De Oscarspeech van Emma 'La La Land' Stone: 'Hoe rottig het ook kan zijn: acteren is de beste job in de wereld'

De Oscars komen eraan, en met 14 nominaties – waaronder die voor Beste Film – kan het voor de musical ‘La La Land’ nu al bijna niet meer stuk. Emma Stone – genomineerd voor Beste Vrouwelijke Hoofdrol – speelt Mia, een beginnende actrice die maar niet aan werk geraakt. Ze vertelt ons over de chemie tussen haar en haar tegenspeler Ryan Gosling, haar voorliefde voor bitterzoete verhalen en de moeizame start van haar eigen carrière.

'Zingen en dansen tegelijk is moeilijk, hoor. Zelfs voor iemand als Beyoncé'

De film van Da-mien Chazelle (genomineerd voor Beste Regie) is één lange hommage aan de klassieke Hollywoodmusical uit de jaren 40 en 50, en dat hield in dat Stone en Gosling (jawel: óók al genomineerd voor zijn hoofdrol als de beginnende jazzpianist Sebastian) een resem spetterende zang- en dansscènes moesten inoefenen.

- Naar verluidt hebben jullie vóór het draaien van de film uitgebreid gerepeteerd.

Emma Stone «Ryan en ik kregen veel tijd om te oefenen met choreografe Mandy Moore. We leerden tapdansen en salondansen, en Mandy leerde onze dansstijl kennen. Ook met Marius de Vries, die de soundtrack samenstelde, werkten we nauw samen. We gingen bij hem thuis de songs opnemen, zodat hij kon horen hoe we het ervan afbrachten, en ik overlegde met mijn stemcoach hoe ik iedere passage precies zou aanpakken. Heel technisch allemaal, maar tegelijk ook heel vrij.»

- Ook over de fysieke kant van je rol lijk je goed te hebben nagedacht. Wanneer je verliefd bent, is je lichaamshouding anders dan later in de film.

Stone «In het begin van de film is mijn personage dan ook vijf jaar jonger dan op het eind. Die jeugdige energie moest ik er zeker instoppen.»

- Net vóór het draaien van ‘La La Land’ schitterde je op Broadway in ‘Cabaret’. Acht keer per week live op het podium zingen en dansen: hoe anders was dat dan het inblikken van deze musical?

Stone «Heel anders. Op het podium vertel je iedere avond een verhaal van a tot z. Als je tevoren enkel in films hebt geacteerd, is dat wel even schrikken: ‘Mijn God. Het begint én eindigt hier!’ In plaats van: ‘Vandaag ben ik verliefd. En de volgende dag: nu zijn we uit elkaar. En de dag daarna...’ Bij film spring je van hot naar haar. Het was fijn om het eens anders te doen. Al is acht shows per week spelen wel oneindig veel moeilijker dan film ooit kan zijn!»

- Om vol te houden, bedoel je?

Stone «Je hebt geen idéé. Vooraf denk je: ‘Iedere avond tweeënhalf uur spelen en de rest van de dag vrij. Lukt wel!’ Nou, nee hoor. Het was alsof ik een maand lang op steroïden leefde. En een dag met twéé uitvoeringen, dan denk je echt: ‘Neem je me nou in de maling?’ Het is fysiek en mentaal zo slopend dat er voor niks anders tijd en energie overblijft. Bij film is iedere dag aan één scène gewijd, die je dan een aantal keer speelt: veel rustiger.

»Maar film is dan weer voor altijd. Als het op het podium misgaat, doe je het de volgende avond gewoon beter. Na een slechte draaidag zat ik soms in zak en as: ‘Nu heb ik dat personage voor eeuwig verknoeid. Die scène is ingeblikt en komt nooit meer goed.’ Kortom: het is allebei ellendig, maar op een andere manier (lacht).»

- Als het je zo ellendig en onzeker maakt, waarom doe je het dan nog?

Stone «Omdat er niks beters is. Ik stel het nu voor als een kwelling, maar ‘Cabaret’ was met stip de heerlijkste ervaring uit mijn leven. Mijn liefde voor de acteursstiel heeft er een enorme boost door gekregen. En ‘La La Land’ was ook genieten: elke dag samenwerken met vrienden, leren salondansen... Het is de beste job ter wereld, hoe rottig het ook kan zijn.»

'Ik heb de Oscargekte al eens meegemaakt. Ik ervaar het niet als druk.'

- De chemie tussen jou en Ryan is ongeëvenaard. Iedere film waarin jullie samen spelen, wordt door jullie naar een hoger niveau getild. Hoe komt het dat het voor de camera zo met hem klikt, denk je?

Stone «Ik weet het niet. Een paar maanden geleden zei hij daar iets over wat wel houtsneed: tijdens onze eerste auditie samen, zeven jaar geleden, kregen we de opdracht om te improviseren. Dat smeedde meteen een band. Als je samen met iemand improviseert, leer je die persoon echt kennen, en als het dán werkt, dan blijft dat ook zo. Het is iets als hetzelfde gevoel voor humor hebben. Bij elke volgende film mochten we opnieuw improviseren, en ook nu liet regisseur Damien Chazelle dat toe. Het schept echt vertrouwen tussen acteurs.»

- Nog even over de dansscènes. Hebben jullie de choreografieën samen voorbereid, of leerde ieder afzonderlijk de pasjes en kwamen jullie pas op het einde samen?

Stone «In het begin, toen we alles nog moesten leren, gebeurde dat meestal afzonderlijk. Vooral bij het salondansen: ik danste met mijn leraar en hij met de zijne, en we wervelden dus wel tegelijkertijd over het parket, maar niet met elkaar. Toen dachten we nog: ‘We kunnen dit wel samen. Makkie!’ Maar zodra we dan met elkaar dansten, bleek het toch nog niet je dat, en moesten we terug naar de leraars. Pas tegen het einde van de voorbereidingen hebben we écht met elkaar getraind.»

- Hoeveel maanden hebben jullie in totaal geoefend?

Stone «Een maand of drie.»

- Werd jullie stem bij de dansnummers vooraf opgenomen, zoals in de oude musicals, of zongen jullie echt tijdens het dansen?

Stone «Het dansduet in Griffith Park was vooraf opgenomen. Wanneer we in die scène al dansend met elkaar praten, is dat playback. Maar ‘City of Stars’ hebben we live opgenomen, en ‘Audition’ ook. Zingen en dansen tegelijk is moeilijk, hoor. Zelfs voor iemand als Beyoncé. Die kan dat, maar zij is dan ook Beyoncé!»

- We willen niet te veel weggeven van het verhaal, maar het is een trieste liefdesgeschiedenis. Hou je meer van dat soort verhalen dan van vrolijke ‘Singin’ in the Rain’-achtige dingen met een happy end?

Stone «Nee.»

- Het einde is bitterzoet.

Stone «Juist. Het is eerder bitterzoet dan triest, en daar hou ik wél van. Ik vind het ook realistisch dat alles op het einde niet uitdraait zoals je hoopt, want zo gaat het nu eenmaal in het leven. Gek word ik daarvan, al die mensen op de sociale media die beweren: ‘Oh my God, mijn leven is helemaal perfect.’ Dan denk ik: ‘Hou toch je mond, dat is gewoon niet waar.’ Het kán niet elke dag allemaal perfect lopen. Dat gebeurt gewoon niet. Zelfs wanneer een droom uitkomt, eindigt het nooit met een kus waarna iedereen nog lang en gelukkig leeft.

»En toch is mijn personage gelukkig. En hij ook. Ze zijn gewoon gelukkig op een andere manier dan ze aanvankelijk hadden gehoopt. Dat vind ik prachtig. De meest ontroerende dingen zijn vaak diegene die het dichtst bij de waarheid liggen.»

- Ik kan me niet voorstellen dat jij ooit een slechte auditie zou doen...

Stone «Nou, ik wel hoor.»

- ...maar je hebt vast heel wat sterke verhalen en pijnlijke herinneringen.

Stone «Ja en nee. We waren met Damien aan het brainstormen over de audities in de film: hij wilde onze allerergste ervaringen horen. Zo is de scène aan het begin gebaseerd op een anekdote van Ryan. Als tiener moest hij tijdens een auditie een emotionele passage spelen, en terwijl hij daar stond te huilen nam de casting director de telefoon op. Na het gesprek zei ze doodleuk: ‘Ga maar door.’

»Wat mij het meest is bijgebleven, is de periode toen ik net in LA was komen wonen. Ik was 15 en zat bij een agentschap voor jonge acteurs, en werd naar een hele hoop audities gestuurd, voor Disney Channel en zo. Maar er kwam niets uit de bus. Daarna kreeg ik maanden aan een stuk geen enkele auditie, en dat vond ik nóg pijnlijker dan steeds weer afgewezen te worden. Niet alle acteurs denken er zo over, vermoed ik, maar als je veel audities mag doen, zit je tenminste niet in een vacuüm – ook al krijg je geen enkele rol.»

- Zegt de film volgens jou iets over kunst omwille van de kunst en kunst omwille van het geld?

Stone «Absoluut. Dat was precies wat Damien wilde overbrengen met het personage Sebastian. Stel: je schrijft het allerbeste gedicht ooit. Zelfs als je het wegstopt in een lade, is het nog altijd het allerbeste gedicht. Maar Sebastian zegt: is de bedoeling van kunst niet net om gedeeld te worden? Beide standpunten zijn evenwaardig. Damien zag dit vraagstuk als de motivatie voor beide personages: Mia die na een reeks mislukte audities dan maar een stuk schrijft voor zichzelf, en Sebastian die bij een band gaat spelen waarmee hij tenminste voor een publiek kan staan, ook al houdt hij niet van de muziekstijl.»

- Ik neem aan dat je Damiens film ‘Whiplash’ al gezien had voor je met ‘La La Land’ begon. Wat verwachtte je van jullie samenwerking en in hoeverre werden die verwachtingen ingelost? Stone «Ik vond ‘Whiplash’ geweldig, en bij onze eerste ontmoeting viel me meteen op hoe enthousiast hij wel was, en hoe duidelijk hij wist waar hij heen wou. Hij stond ook open voor ideeën van anderen voor de film – en zo hadden Ryan en ik er een heleboel!» - En nu heeft jullie film 14 Oscarnominaties binnengehaald, waardoor hij het record van ‘Titanic’ en ‘All About Eve’ evenaart. Hoe ga je om met al die extra aandacht en druk?

Stone «Ik heb de Oscargekte al eens eerder meegemaakt, en ik ervaar het niet als druk. Het is gewoon prachtig dat de mensen zo positief reageren op de film. Ik heb geen idee waartoe het zal leiden, maar ik probeer het gewoon te beleven zoals het op me afkomt.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234