De nieuwe lichting Belgische elektronicaproducers: 'Niet alle wegen leiden naar Tomorrowland'

Het klasje jonge Belgische producers hieronder bewijst dat een muffe jongenskamer dan wel drukke cohousingruimte in pakweg Antwerpen-Zuid of Verviers volstaat om spannende elektronica te assembleren.


✪ Vuurwerk ‘Een nachtelijk dubbelleven’

In een notendop: Thieu Seynaeve (27), Sjam Janssens (27) en Jergan Callebaut (25) produceren nerveus ratelende dan wel melancholisch meanderende grootstadselektronica die zweemt naar pakweg Mount Kimbie, Lone en Jamie xx.

Mag u eventueel kennen van: Hun remix van ‘Minnesota, WI’ van Bon Iver; hun samenwerking met Max Colombie van Oscar And The Wolf; knetterende livepassages op Dour, Boomtown, Lokerse Feesten of Pukkelpop.

Laatste worp: ‘G.R.I.P.’, een ep op het Engelse indielabel Lo Recordings.

De werkmethode:

Thieu Seynaeve «Nieuwe nummers ontstaan razendsnel, maar het duurt meestal een eeuwigheid om ze af te werken. Soms merken we dat een nummer helemaal afwijkt van wat we doorgaans maken, en dan verzinnen we een nieuw alter ego. Waarna we beseffen dat de mensen geen boodschap hebben aan al die verschillende namen, en dat we ons maar beter focussen op Vuurwerk. Volgt: een rondje discussiëren en, veel later, knopen doorhakken. Wreed pijnlijk, verschrikkelijk tijdrovend, heerlijk achteraf (lacht). Eén voordeel: we zijn met zijn drieën, en dan heb je snel een meerderheid.»

HUMO Op het podium staan jullie te midden van een vliegtuigcockpitachtig kluwen van muziekapparatuur. Weten jullie precies wat er zal gebeuren als jullie die draai- en drukknoppen bedienen, of doen jullie gewoon alsof?

Sjam Janssens «Soms wel, soms niet (lacht). Serieus: we zijn nogal gehecht aan de menselijke factor in elektronische muziek – de imperfecties, zeg maar. Als je een knop te ver opendraait, klinkt er iets te luid of gaat het helemaal out of tune, maar dat hoort er net bij.»

Jergan Callebaut «The Beast: zo noemen we dat kluwen van apparatuur, en zo behandelen we het ook. Soms moet je het een beetje in toom houden, soms kun je ’t nog extra aanvuren. Het gehoorzaamt niet altijd, maar dat houdt het ook spannend. Geloof me: het is echt niet omdat we met apparatuur werken, dat onze set er altijd uitkomt zoals we ’t zouden willen. Hoe we ons voelen, hoe het publiek reageert, dat speelt allemaal mee.»

Seynaeve «Het gebeurt weleens dat iemand ons komt vertellen dat onze muziek toch ‘een tikje moeilijk’ is. Daarmee wordt dan meestal bedoeld dat ze er niet kunnen op dansen. Terwijl ik nu net denk dat dansen een heel breed begrip is: ik ben alleszins nog nooit een muziekgenre tegengekomen waarop je niet op zijn minst een béétje, euh, ritmisch kunt bewegen.»

Janssens «‘Elektronische muziek’ is een vlag die vele ladingen dekt. Een optreden van Vuurwerk is dus niet pas geslaagd als een bepaald percentage van het publiek begint te dansen, hè.»

Seynaeve «Bondig samengevat: niet alle elektronicawegen leiden naar Tomorrowland.»

’t Is een hobby, want: Seynaeve werkt overdag als ingenieur, Janssens als assistent-psychiater en Callebaut komt aan de kost als klinisch psycholoog.

Janssens «We werken alle drie bijna voltijds, maar vergis je niet: we zijn ook bijna voltijds met Vuurwerk in de weer – we slapen gewoon héél weinig. Of liever: we leiden een nachtelijk dubbelleven, dat klinkt wat beter. Het voordeel is ook dat we er niet financieel afhankelijk van zijn: we kunnen dus geweldig onze zin doen en hoeven geen compromissen te sluiten.

»Dat gezegd zijnde: ik denk dat we compleet zot zouden worden als we er dag én nacht mee in de weer zouden zijn.»

De groepsnaam:

Janssens «In een vorig leven brachten we onder de naam Jealov nummers uit bij een Amerikaans label, maar daar konden we niet al onze output kwijt. ’t Leek ons leuk om die andere tracks via een eigen label te lanceren, onder de groepsnaam Vuurwerk. Een grap die algauw uit de hand liep, want Vuurwerk is intussen belangrijker geworden dan Jealov. De groepsnaam blijft trouwens voor verwarring zorgen: onlangs wilden ze ons voor de zoveelste keer boeken voor een echt vuurwerkfestival.»

Seynaeve «En recensenten die ons maar niks vinden, geven we natuurlijk de pap in de mond: eentje had het over ‘een waakvlammetje’ toen hij ons concert op Pukkelpop besprak.»

HUMO Je bedoelt: ‘Luie recensenten.’

Seynaeve «Als jij het zegt (lacht)

Beginnen bij: ‘Lux’.


✪ Ssaliva ‘Gelukkige accidenten’

In een notendop: diffuse elektronica die afwisselend – en soms ook gewoon tegelijkertijd – herinnert aan Actress, J Dilla en de Aphex Twin van ‘Selected Ambient Works II’. Was getekend: François Boulanger (30) uit Verviers.

Zou u eventueel mogen kennen van: een handvol ep’s op het Brusselse label Vlek, waar hij ook z’n output onder het hiphopmombakkes Cupp Cave kwijt kan.

Laatste worp: ‘Be Me’, ofte dertien dromerige tracks die vers van de band rolden bij Ekster, een Antwerpse vrijhaven voor de betere elektronica.

François Boulanger «Niet alle tracks zijn even vers, sommige lagen al een tijdje te rijpen (lacht). Dat komt doordat ik mijn nummers altijd heel snel beu word: wat ik vorig jaar gemaakt heb, doet me vandaag ineenkrimpen van schaamte. Maar tegelijk heb ik aan veel nummers te intens gewerkt om ze zomaar te laten inslapen, vandaar dat ik een deel van de oogst naar Victor (Robyn, labelbaas van Ekster, red.) heb gestuurd. Dat ‘Be Me’ een mooi geheel is, is vooral zijn verdienste: hij heeft de beste tracks er uitgepikt – of liever: degene waarvan hij vond dat ze het best bij elkaar pasten. Soms dacht ik: ‘Nee, die écht niet.’ Maar uiteindelijk zag ik waar hij naartoe wilde, en het resultaat bevalt me wel. En zo krijgen die tracks die bijna voor de mensheid verloren waren alsnog een nieuw leven.»

Het prille begin:

Boulanger «Ik ben een muzikale laatbloeier. Als kind had ik weinig of geen voeling met muziek, en als puber was ik vooral fan van nu metal Deftones en consorten. Ik was vooral een fervent gamer, en op school wisselden we vaak cd-roms uit waar allerhande software op stond. Op een dag installeerde ik zonder nadenken Sound Forge, een geluidsprogramma waarmee je onder andere loops kon maken. Ik ben er zo’n beetje mee beginnen te prutsen, en de resultaten zette ik op cassettes die ik weleens opzette in de refter van de kunstschool. Mijn klasgenoten gingen er daardoor van uit dat ik net als zij een enorme Aphex Twin-fan was, terwijl ik nooit van ’m had gehoord. Maar ik heb mijn schade heel snel ingehaald toen ze mij hun cd’s uitleenden. Hoe dan ook: vanaf dan was niks meer hetzelfde.»

HUMO Je hebt je cd’s van Deftones meteen bij het oud vuil gezet?

Boulanger «Alleen die van Marilyn Manson

De werkwijze:

Boulanger «Mijn laptop en mijn hoofdtelefoon: ziedaar mijn studio. En ik kan echt overal werken, zolang het er maar bruist van de activiteit. ’t Is gek, maar als het te kalm is, raak ik mijn focus kwijt en begin ik te prutsen – filmpjes kijken op het internet en zo. Ik verveel me ook heel snel: als een muzikaal idee na tien minuten niet werkt, begin ik aan wat anders.

»Dat ik zo laat in de muziek ben gerold, en als kind bijvoorbeeld nooit een instrument heb leren spelen, heeft wel zo zijn nadelen: ik moet alles met de computer doen, en dan moet je echt allerlei gekke toeren uithalen om de muziek te maken die in je hoofd zit. De jongens van Herrmutt Lobby, met wie ik een huis deel, kennen wél iets van noten en akkoorden, en die voorkennis speelt in hun voordeel als ze nummers schrijven. Ben ik soms wel een tikje jaloers op.»

HUMO Waarmee nogmaals bewezen is dat je, ook al werk je met een machine, behoorlijk emotioneel uit de hoek kunt komen.

Boulanger «Ik kan voor geen meter rappen of synthesizer spelen, maar ik ben me heel goed bewust van mijn gevoelens als ik zelf naar muziek luister, en blijkbaar kan ik ze goed reconstrueren en overbrengen. Geen idee waar het vandaan komt, want het zit niet echt in de familie.»

’t Is een hobby, want: Boulanger beschouwt zichzelf in de eerste plaats als een fotograaf.

Boulanger «Correctie: ik zie muziek en fotografie als communicerende vaten; ik probeer in beide disciplines dezelfde gevoeligheden te leggen. Maar ik ben het afgelopen jaar nauwelijks aan producen toegekomen, terwijl ik wél constant foto’s heb gemaakt – er komt binnenkort trouwens een fotoboek van mij uit bij een Parijse uitgeverij. Mijn goesting om muziek te maken komt in vlagen: soms interesseert het me geen bal, maar als ik de drang voel, kan ik een hele tijd obsessief niks anders doen. Momenteel heb ik weer héél veel zin om nummers te schrijven.»

Over de ideale plek om naar muziek te luisteren:

Boulanger «Zelf luister ik het liefst als ik onderweg ben, en ik stel me ook altijd voor dat mensen naar mijn muziek luisteren terwijl ze fietsen, autorijden of op de trein uit het raampje staren. Ik hou immers nogal van de interactie tussen muziek en de buitenwereld, en van de gelukkige accidenten die kunnen voorvallen. Je weet wel: zo’n moment waarop de sfeer van een nummer perfect aansluit bij wat je op dat moment ziet – heerlijk als dat gebeurt. In een zetel gaan zitten en geconcentreerd naar muziek luisteren terwijl je naar het plafond staart, dat is niet zo mijn ding. Goeie muziek eist je aandacht automatisch op, je hoeft er helemaal niet voor te gaan zitten.»

Beginnen bij: ‘Guilt’.


✪ Kiani & His Legion ‘Bloemekee van beats’

In een notendop: een polonaise die de luisteraar vanuit downtown Genk naar de verste uithoeken van Detroit, Chicago en Berlijn leidt. Minimale house- en technobeats met maximaal danseffect, van de band gerold in de thuisstudio van Thomas Neyens (29).

Laatste worp: ‘At the Violet Hour’, een track op de compilatie van het Nederlandse dancelabel Something Happening, Somewhere.

De oerknal:

Thomas Neyens «Op mijn 13de luisterde ik zoals alle pubers naar Limp Bizkit en consorten, en wat later ook naar de, euh, betere genres. Rond mijn 17de stootte ik op ‘Music Has the Right to Children’ van Boards Of Canada. Dat klonk zó anders dan alles wat ik tot dan toe had gehoord: op en top elektronisch, maar ontzettend gevoelig – ’t is nog altijd de mooiste muziek die ooit werd gemaakt.»

De artiestennaam: is een eerbetoon aan diezelfde plaat van Boards Of Canada, met name het nummer ‘Kaini Industries’, dat Neyens altijd verkeerdelijk las als ‘Kiani Industries’.

'Het effect dat ik als deejay wil bereiken, vind ik vaak niet in andermans platen, en dan zit er maar één ding op: ze zélf maken'

HUMO Ik hoor anders meer Boards Of Canada in de nummers van pakweg Internal Sun, het elektronicaproject van Andrew Claes van STUFF. en BRZZVLL, dan in de jouwe.

Neyens «Kon ik maar eens een nummer van Boards maken, ik heb werkelijk geen idéé hoe ze ’t flikken! Mijn nummers situeren zich veelal in de clubsfeer, al probeer ik er wel een zekere melancholie in te stoppen. Een beetje zoals die andere held van me, Ricardo Villalobos. Als producer kent hij zijn gelijke niet, en ’t is ook een hele straffe deejay: hij improviseert, smijt de meest uiteenlopende stijlen door elkaar en doet dingen die andere grote deejays nooit zouden durven. Toen hij een keer in één of andere superclub moest draaien, eindigde hij z’n set doodleuk met ‘Jaguar’ van Maxence Cyrin, een pianocover van een technonummer van DJ Rolando. Andere deejays sluiten steevast af met een bloemekee van beats, hij eindigt met pianomuziek: straf.»

HUMO Beschouw je deejayen en producen als communicerende vaten?

Neyens «Eigenlijk wel. Het gros van mijn nummers zijn deejay tools voor mezelf: het effect dat ik als deejay wil bereiken, vind ik vaak niet in andermans platen, en dan zit er maar één ding op: ze zélf maken.»

’t Is een hobby, want: Neyens werkt aan een postdoctoraat in de biostatistiek aan de universiteit van Hasselt; in juni rondde hij daar zijn doctoraat in de toegepaste wiskunde af.

Neyens «Vind ik prima zo: ’t komt mijn creatieve drive alleen maar ten goede. Doordat ik overdag werk, heb ik niet zo veel tijd om in de studio te lummelen, ik moet echt doorwerken. Bovendien: wie fulltime muziek maakt, is er ook compleet afhankelijk van, en dan is de kans misschien groter dat je compromissen gaat sluiten. Ik doe gewoon dik mijn goesting.»

Over de liefde voor muziek:

Neyens «Ik heb muziek altijd gezien als iets persoonlijks, iets waarnaar ik in mijn eentje kon luisteren in mijn slaapkamer en dat me deed nadenken of me emotioneel wist te raken. Als ik zelf nummers maak, doe ik dat ook in de eerste plaats om mensen te raken, maar ik heb de voorbije jaren geleerd dat niet iedereen dat zo ziet: sommigen doen het louter om geld te verdienen, of om hun imago uit te bouwen. Als ik vertel dat ik al eens in de Panorama Bar in Berlijn heb mogen draaien, dan is het antwoord zelden: Zo cool, echt een geweldige club!’ Nee hoor, ’t gaat eerder van: ‘Wauw, daar heb je zeker veel geld voor gekregen?’ Terwijl het daar toch helemaal niet om draait! Ik zou daar verdomme gratis gaan draaien.»

De toekomst:

Neyens «In het najaar verschijnt een plaat van mij op het Franse dancelabel Difu, en er komen vast nog een paar nummers uit bij We Play House. En nu ik toch aan het spammen ben: op m’n eigen label Tanzbar Records komt binnenkort de tweede plaat van mijn alter ego Far Out Radio Systems uit.»

HUMO Mag ik daaruit afleiden dat je heel weinig slaapt?

Neyens «Niet echt. Of liever: ik maak altijd veel nummers, maar ik breng ze maar met mondjesmaat uit, ook al omdat ik van mening ben dat de mensen nog een beetje moeten kunnen volgen. Ik heb ooit in één week drie nummers gemaakt die op twee verschillende labels zijn verschenen, maar daarna was het uit met de pret: twee maanden niks geproduceerd dat het uitbrengen waard was. Ik mag dan al een hoge productie hebben, de output is niet gegarandeerd (lacht).»

Beginnen bij: ‘Records & Culture’.


✪ Hiele ‘Weg met de synthrukkers’

In een notendop: afwisselend ijskoude en weldadig warme analoge bubbelbaden gefabriekt door de jonge Antwerpse elektronicaloodgieter Roman Hiele (24), die z’n liefde voor Aphex Twin, Luke Vibert en Drexciya weet te vertalen in spannende tracks met een eigen smoel.

Laatste worp: ‘Essential Oils’, in 2014 uitgekomen op het Ekster-label.

De invloeden:

Roman Hiele «Als kind heb ik altijd een hele waaier van genres over me heen gekregen. Mijn vader draaide platen van zowel Kraftwerk en Suicide als Thelonious Monk en Miles Davis. En euh, White Zombie (lacht). In mijn puberteit raakte ik dan weer in de ban van elektronica-artiesten als Felix Kubin, Ricardo Villalobos en Drexciya. Die laten zich niet in één of ander hokje stoppen, ze timmeren er liever zelf eentje in elkaar. Doordat ze heel consequent hun buikgevoel volgden, konden ze een uniek oeuvre uitbouwen.

»Je kunt je invloeden nooit helemaal ontlopen, en je wordt altijd wel vergeleken met andere artiesten, maar ik heb wél altijd heel bewust iets willen maken dat van mezelf was. Ik begrijp dat sommige collega-producers heel erg van die donkere Berlijn-sound houden, maar daarom wil je toch niet alleen tracks maken die je in Berghain (Berlijnse club, red.) kunt spelen? Ik bedoel maar: zoeken naar je eigen identiteit en op je bek durven te gaan, daar draait het ’m om.»

'Ergens in de horeca mijn kloten afdraaien om de huur te kunnen betalen, daar bedank ik voor'


HUMO Ben je echt zo zelfzeker als je zonet klonk?

Hiele «Soms (lacht). Van sommige tracks weet ik meteen: ‘Ja, dit zit goed.’ Maar van andere heb ik werkelijk geen idee, en dan gaat de twijfel gepaard met veel zuchten en steunen. Ik probeer alleszins niet te vaak naar nieuwe muziek te luisteren, omdat ik niet van m’n eigen pad wil afdwalen.»

Over synthesizerfetisjisme:

Hiele «Ik heb m’n eerste synthesizer gekocht in mijn puberteit, en sindsdien heb ik er nog veel bij gekocht – so what? Ik word echt onnozel van die artikels en filmpjes op het internet waarin synthrukkers honderduit vertellen over hun analoge apparatuur – ’t wordt dan echt zo’n theekransje voor synthsnobs, en dat leidt de aandacht af van waar het uiteindelijk écht om draait: muziek. Ik mag daar trouwens snoeiharde kritiek op leveren zo veel ik wil, want tien jaar geleden was ik zelf een fanatieke aanhanger van de zoveelste synthrenaissance – ik ben dus een ex-synthrukker (lacht). Maar intussen ben ik dat stadium gepasseerd: ik werk met synthesizers omdat ik er al zo lang mee werk, en ik ze dus wel een beetje onder de knie heb. Ze zijn gewoon mijn manier om te vertellen wat ik wil.»

’t Is géén hobby, want:

Hiele «Mijn muziek mag niet in het gedrang komen door een voltijdse job – ergens in de horeca mijn kloten afdraaien om de huur te kunnen betalen, daar bedank ik liever voor. Al is het natuurlijk niet simpel om voltijds van je muziek te leven; opdrachten in de kunstwereld zijn nu ook weer niet zo dik gezaaid.»

HUMO Streelt het je ego dat jij deze maand in Parijs kunt deelnemen aan de Red Bull Music Academy, en níét één van de naar schatting zevenhonderd andere jonge producers in dit land?

Hiele «Ik heb eerlijk gezegd geen idee waarom ze mij precies gekozen hebben, maar ik doe natuurlijk graag mee. Twee weken in een studio rondhangen en lezingen bijwonen: geweldig, toch?»

Over de hoesfoto van

‘Essential Oils’:

Hiele «Mijn moeder heeft die genomen toen ze begin jaren 70 op vakantie was in Zipolite, een populaire maar gevaarlijke strandbestemming in Mexico – er verdrinken geregeld zwemmers door de sterke onderstroom. De foto heeft jarenlang op mijn bureau gestaan, en ik zag ze altijd toen ik m’n eerste nummers maakte.

»Pas toen ‘Essential Oils’ al uit was, realiseerde ik me dat de setting van de hoes lijkt op die van ‘Surfing on Sine Waves’ van Polygon Window, een alter ego van Aphex Twin. Nu ja: kon erger.»

De toekomst:

Hiele «Ik ben volop aan een nieuwe plaat bezig, maar doordat de vinylperserijen vertraging hebben opgelopen, zal ze misschien pas volgend jaar uitkomen. Gelukkig verschijnt er binnenkort nog een optreden uit 2014 op plaat – of liever: op cassette.»

HUMO We stoffen onze walkman alvast af.

Beginnen bij: ‘Say’.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234