De onverbiddelijke jager in Anna Calvi: 'Ik wil op zoek naar plezier, zonder enige schaamte'

tegenwoordig worden de mooiste vrouwen van de catwalk gekaapt door vrouwelijke muzikanten: Anna Calvi veroverde ooit het Scandinavische topmodel Freja Beha. Calvi heeft haar nieuwe plaat dan ook toepasselijk ‘Hunter’ genoemd.

'Ik bond mijn borsten plat onder mijn kleren om een zo jongensachtig mogelijke borstkas te hebben. Maar op een gegeven moment ben ik mijn lichaam gaan accepteren'

De eerste keer dat ik Anna Calvi interviewde, acht jaar geleden, was vlak voor haar concert in het voorprogramma van Grinderman in de AB, en op aanraden van Brian Eno, die me na een interview via de platenfirma een e-mail had gestuurd met daarin het vriendelijke, doch dwingende verzoek om de toen volslagen onbekende Anna Calvi te interviewen (‘The biggest thing since Patti Smith’). Britse moeder, Italiaanse vader. Haar eerste single was een cover van ‘Jezebel’, een song uit de jaren 50 die oorspronkelijk werd opgenomen door Frankie Laine, maar die Calvi had leren kennen in de versie van Edith Piaf. Haar debuutplaat werd geproducet door Rob Ellis, bekend van PJ Harvey. Rondje namedropping om de debutante van toen te schetsen. Intussen is er heel wat veranderd, maar één ding is in die acht jaar hetzelfde gebleven: ik sta er nog steeds versteld van hoe tenger en verlegen Calvi is, vergeleken met de theatrale schikgodin van in haar songs.

HUMO Je allereerste plaat was ‘Aladdin Sane’ van David Bowie, je tweede ‘Ziggy Stardust’. En in de allereerste song die je ooit hebt geschreven, je was toen 10, beeldde je jezelf in dat je bij The Spiders From Mars speelde en met die band op wereldtournee trok. Wat beeldde je jezelf in tijdens het maken van ‘Hunter’?

Anna Calvi «Ik voelde me heel blij, ik wilde voor het eerst echt een statement maken met een plaat. Ik wilde open zijn, de woorden die ik zong écht menen, songs maken die even waarachtig en direct waren als de gesprekken die ik met mijn vriendinnen voer. In het verleden was ik nooit zo persoonlijk, ik ben nu eenmaal een verlegen en introverte mens.

»Tijdens het maken van mijn tweede plaat (‘One Breath’ uit 2013, red.) liep mijn relatie na acht jaar stuk. Ik werd in de steek gelaten door mijn vriendin. Acht jaar is heel wat, op dat ogenblik mijn hele volwassen leven. Ik moest helemaal opnieuw beginnen. Ik ontmoette een prachtige Française en verhuisde naar Straatsburg, en ik was mezelf weer aan het opbouwen en weer verliefd aan het worden.

»Ik bevond me in een stad waar ik niemand kende, en ik moest mezelf opnieuw leren kennen. Terzijde: intussen zijn we wel naar Londen verhuisd, ik miste de energie van die stad. Maar hoe cheesy het ook klinkt: om mezelf te leren kennen moest ik van nul beginnen, echt naar de bodem zinken. Ik voel het nu op elk gebied: op het podium zit ik veel beter in mijn vel, ik voel me veel vrijer. Vroeger stond ik altijd stil op het podium, dat was mijn ding, een soort standbeeld zijn. Nu zijn mijn optredens een rauwer gebeuren. En ook op de plaat moesten mijn stem en gitaar die wilde energie hebben. Ik wilde door iedere beperking heen breken, door alle restricties die zogezegd bij het vrouw-zijn horen. Als je al die laagjes culturele inperking eraf pelt, wat blijft er dan nog over?»

HUMO En wat blijft er nog over?

Calvi «Ten eerste: ik heb de plaat lang vóór #MeToo geschreven. Het is een seksuele plaat, maar het is geen sexy plaat, want als ik dat woord hoor, denk ik aan het idee dat heteroseksuele mannen hebben over hoe een vrouw er hoort uit te zien. Ik was het zat om vrouwen afgeschilderd te zien als prooien waarop gejaagd moet worden. Ik heb dat omgekeerd naar het idee dat de vrouw de jager is: ze gaat op zoek naar plezier, zonder enige schaamte.

»Mijn geliefde heeft me de afgelopen jaren aangemoedigd om blij te zijn en plezier te exploreren. En ook om mijn gender te onderzoeken, waar ik altijd vragen over had gehad, vragen die ik steevast negeerde. Zij heeft héél wat geopend in me. En dat is doorgesijpeld in de muziek.

»De song ‘Hunter’ is een song over jagen op plezier. Toen ik een tiener was, herkende ik zelden iets van mijn eigen verlangens in wat ik op tv zag of op de radio hoorde. Ik heb voorbeelden gemist. Ik zag zelden vrouwen op het scherm die grappig én verward én sterk waren. Mannen mochten intussen multigelaagd zijn in hoe ze worden voorgesteld, in hun kunst, in films, op alle mogelijke manieren. Ik zou zo graag hebben dat opgroeiende tienermeisjes iets aan een song als ‘Hunter’ hebben.»

HUMO Perfume Genius hield als tiener van PJ Harvey en Liz Phair. Waren dat geen voorbeelden voor je?

Calvi «Ik ben pas laat naar PJ Harvey beginnen te luisteren, ik was allang geen tiener meer. Toen ik een tiener was, luisterde ik naar erg mannelijke bands, Pearl Jam en zo. Ik zocht het dus sowieso op de verkeerde plekken (lacht).

»Mijn probleem als jong meisje was: ik was lesbisch en aangewezen op liefdesliedjes over vrouwen die waren geschreven door heteroseksuele mannen. Dus toen ik ‘Gloria’ door Patti Smith voor het eerst hoorde, was dat als een pijl die recht door mijn hart ging, eindelijk ervoer ik een gevoel van herkenning. Dat was een vrouw die krachtig was, totaal niet verlegen of bescheiden. Een vrouw die naar een andere vrouw verlangde, niet op een zinnenprikkelende manier, maar messy, ugly, dangerous.»


Smullen met Cave

HUMO In de clip van ‘Don’t Beat the Girl out of My Boy’ heb je je borsten in een verband gewikkeld: dat is wat pubermeisjes doen die liever een jongen willen zijn.

Calvi «En dat is wat ik ook heb gedaan in mijn puberteit. Seksualiteit is een spectrum. De ene zit hier, de andere ginds en nog een andere daar – en dat heeft niks met de anatomie van je lichaam te maken. Ik bevind me ergens in het midden. Ik voel me niet trans, want ik heb intussen het vrouwelijke lichaam aanvaard waarin ik ben geboren. Maar als kind heb ik me echt een jongen gevoeld en wilde ik geen meisjeskleren dragen.

»De puberteit was een traumatische periode voor me. Really hard. Alleen al het feit dat ik borsten kreeg: ik bond ze plat onder mijn kleren om een zo jongensachtig mogelijke borstkas te hebben. Maar op een gegeven moment ben ik mijn lichaam gaan accepteren. Ik vond zelfs manieren om er plezier aan te beleven, of toch aan bepaalde delen ervan (lacht). Ik heb dus niet het gevoel dat ik mezelf bedrieg in dat vrouwenlichaam. En alhoewel ik nog steeds een zekere mannelijkheid in me voel, zou ik me ook niet als een man kunnen identificeren.»

HUMO Toen je er nog mee worstelde, luisterde je wellicht ook daarom meer naar mannelijke artiesten dan naar vrouwelijke?

Calvi «Allicht wel. Zelfs al was hun manier van vrouwen begeren anders dan hoe ik naar vrouwen keek, toch lag het dichter bij wat ik voelde. Als ik vrouwen hoorde praten over hun vriendjes, kon ik me daar totaal niet mee vereenzelvigen. Of vrouwen die over hun verlangen naar een man zongen: vond ik niks aan.

»De mannelijke energie zei me meer. Ik had destijds ook een hekel aan de gevoelige vrouwelijke singer-songwriters van toen, Jewel en zo (lacht). Ik begreep dat gewoon niet. Ik was fan van Nick Cave. Dat mijn eerste tournee er één was in het voorprogramma van Caves Grinderman, was een héle ervaring.»

HUMO Sharon Van Etten zei me dat touren in het voorprogramma van Nick Cave de beste garantie is op lekker eten. Iedere avond zoekt zijn crew naar het beste restaurant in de stad.

Calvi «Ja, hij heeft me heel goed behandeld. Ik heb Nick allang niet meer gesproken, maar de bassist van de Bad Seeds (Martyn P. Casey, red.) speelt mee op mijn plaat, en ze werd geproducet door Nick Launay, die ook voor hen heeft gewerkt. We hebben dus nog altijd een band.»

HUMO Wat is jouw verklaring voor het feit dat het relatief stil is gebleven in de muziekwereld na de #MeToo-onthullingen in de filmindustrie?

Calvi «Eerst en vooral is het een traag proces, het gaat in golven. Wat ik wél overal voel, is dat een jongere generatie meisjes en vrouwen het niet meer aanvaardt dat ze op café op hun billen worden getikt. Ze zeggen: ‘Fuck that.’

»En de muziekbusiness is onderverdeeld in vakjes. Veel mensen werken heel individueel in die wereld. Je hebt natuurlijk platenmaatschappijen, en je hebt vervelende managers die rond artiesten cirkelen, maar artiesten doen erg hun eigen ding. Je bent niet echt een deel van een project met allemaal Belangrijke Mannen. Misschien heeft dat er iets mee te maken?»


Dik en lesbisch

HUMO St. Vincent die Cara Delevingne versiert, jij die een relatie had met Freja Beha. Is dat niet de echte emancipatie in de rock: vrouwen die topmodellen binnendoen?

Calvi (lacht) «Freja was nog van een generatie modellen waarvan mensen het als een schok ervoeren dat ze lesbisch waren. Bij Cara was dat al anders: het betekent nog altijd iets dat ze ervoor uitkomt dat ze van haar vriendin houdt, maar ik denk dat de goegemeente al veel minder gechoqueerd was.»

HUMO Beth Ditto over George Michael zaliger: ‘Was hij hetero geweest, dan had hij veel meer respect gekregen als zanger en songschrijver.’ Akkoord?

Calvi «Toen Beth zelf doorbrak met The Gossip, begon de eerste regel van ongeveer ieder artikel met ‘fat lesbian’, en ik weet nog dat ik dacht: dat is zo verschrikkelijk. Een label op iemand plakken, nog vóór het over de muziek gaat. Bij George Michael was dat ook het geval.»

HUMO Maar het grote publiek had destijds niet door dat Freddy Mercury homo was, terwijl hij nota bene in vrouwenkleren stond te stofzuigen in de clip van Queens ‘I Want to Break Free’.

Calvi «Ook mijn muziek is voor mij altijd queer geweest, maar veel heteroseksuelen is dat nooit opgevallen, voor hen was het ook niet van belang. Ze konden dat er niet uit halen omdat ze het niet nodig hadden, terwijl mensen die wél dat queer-gehalte nodig hadden, het wél wisten, nog vóór ik een foto van mezelf en mijn vriendin had gepost op Instagram. Ik hoefde me voor hen niet te outen, voor hen was ‘het’ er in mijn muziek en in mijn houding.

»Iedereen haalt uit muziek gewoon wat hij of zij nodig heeft. En zo is het goed.»



‘Hunter’ van Anna Calvi komt op 31 augustus uit bij Domino Records.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234