null Beeld

De nieuwe plaat van Eels. 'Ik geloof niet in doorslechte mensen. Hoewel dat geloof op de proef gesteld wordt als ik Donald Trump zie'

Na vier jaar heeft Eels nog eens een nieuwe plaat gemaakt: ‘The Deconstruction’. De muziek is niet veranderd, het gevoel voor zwarte humor van Mark Oliver Everett, alias E, evenmin. ‘Trouwen om dat van mijn to-dolijstje te kunnen schrappen, dat was niet mijn beste idee.’

Ongetwijfeld de meest vermakelijke passage uit ‘Things The Grandchildren Should Know’, de als autobiografie verpakte levensgids van Mark Oliver Everett uit 2008, verhaalde zijn wedervaren met een Franse journaliste. ‘Hoe kan u nou kleinkinderen hebben? U hebt helemaal geen kinderen,’ vraagt zij. Hij: ‘Nou, het leek me gewoon handiger om de kinderen over te slaan.’ ‘But iet ies not possible,’ stamelt de Française, waarop E: ‘Maar kleinkinderen zijn toch veel makkelijker? Je ziet ze alleen in het weekend.’

Ondertussen is Everett (54) wel vader, van Archie, zijn zoontje dat een jaar geleden werd geboren. Daarmee lijkt hij aarzelend een einde te willen maken aan de familievloek die als een schaduw over zijn songs, platen en persoon hangt. De ellendige reeks is bekend: in 1982, op z’n negentiende, vond E zijn vader, de kwantumfysicus Hugh Everett III, dood op bed, overleden aan een hartaanval. Toen hij in 1996 doorbrak met ‘Beautiful Freak’ slaagde zijn zus Liz in haar zoveelste zelfmoordpoging. In diezelfde periode stierf zijn moeder aan longkanker – E zorgde, tussen het touren door, voor haar tot aan haar dood – en verloor hij zijn lievelingsnichtje bij de aanslagen van 11 september 2001.

De laatste jaren gaat het beter in E’s leven, maar dat valt niet te horen in zijn muziek – hij blijft de chroniqueur van gebroken harten en eenzaamheid. Ook op ‘The Deconstruction’, de twaalfde van Eels en de eerste sinds ‘The Cautionary Tales of Mark Oliver Everett’ uit 2014. Ik ontmoet E in een hotel in Londen.

HUMO Een paar jaar geleden kreeg je hier de ‘Freedom of London’ – een bijzonder ereburgerschap dat ook lieden als Winston Churchill en Charles Lindbergh te beurt viel. Er zijn allerlei privileges aan verbonden: stel dat je hier ter dood wordt veroordeeld, dan heb je recht op een zijden strop.

Mark Oliver Everett «Right. Een ander voorrecht is dat ik met mijn kudde schapen London Bridge mag oversteken. Erg handig, gesteld dat ik me eens een kudde schapen zou aanschaffen.»

HUMO Bij openbare dronkenschap zal je ook niet gearresteerd worden, maar veilig naar huis worden gebracht.

Everett «Dat is nu eens écht handig, daar wist ik niets van. Ik zie het al voor me: de politie die me ladderzat in de goot vindt, en ik die (lallend als een dronkeman) ‘I’m a freeman!’ stamel.»

HUMO Wilden ze hier in Londen iets goedmaken? In 2010 werd je in Hyde Park nog ingerekend door de politie op verdenking van terrorisme.

Everett «Geen idee. Wie ook beslist over die uitreikingen – en ik heb er geen idee van wie dat is – het moet een verwoede Eels-fan zijn. Een andere verklaring heb ik niet.

»Die verdenking van terrorisme destijds kwam doordat ik toen een baard droeg. Tussen interviews door was ik uit mijn hotel het park ingelopen – even een luchtje scheppen en iets roken. Omdat ik eruitzag als een moslim is een oude vrouw bang van me geworden en heeft ze de politie verwittigd: dat er een verdachte figuur in het park zat.

»Ik kan er nu wel om lachen, maar het was toch akelig, toen ik ineens werd omsingeld door agenten met vuurwapens. Uiteindelijk heb ik hen van mijn onschuld weten te overtuigen. We zaten daar in de buurt van een aantal ambassades, en die oude vrouw had gezegd dat ze mij én naar ambassades had zien gluren én naar het aanpalende hotel. Ik toonde de agenten de sleutel van mijn hotelkamer en zei: ‘Waarom zou ik verlangend naar een hotel staan staren waaruit ik eindelijk eens wegraakte voor een sigaretje na een ellenlange reeks interviews?’ Dat heeft hen overtuigd.

null Beeld

»Maar ik heb wél nog een week lang schrik gehad dat ze mijn hotelkamer zouden binnenvallen.»

undefined

'Toen Bob Dylan in New York aankwam, had hij zo'n sterk gevoel van lotsbestemming. Toen ik in Los Angeles neerstreek, modderde ik maar wat aan'


Gewoon chaos

HUMO Je lijkt beschutting te zoeken op ‘The Deconstruction’. In de slotsong ‘In Our Cathedral’ zelfs heel erg.

Everett «Iedereen mag erin horen wat hij of zij wil, maar ik wil met die song zeggen dat je geen relatie móét hebben om je goed te voelen. It’s not about that, er zijn zoveel mensen zonder relatie. De kathedraal waar ik het over heb, is de keuze die we allemaal hebben om al dan niet gelukkig te zijn met onze realiteit.

»In welke situatie je je ook bevindt, je hebt altijd de keuze om ze te aanvaarden of niet. Wil ik wél of niet gelukkig zijn? Het is echt zo simpel. En tegelijkertijd is het ook moeilijk, want je moet iedere keer opnieuw rechtkrabbelen en die beslissing nemen om gelukkig te zijn.

»De schuilplaats die ik nu koester, is een plek die in ons allemaal verscholen ligt, geen plaats die we buiten onszelf moeten gaan zoeken. Een relatie zoek je buiten jezelf. Je moet ook geluk hebben om een relatie te vinden. Eigenlijk heb je er niet zoveel controle over.»

HUMO ‘I love that you’re my best friend and my wife’ zing je anders in ‘Sweet Scorched Earth’. Die song lijkt toch over huwelijksgeluk te gaan.

Everett «Maar dat huwelijk is alweer voorbij. Het was een verhaal zonder happy end. Ik heb gelukkig wel de vriendschap weten te redden, dat is een troost. Het is dus een song over mijn meest recente ex-vrouw. (Everett was eerder al getrouwd met een Russische tandarts die hij tijdens een retraite in een newagekliniek in Duitsland had leren kennen, red.)

»Vier jaar geleden voelde ik me leeg en zonder inspiratie: ik ga even een break nemen, dacht ik. Ik dacht zelfs aan stoppen met muziek maken. Ik wist het allemaal niet meer, alleen dat ik een tijd niet meer wilde werken. Ik móést gewoon stoppen. Wie te lang één ding doet, wordt daar vroeg of laat door ingehaald. En ik had té lang té hard gewerkt.

»Ik besloot om alles te gaan doen wat ik al die jaren dat ik maniakaal muziek maakte níét had kunnen doen. Al die intense energie die ik in muziek had gestopt, ging ik even volledig in mijn privéleven stoppen. Het was alsof ik een to-dolijstje af te werken had. En ik deed meteen het eerste wat er op mijn pad kwam: een kind krijgen.»

HUMO Proficiat.

Everett «Dank je. Het was niet gepland. Achteraf gezien is mijn zoon ook het enige goeie wat uit dat hele huwelijk is gekomen. Het bleek geen goed idee om een vrouw tegen te komen en meteen met haar te trouwen om dat alvast van mijn to-dolijstje te kunnen schrappen.

»Ik heb veel bijgeleerd. Bijvoorbeeld dat ik me toch altijd opnieuw extreem focus op dingen. Ik heb al zoveel drama gehad in mijn leven, het was naïef om te denken dat alles plots kalm zou verlopen. Life is just turmoil, het leven is gewoon chaos, en je moet leren om je comfortabel te voelen in die chaos. Ik heb wél het geluk gehad dat ik toch één jaar van relatieve kalmte heb gehad. Alles was aardig en vredig en ontspannend. Maar het was naïef om te denken dat het zou blijven duren.»

HUMO Wat voor een kind is je zoon?

Everett «He’s a giant – Archie is heel groot en dik, echt een reuzenbaby. Hij is nog maar tien maanden oud, maar ziet er al veel ouder uit. Hij krijgt ook steeds meer interesse in de drums. Daar herken ik mezelf in, want ik ben als kind ook begonnen als drummer – Levon Helm was mijn held. Maar ik probeer Archie nu al op andere ideeën te brengen, want voor zijn toekomst is het toch beter om een lucratiever instrument te kiezen (lacht).»

HUMO John Lennon schreef de song ‘Beautiful Boy’ voor z’n zoontje Sean. Critici vinden die song nog altijd een dieptepunt in zijn repertoire. Heb je een zekere schroom moeten overwinnen om een song te schrijven voor je zoon?

Everett «Het grote verschil is toch dat ik ervoor heb gekozen om een slaapliedje voor mijn kind te componeren zonder steel drums te gebruiken zoals Lennon deed (lacht).»

HUMO Geloof je nog in romantische relaties?

Everett «Ja, natuurlijk. Als je geluk hebt, is een relatie één van de aangenaamste dingen in het leven. Ik denk dat ik altijd het beste van mezelf geef in een relatie. Maar er is nu eenmaal ook die andere partij, en die kan je leven tot een paradijs, maar evengoed tot een nachtmerrie maken.

»De moeder van Archie en ik wonen in dezelfde buurt in Los Angeles, op wandelafstand van elkaar. Archie gaat heen en weer in de straat – we vormen dus een onconventionele familie. Maar dat ken ik gelukkig uit mijn eigen jeugd.»

undefined

'De platenfirma wil dat ik op Instagram ga, maar ik ga mijn ontbijt niet posten, hoor. Sorry folks!'


Door de shit

HUMO Eind jaren 80, toen je nog volop aan de bak probeerde te komen als muzikant in Los Angeles, kluste je bij als figurant in Hollywood. Intussen zijn veel van je songs in films gebruikt. Dacht je toen als onbekende figurant: ‘Wacht maar? Mijn tijd komt nog!’

Everett «Nee, echt niet. Ik had toen nooit kunnen vermoeden dat ik mijn songs in films zou krijgen. Ik was een figurant zoals er zoveel waren, bovendien in films die niemand zich herinnert. Ik zelf liever ook niet (lacht). Behalve misschien de allereerste waarin ik figureerde: ‘Broadcast News’. Dat is toch nog altijd een goeie film, met William Hurt, Albert Brooks en Holly Hunter. Ik zit tegen het einde, al kan je me niet zien, want ik sta achter Albert Brooks. Typisch!

»Dat is wat me altijd zo getroffen heeft bij Bob Dylan: toen hij in die koude winter begin jaren 60 in New York aankwam, had hij zo’n sterk gevoel van lotsbestemming. Dat heb ik nooit gehad toen ik uit Virginia in Los Angeles neerstreek. Ik modderde maar wat aan.»

HUMO In de Scorsese-docu ‘No Direction Home’ krijgt Bob Dylan – op het hoogtepunt van de Dylangekte in de sixties – op een persconferentie de ridicule vraag hoeveel protestzangers er zijn. ‘Ongeveer 136’ antwoordt hij kurkdroog. Heb jij al gelijkaardige absurditeiten meegemaakt?

Everett «Alleen Dylan kon natuurlijk op zo’n spitsvondige manier een journalist in de zeik zetten. It’s just genius.’

»Die keer dat een Franse journaliste maar niet begreep waarom ik een song over kleinkinderen had geschreven, terwijl ik nog geen kinderen had, blijft legendarisch, al had ik ook te doen met die dame. Het misverstand lag uiteindelijk toch aan mij: mijn dwaze humor wordt niet overal gesmaakt. En bij Jools Holland werd ik ooit gevraagd om mijn sigaar te doven. Het was niet Jools zelf die dat vroeg, en ook niet Van Morrison, die pal voor onze neus stond – een held van me en toch ook een roemruchte knorpot – maar de toen ‘veelbelovende’ nieuwe artiest John Legend. Ik had nog nooit van hem gehoord, maar hij wilde absoluut dat ik mijn sigaar doofde. Terwijl die studio een loods was zo groot als een supermarkt, en mijn sigaar onmogelijk een gezondheidsrisico kon vormen voor iemand aan de andere kant van die ruimte. De grap was dat Van Morrison, een échte legende, me heel vriendelijk vroeg of het een Cubaanse sigaar was (lacht).

»Het is iets wat ik héél vaak heb gezien in deze business: hoe onbenulliger de artiest, des te meer kapsones. Ik bedoel: het zegt toch alles als Van Morrison de nice guy in the room is.»

HUMO Misschien wel je grootste held ooit was Prince. Hoe reageerde je op zijn dood?

Everett «Zijn dood kwam toch het meest onverwacht van al die sterfgevallen in de muziek, omdat hij niet zo oud was.

»Ik heb Prince ontdekt zoals zoveel mensen van mijn generatie: door ‘Purple Rain’. Het is één van de weinige keren geweest in mijn leven dat ik in de ban was van een artiest van dat moment, want daarvoor luisterde ik alleen naar muziek van vroeger. Eens ik The Beatles had afgehandeld, luisterde ik maanden maniakaal naar Marvin Gaye, en dan maanden obsessief naar Merle Haggard – ik heb even intense soulfases gekend als countryfases.

»Er loopt in de VS nu trouwens een fantastische tv-reeks over country: ‘Tales from the Tour Bus’. Eén aflevering ging over George Jones. Nu wist ik wel dat die knettergek was van alle drank en pillen, maar niet dat hij zó weg was van de drugs dat hij een alter ego had gecreëerd dat hij The Duck noemde. Dan praatte hij écht als Donald Duck, hè. Hij was eens zo psychotisch dat hij in het holst van de nacht besloot om The Duck van de tourbus te schoppen. Dus de bus stopte naast de snelweg en hij schopte z’n imaginaire ik van de bus en bleef er zelf op zitten. Maar enkele uren later bedacht hij zich en beval hij de chauffeur om terug te rijden en The Duck weer te gaan oppikken. Knettergek.»

HUMO Je brengt je platen uit op je eigen label E Works. Dat is een duidelijke sneer naar DreamWorks, het platenlabel van Steven Spielberg dat Eels lanceerde met ‘Beautiful Freak’ maar later werd verkocht en uiteindelijk opgedoekt.

Everett «De pech die ik heb, is dat ik geen moment rust heb gekend in de muziekindustrie. Telkens als ik een plaat uitbreng, lijkt het wel alsof de hele business wéér is veranderd. De regels blijven maar veranderen. De platenfirma wil nu dat ik op Instagram ga, maar vooralsnog probeer ik die verplichting te negeren. Ik zit dus niet te posten wat ik als ontbijt heb gehad. Sorry folks, geen zin!»

HUMO De wrede grap is dat je vijftien jaar geleden zong ‘these are rock hard times’, maar dat we het toen – achteraf gezien – nog lang zo slecht niet hadden.

null Beeld

Everett «Ik weet zelfs niet meer waarover ik zat te klagen toen (lacht). Maar ik ben ervan overtuigd dat de wereld beangstigender geworden is. Ik heb jaren niet gereisd, maar door de nieuwe plaat moet ik dat wél weer doen. Ik heb nooit van reizen gehouden. Ik heb mezelf in luchthavens al helemaal lopen opnaaien van de stress: ‘Ieder moment kan de boel hier de lucht in vliegen!’ Vreemd genoeg werd ik nu net kalm door weer in luchthavens te staan: door weer échte mensen te zien rondlopen in plaats van kleine mannetjes in het nieuws.

»Ik zag vooral véél goedheid. Door te reizen werd ik eraan herinnerd dat mensen overal ter wereld nog altijd hun best proberen te doen. Ik geloof eigenlijk niet in doorslechte mensen. Hoewel dat geloof dan weer op de proef gesteld wordt als ik Donald Trump aan het werk zie.»

HUMO Je beëindigde je autobiografie ‘Things The Grandchildren Should Know’ uit 2008 met de mededeling dat er misschien ooit een tweede deel komt. We zijn tien jaar later: komt er een tweede deel?

Everett «Toen ik het gedrukte, afgewerkte exemplaar van mijn boek in mijn handen hield, voelde het zo goed om al die jaren van drama in dat mooie kleine pakketje gebundeld te zien. Ik kon eindelijk beginnen aan het kalme tweede deel van mijn leven. Ik grapte toen dat als ik ooit nog een boek zou schrijven, dat het saaiste boek ter wereld zou worden. Maar het is dus anders uitgedraaid: ik zou makkelijk deel twee kunnen schrijven, en dat zou – gelukkig – minder tragisch zijn dan deel één, maar toch minstens zo veelbewogen.

»Ik heb dat boek nooit alleen voor de fans geschreven, maar voor iedereen. It’s just about a guy. Ik word er vaak over aangesproken, en ik ervaar dat als een groot geluk. Het woord dat mensen het meest gebruiken als ze over mijn boek praten, is hoop. Ze redeneren: als die gast door al die shit kan ploeteren, dan ik ook.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234