uit tot een alt.countryklassieker en gaat over het stadje Lubbock in Texas, tegen de Mexicaanse grens, waar Allen opgroeide. Steve Gunn-label Paradise of Bachelors zorgt in oktober voor een hyperdeluxeheruitgave, inclusief dik boek met schilderijen van Allen en essays van onder meer David Byrne ★ Nog dit: ‘Twin Peaks’ op vinyl! ‘Twin Peaks’ op vinyl! Dat moest er even uit: op 9 september valt de iconische score van Angelo Badalamenti eindelijk weer naar behoren te beluisteren. De vinylkleur? Fine coffee color. Natúúrlijk.

De keuze van PJ Seaux (Hydrogen Sea) «‘22, A Million’ van Bon Iver. Zijn eerste heb ik pas laat ontdekt: heel leuk, heel veel opgezet. Maar als ik dan de evolutie zie op zijn tweede plaat… Dan kan ik alleen maar heel benieuwd zijn naar de derde.»


De onduidelijken

Muziekreleases anno 2016 zijn zo’n beetje als terreuraanslagen: je wéét wel dat ze er komen, maar de precieze data – alsook het hoe-wat-waarom – blijven vaak tot vlak voor de drop goed verborgen geheimen. Hierzo dus heel wat albums die vermoedelijk/misschien/hopelijk dit jaar nog zullen uitkomen, opgesomd in toenemende mate van onwaarschijnlijkheid ★ Isaiah Rashad lijkt nog min of meer een sure thing te zijn: begin augustus dropte de labelgenoot van Kendrick Lamar en Schoolboy Q de nieuwe track ‘Free Lunch’ – een met één hand op het stuur cruisend lapje Southern rap – voorafgegaan door de datum ‘2 september’. Het zou – fluistert een lieflijk twerkend hiphopfeetje in ons oor – om één van de debuten van het jaar gaan ★ Nog op datzelfde label (Top Dawg Entertainment) werd bevestigd dat Ab-Souls nieuwe plaat eindelijk ‘volledig klaar’ is, en dat een releasedatum ‘zeer binnenkort’ onthuld zal worden ★ Véél monumentale rap-albums in de ether: ook het jaren geleden aangekondigde ‘King Push’ van Pusha T (ex-Clipse) moet voor deze herfst zijn ★ Young Thug mag na vijf goede tot zeer goede mixtapes op een dik jaar tijd gerust eens werk maken van zijn officiële debuut. Dat moet ‘Hy!£UN35’ gaan heten (uit te spreken als ‘Hi-Tunes’) en komt er vroeg of laat zéker. Hoe weten we dat? De begeleidende tour is – no kidding – voor het gemak in mei al begonnen ★ Breedsprakerigheid in een sexy jasje: huppelkauwgomprinses Charli XCX bevestigde voor de zomer dat haar derde album er ‘spoedig’ aankomt en ‘het aangezicht van de popmuziek zou kunnen veranderen’ ★ Over ‘aangezichten veranderen’ gesproken: Killer Mike beloofde in zijn laatste update dat de nieuwe Run the Jewels – daar mag gerust ergens een ‘fucking’ tussen – ‘donker zal zijn, en raar’. Als Mike zegt dat Run the Jewels 3 dit jaar dropt, dan buigen wij het hoofd, en wachten we ★ Minder badass, strakkere broek: de enige nog levende Bee Gee brengt voor het eerst in 15 jaar een album uit. ‘In the Now’ moet de tweede soloplaat ooit gaan worden van de op 1 september 70 jaar oud geworden, maar nog altijd met een fabuleuze haartooi gezegende Barry Gibb ★ In juli passeerde good ol’ Keith Richards bij BBC 6 om een aantal nieuwtjes te droppen. Het belangrijkste: de nieuwe The Rolling Stones – het eerste album sinds 2005 – zou er aankomen in de herfst. Eric Clapton zou tijdens de opnames een paar keer zijn binnengesprongen in de studio en er zouden véél chicagoblues opstaan. De tracktitels kon Keef evenwel niet prijsgeven en wel hierom: ‘Ik kan me ze niet herinneren en ik heb m’n papiertje niet bij’ ★ Eveneens een waarschijnlijkheid, zo niet een zekerheid: de volgende soloplaat van Jim James. De nieuwe My Morning Jacket belooft zich dan weer volgend jaar aan te dienen en staat stijf van, dixit James, ‘een verlangen naar scheurende rock-’n-roll’ ★ Dat treft: wij ook! ★ ’s Werelds sympathiekste, vrijgevigste en meest bescheiden metalheads dan: Metallica, tiens. De opvolger van ‘Death Magnetic’ uit 2008 werd al tig keer uitgesteld, maar zou nu eindelijk – in november – het daglicht moeten zien. ‘Hardwired… to Self-Destruct’ wordt een dubbelalbum van 80 minuten lang, en voor mensen die er echt niet genoeg van krijgen – ze bestaan, ja – komt er een luxe-editie met nog een derde schijfje ★ Deze zomer schrapte Haim het Europese luik van hun tour omdat ze in een ‘cruciale fase’ waren aanbeland in de opnames van hun tweede plaat, die nu – zo fezelt de geruchtenmolen – af zou zijn ★ Een dubbeltje op z’n kant: de nieuwe LCD Soundsystem, hun eerste plaat na de reünie. In januari beweerde James Murphy dat die er ‘zeker in 2016’ zou komen, maar sindsdien werd er niks meer over gezegd ★ In dezelfde categorie: de derde van The xx – onlangs nog geprobeerd om een katje te offeren teneinde Romy Madley Croft gunstig te stemmen – en de volgende soloplaat van Pete Doherty: het is niet omdat hij zélf tegenwoordig al eens op tijd is, dat zijn albums dat ook moeten zijn ★ Volgens Elton John is het nog wachten tot ‘later dit jaar of begin volgend jaar’ tot Lady Gaga haar vijfde boreling lost, en als wij Elton over één ding geloven, dan wel over Lady Gaga ★ Wat is een muziekrubriek zonder Kanye? Zullen wij het zeggen: sáái. Bij dezen: Yeezy heeft al meermaals laten weten dat hij dit jaar nog twee albums zal droppen. Al meende hij dat van die presidentsrace ★ Tot slot: Frank Ocean. Bij het ter perse gaan van dit stuk was ‘Boys Don’t Cry’ er nog niet maar had de man wel net ‘Endless’ op de wereld losgelaten, een ‘visueel album’ – of ‘videoclip met pretentie’, zoals wij het plegen te noemen – dat misschien wel de voorbode was van meer. Ah, die mengeling van opwinding en onzekerheid, er zijn al sterkere mensen dan de OHM-redacteurs aan kapotgegaan!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234