null Beeld Universal Images Group via Getty
Beeld Universal Images Group via Getty

na de kindermoord in Brugge

De Oostendse Myriam M. vermoordde acht van haar pasgeboren baby's: ‘Ze gaf ze gewoon mee met het huisvuil’

Woensdag werd in Brugge een dode baby in een vuilniszak teruggevonden. Uit de autopsie blijkt inmiddels dat het kindje levend werd geboren en de 23-jarige moeder wordt wellicht in verdenking gesteld van kindermoord, zo schrijft Het Laatste Nieuws vandaag. De meeste kindermoorden, zo blijkt uit internationaal onderzoek, worden gepleegd door de eigen ouders. Bij kinderen jonger dan één jaar is de dader meestal de moeder. De zaak in Brugge doet denken aan een van de gruwelijkste kindermoordzaken uit de Belgische geschiedenis: de Oostendse Myriam M. die in de jaren ‘80 acht van haar eigen kinderen vermoordde en de lichaampjes ook in vuilniszakken stopte.

Annemie Bulte

De Oostendse opdienster Myriam M. schokte het land in 1987 toen bleek dat ze op zeven jaar tijd acht van haar pasgeboren baby’s had vermoord, allemaal meisjes. Meestal beviel ze thuis, verstikte ze de baby meteen na de geboorte met een kussen, en propte ze hem onmiddellijk in de grijze zak voor het huisvuil. Maar toen ze hoogzwanger was van een tweeling, beviel ze onverwacht in de toiletten van een Delhaize. En toen liep Myriam M. tegen de lamp.

‘Het was een heel heftige zaak,’ herinnert haar vroegere advocaat Danny Vandelacluze (75) zich.

Danny Vandelacluze «De persaandacht was massaal, ook in het buitenland. Journalisten verdrongen elkaar aan het gerechtsgebouw van Brugge. Er zijn zelfs artikels in Brazilië verschenen. En het was een probleemzaak. Geen enkele advocaat wilde de vrouw verdedigen. Uiteindelijk heeft de stafhouder mij aangesteld om de zaak te pleiten, gratis.»

HUMO Hoe werden de feiten ontdekt?

VANDELACLUZE «Het was een drukke zaterdagvoormiddag in de Delhaize. Rond halfelf vond de schoonmaakploeg de lijkjes van de tweeling, in de toiletten in een pedaalemmer geperst. Er liepen bloedsporen naar de toiletpot en overal zaten bloedspatten. In de mond van de baby’s zat een dikke prop wc-papier, en de lichaampjes waren nog warm, het was pas gebeurd. Achteraf bleek dat Myriam M. op het ogenblik van de ontdekking haar boodschappen nog stond af te rekenen aan de kassa.»

Welke moeder doet zoiets? De politie gaat meteen op zoek en bekijkt de beelden van de bewakingscamera’s aan de ingang. Een struise blonde vrouw in een wijde regenjas met twee kinderen valt hun op. Het duurt niet lang of de speurders komen bij Myriam M. aankloppen. De vrouw, 35 jaar, woont in Mariakerke in een appartement met haar Turkse levensgezel en twee jonge kinderen uit een vorige relatie.

VANDELACLUZE «Mijn cliënte ontkende eerst alles, maar de bewijzen waren er. Ze vonden zelfs het kasticket terug bij haar thuis. De kinderen vertelden dat ze hen had achtergelaten op de speelgoedafdeling van de Delhaize. Achteraf bleek dat ze alles bij elkaar twintig minuten in de supermarkt was geweest. In die tijdspanne heeft de vrouw de boodschappen gedaan, is ze bevallen in de toiletten én heeft ze de baby’s opgeruimd. Het was een stortbevalling, ze zei dat ze verrast werd, dat er plots een boreling in het water lag, en dat er toen nóg eentje kwam. Nadien haalde ze haar twee kinderen bij het speelgoed op, rekende ze af en nam ze de tram naar huis. Die vrouw had een ijzeren gestel. Thuis is ze wel even gaan liggen, vertelde ze.»

De ondervragingen van Myriam M. lopen maandenlang erg stroef, maar dan bekent ze plots dat er vóór de tweeling nog een baby is geweest. En nog één. En nog één.

VANDELACLUZE «Bij elke ondervraging kwam er een moord bij. Uiteindelijk waren het acht kinderen in totaal, die tussen 1980 en 1987 waren geboren en meteen gedood. De meeste bevallingen gebeurden gewoon thuis in de slaapkamer, zonder al te veel lawaai. Eén keer had ze een kindje nog een uur horen schreien in de vuilniszak. Een andere keer beviel ze in de toiletten van een vakantiepark in Benidorm. Ze beweerde dat haar man van niets wist en dat niemand in haar omgeving had gemerkt dat ze zwanger was. En dat klopte: zelfs de arbeidsgeneesheer die haar een paar keer onderzocht toen ze in de horeca werkte, had het niet in de gaten.»

Volgens Vandelacluze komt neonaticide veel vaker voor dan we denken en blijven babydodingen meestal onontdekt.

VANDELACLUZE «Kijk naar mijn cliënte: ze had al zes van haar pasgeborenen verstikt en met het afval meegegeven, en geen haan die ernaar kraaide. Als ze niet was betrapt in de Delhaize, had ze gerust nog een paar jaar kunnen doorgaan.»

HUMO Waarom nam ze de pil niet?

VANDELACLUZE «Dat mocht ze niet, haar Turkse partner verbood het haar op grond van zijn geloof. Het was een zeer dominante, jaloerse man die haar geen enkele bewegingsvrijheid gunde. Soms volgde hij haar, en hij ging haar ook altijd ophalen op het werk. Ze was zeer afhankelijk van hem, had geen sociale contacten en niet de minste financiële zelfstandigheid. Ze moest elke cent die ze uitgaf verantwoorden met kastickets.»

HUMO Een bloeiend seksleven hadden ze blijkbaar wel, aangezien ze om de haverklap zwanger werd.

VANDELACLUZE «Ze durfde dat niet te bekennen aan haar man en is nooit naar een dokter geweest. Ze is zeven jaar aan een stuk bijna permanent zwanger geweest, waardoor mensen het verschil niet meer zagen. Ik denk niet dat ze die baby’s als levende wezentjes zag. Ze waren gewoon een spijtig gevolg van haar relatie met die Turk. En blijkbaar kende ze de weg naar sociale instanties niet en zag ze geen andere uitweg dan hen te doden. Voor haar twee levende kinderen stond ze trouwens wel bekend als een uitstekende moeder die al het mogelijke deed voor haar kroost.»

Myriam M. kreeg uiteindelijk een milde straf van de assisenjury in Brugge: twaalf jaar, waarvan ze er vijf uitzat. In de gevangenis trouwde ze met Jos, een boer uit Brasschaat die met haar correspondeerde – blijkbaar kreeg ze talloze brieven van mannen die een relatie met haar wilden. Psychiaters drongen aan op sterilisatie, maar dat weigerde ze, want ze had nog een kinderwens. Met Jos kreeg ze na haar vrijlating vier kinderen. De man kwam begin jaren 90 nog even in het nieuws met een noodkreet, toen bleek dat zijn echtgenote ervandoor was gegaan met hun vier kinderen. Gezien haar verleden was hij bang dat ze de kinderen iets zou aandoen, maar Myriam bleek gewoon genoeg te hebben van de Brasschaatse geitenboer en was terug naar de kust verhuisd. Vandaag poseert ze op Facebook als fiere oma met een baby in haar armen. Ze houdt van borduren en werkt voor Solidariteit voor het Gezin.

Dit artikel is een gedeelte uit de Humoreeks ‘In het hoofd van kinderdoders’ die in 2022 verscheen. Lees hier het volledige stuk.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234