De nuchtere kijk van Stephen Malkmus

Voor zijn zesde soloplaat nam Stephen Malkmus, ex-Pavement, naar verluidt een aantal verschillende titels in overweging. Van dat brainstormlijstje vinden we ‘Morrissey’s Trainwrecked Daughter’ (Morrisseys ontspoorde dochter) de beste, ‘Swingers Blowing Freddie’ (Parenclubvolk pijpt Ronny) de meest Bloodhound Gang -achtige, en ‘New Yoga for Cleavage Hounds’ (Nieuwe yoga voor tettenmannen) de grappigste.

Er werd uiteindelijk gekozen voor ‘Wig Out at Jagbags’ (vrij vertaald: Boos worden op kloothommels), wat ons veruit de stoffigste optie lijkt. Dat wat erop staat wél van de bovenste plank is, kon u hier enkele weken geleden al in kleurrijke adjectieven lezen.

HUMO ‘Wig Out at Jagbags’ werd in Humogerecenseerd door een collega, maar het interview wou hij niet doen: hij spreekt uit principe niet met persoonlijke helden.

Malkmus «Ik snap dat. Ik wil mijn helden ook niet ontmoeten.»

HUMO Soms kom je die toch onvermijdelijk backstage op festivals tegen?

Malkmus «Gisteren ben ik naar een optreden van Thurston Moore gaan kijken: die is hier in Madrid wat lawaai komen maken (lachje). Hij is één van mijn helden, maar tegelijk is hij ook een vriend, dus dat telt niet. Maar die larger than life rock-‘n-rollmannen, zoals Bob Dylan? nooit ontmoet.»

HUMO Louter toeval, of span je je in om ze te ontwijken?

Malkmus «Soms loop ik bewust een blokje om. Met Mark E. Smith van The Fall is eens iets van die strekking gebeurd. Ik zag ’m ergens op café zitten. Ik stond op straat, en staarde zeker twee minuten door het raam naar binnen. Twijfelen. Maar uiteindelijk dacht ik: ‘Waarom zou ik ’m moeten aanspreken? Wat zou ik zeggen?’ Bovendien: ik ben niet zeker of we elkaar wel hadden verstaan. Hij is van Manchester en spreekt het plaatselijke dialect in uitgepuurde vorm. Het is naar verluidt net als praten met iemand die strontzat is: dat zit een vlot gesprek een beetje in de weg.»

HUMO Jij bent dan weer Amerikaan, maar van 2011 tot 2013 woonde je even in Berlijn. Gek, in 2001 zei je nog: ‘Het grote nadeel van Europa is dat je overal Duitsers tegenkomt.’

Malkmus (lacht) «Ook waar. Maar in 2011, vlak voor mijn vertrek, heb ik dan weer ergens gezegd dat ik, als het meeviel, misschien wel van Duitsers zou gaan houden. Dat is ook gebleken.»

HUMO Op welke vlakken miste je er je thuisland het meest? Vrienden en familie tellen niet mee.

Malkmus «Bepaalde eh, culinaire gewoontes. Heel gek, maar vanille smaakt in Duitsland anders dan in Amerika. Voor ik daar eindelijk achter was gekomen, had ik al een paar bijzonder slechte taarten gebakken. De stroop voor op de pannenkoeken is er niet hetzelfde. Mexicaans eten smaakt er, naar mijn gevoel, op de één of andere manier minder Mexicaans. De Amerikaanse media en televisie heb ik niet gemist.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234