null Beeld

De Nederlandse Laura H. (23) ontsnapte uit het kalifaat in Syrië

Laura H. uit het Nederlandse Zoetermeer trok in 2015 naar het kalifaat van terreurgroep IS en woonde daar bijna een jaar. Haar vader Eugene organiseerde haar vlucht uit Syrië. Voor het eerst gaven vader en dochter samen een interview. Ook staat nu ‘Laura H. – de podcast’ online, waarin Laura H. zelf uitgebreid aan het woord komt – hier te beluisteren. ‘Ik zal me altijd schuldig voelen dat ik mijn kinderen in gevaar heb gebracht.’


Download gratis het e-book ☞

'Toen ik hoorde dat sommige IS-aan hangers slavinnen mochten houden en verkrachten, was dat een keerpunt'

Juli 2016. Laura H. rent door een klein Iraaks dal. Aan haar ene hand sleurt ze haar dochtertje van 5 mee. Met de andere houdt ze haar zoon, een peuter nog, tegen de borst. Haar nikab wappert om haar lijf, kogels fluiten om hun oren. Achter haar schieten jihadisten van IS, vóór haar beantwoorden Koerdische strijders het vuur. Laura duikt weg. Haar plan om te ontsnappen uit het kalifaat lijkt te mislukken. Haar leven en dat van haar kinderen zal eindigen op een dor stukje Iraakse grond. ‘Het spijt me zo, lieve schat,’ fluistert Laura tegen haar dochter. Ze springen op, rennen verder, naar waar ze hopen dat de Koerden zijn.

November 2018. Laura zit met een kop thee en opgetrokken benen op de bank op een zolder in Nederland. Ze draagt geen nikab meer, heeft het geloof laten varen. Beneden spelen de kinderen. Naast haar zit haar vader Eugene. Toen hij er in september 2015 achterkwam dat zijn dochter naar Syrië was vertrokken, stokte zijn adem. Hij stuurde haar een berichtje: ‘Wat heb je nu gedaan! Kom terug, alsjeblieft. Ik laat je nooit vallen!’

Eugene hield woord. De jurist en manager in een overheidsinstelling betaalde 10.000 euro aan een ondergrondse groep om een ontsnapping op touw te zetten, begeleidde Laura’s tocht naar huis en bezwoer de rechtbank tijdens haar proces dat zijn ‘Lau’ echt niet was teruggekomen om een aanslag te plegen. ‘Het is geen Netflix, geen ‘Homeland’,’ verzuchtte hij toen. Het is de realiteit, en die staat beschreven in het pas verschenen boek ‘Laura H., het kalifaatmeisje uit Zoetermeer’ van journalist Thomas Rueb.

– ‘Kalifaatmeisje’, suggereert dat niet een onschuld die niet bestaat in IS-gebied?

Eugene «‘Kalifaat’ en ‘meisje’ houden elkaar in evenwicht. Er zit een verantwoordelijkheid in die je moet nemen en dragen. Tegelijkertijd was, en is, Laura eigenlijk nog een meisje.»

Laura «Het was niet mijn keuze om te gaan.»

Eugene «Ik begreep er niets van. Ik was boos.»

Laura «Het was een zoektocht naar rust, een vlucht voor problemen.»

Die problemen beginnen in Laura’s puberteit, waarin ze onhandelbaar is. Ze zoekt, oordeelt ze nu, aandacht die er in het gezin noodgedwongen meer is voor haar chronisch zieke broertje. Ze gaat om met foute jongens, de ene na de andere, en raakt op haar 16de zwanger. Ze staat er alleen voor. In een poging haar losbandige verleden achter zich te laten, begint ze een hoofddoek te dragen. Zo ontmoet ze uiteindelijk Ibrahim, een radicale moslim.

Hij blijft wél bij haar, maar ontpopt zich tot tiran. Ibrahim slaat Laura en stopt niet wanneer haar tweede kind wordt geboren. Jeugdzorg krijgt niets te horen, Laura is bang haar kinderen te verliezen. Soms vreest ze voor haar leven. Maar Ibrahim belooft haar een nieuwe toekomst, op een plek waar men volgens de islam leeft.

Eugene «Dat Laura naar Syrië was vertrokken, voelde net zo erg als het overlijden van mijn zoon. De onwetendheid over waar ze was en wat er gebeurde, de kans dat het niet goed zou komen. De liefde voor mijn dochter is nooit weggeweest, maar ik dacht vaak : ‘Wat is dít nu weer?!’»

– Laura, je was moeder, het was in 2015 duidelijk hoe het was in Syrië. Hoe kon je toch vertrekken?

Laura «Ik volgde het nieuws niet. Misschien wilde ik de waarheid ook helemaal niet weten, ik wilde gewoon gelukkig zijn. Ik dacht dat Ibrahim daar wel zou stoppen met me te slaan. Je moet niet vergeten: ik had zware psychische problemen. Ik was jong, in paniek en wilde het beste voor mijn kinderen. Ik zal me altijd schuldig voelen dat ik juist hen in gevaar heb gebracht.»


Tik op de vingers

Eenmaal in het kalifaat slaat Ibrahim niet minder, maar net meer. Eten is er schaars, de gezondheid van haar kinderen verslechtert. Haar leven beperkt zich tot een paar kamers in het huis waar ze logeren, ze mag niet alleen naar buiten. Steeds vaker vallen er westerse bommen om IS te verdrijven. Na drie maanden wil Laura weg.

Ze stuurt stiekem berichten naar Eugene, en gebruikt een codewoord om aan te geven wanneer Ibrahim weg is: kippenpoot. Haar vader zet alles op alles om te helpen. Hij komt in contact met buitenlandse ex-militairen die zeggen dat ze kunnen helpen. Ondertussen spoort hij zijn dochter aan: ‘Haal Ibrahim over om de grens over te steken. Laat hem denken dat hij de touwtjes in handen heeft.’ Zo begeeft het gezin zich in augustus naar de grens met Turkije. Ibrahim denkt een nieuw leven te beginnen, Laura ziet een kans om terug te keren naar Nederland.

Eugene is ervan overtuigd dat bij de grens een ontsnappingsteam klaarstaat, maar dat is niet zo. Laura rent, Ibrahim wordt door een kogel geraakt. Ze rent door. ‘Moeten we hem gaan halen?’ vragen de Koerden die haar als door een wonder opvangen. ‘Nee. Laat hem maar liggen.’ Een paar uur later verschijnen beelden online: een interview met ‘Laura from Sweet Lake City’, Zoetermeer dus. In één klap is ze Nederlands bekendste jihadiste.

Eugene is dolgelukkig, en niet veel later wordt hij op het vliegveld herenigd met zijn kleinkinderen. Laura wordt naar de terreurafdeling van de zwaarbeveiligde gevangenis in Vught gebracht. Justitie vreest dat ze een aanslag wil plegen in Nederland. Vader en dochter zijn daar nog altijd boos over.

Eugene «Ik heb nooit applaus en ballonnen voor Laura verwacht. Dat justitie haar een flinke tik op de vingers geeft, lijkt me logisch. Maar ik heb vanaf het begin alles met justitie gedeeld, ze wisten dat Laura eraan kwam. En dan zou zij hier een aanslag willen plegen?»

Het OM laat die verdenking uiteindelijk vallen, maar Laura wordt wel veroordeeld voor het faciliteren van een terreurgroep. De straf: twee jaar cel, waarvan dertien maanden voorwaardelijk.

Laura (fel) «Als ik was veroordeeld omdat ik mijn kinderen in gevaar heb gebracht, dan is dat volkomen terecht. Maar dit? Ik was daar helemaal niet om IS aan te hangen.»

– Je hebt een jaar in het kalifaat gewoond, als vrouw van een Europese strijder. Je verzorgde je man, die in een bommenfabriek van IS werkte en daar voor betaald werd. Dan was je toch een onderdeel van het systeem?

Laura «Ik trok naar daar voor een rustig, islamitisch bestaan en wist nauwelijks wat er gebeurde. Ik zat thuis, kookte omdat het moest, maar maakte geen deel uit van dat systeem. Ik heb IS niet sterker gemaakt, ik heb ze hooguit eten gekost. Toen ik hoorde dat sommige IS-aanhangers met het geloof in de hand goedpraatten dat je slavinnen mag houden en verkrachten, was dat een keerpunt. Achter zo’n geloof kon ik niet staan.»

– In het boek van Thomas Rueb staat dat jullie op een gegeven moment in een groot, verlaten huis gingen wonen. Alle meubels en het kinderspeelgoed stonden er nog. Vroeg je je niet af wat er was gebeurd met de bewoners?

Laura «Ik dacht toen al: wat een waanzin! Maar we konden op straat komen te staan. Het was duidelijk voor mij: hier woedt een oorlog en ik moet ervoor zorgen dat mijn kinderen die overleven. De mensen die in dat huis woonden, waren gevlucht. We behandelden het huis alsof we er te gast waren. En ik dacht: als het ooit kan, koop ik een nieuw huis voor ze.»


Fatsoenlijk gezin

Vader en dochter hadden veel te bespreken, na haar vrijlating. Eugene vroeg haar: ‘Hoe werd je zo gek om naar daar te gaan?’ Laura legde uit waarom.

Eugene «Nu weet ik: dit kan iedereen overkomen, elk fatsoenlijk gezin. In onze boekenkast staat het boek ‘Zorg voor getraumatiseerde kinderen’, dat kunnen we nu allebei gebruiken (glimlacht).

»Maar ik ben trots op mijn dochter. Op hoe ze zich staande hield, de manier waarop ze is weggekomen en vooral hoe ze zich nu herpakt.»

In Syrië vond Laura de kracht die ze in Nederland niet kon bereiken. Nu praat ze wekelijks met een psycholoog, en werkt ze aan zichzelf. Ze gaat nu naar de middelbare school, en wil later toegepaste psychologie gaan studeren.

– Word je daarna radicaliseringsdeskundige?

Laura «Misschien. Of ik ga iets doen met kwetsbare meisjes. Wat ik in elk geval wil zeggen is: maak niet dezelfde fouten als ik.»

© AD

‘Laura H. – de podcast’ verschijnt op 29 november. Hier te beluisteren.

Thomas Rueb, ‘Laura H., het kalifaatmeisje uit Zoetermeer’, Das Mag.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234