null Beeld

De oude dag van Lieve ­Blancquaert: 'Wij behandelen onze bejaarden verschrikkelijk'

Aan alle mooie liedjes, zelfs het uwe, komt een einde. Vraag maar aan fotografe Lieve Blancquaert: na de reeksen ‘Birth Day’ en ‘Wedding Day’ breit ze een slot aan haar drieluik over Het Leven met het alweer verstillend mooie ‘Last Days’, over hoe men zich in culturen overal ter wereld voorbereidt op de oude dag en het Eeuwige Niets.

HUMO ‘Birth Day’ en ‘Wedding Day’ draaiden om heuglijke gebeurtenissen. Ouderdom en dood zijn bij ons heel wat minder feestelijk.

Lieve Blancquaert «Aha, maar daar zeg je het al: bij ons! Net omdat men hier zo krampachtig omgaat met de dood vond ik deze reeks misschien wel de boeiendste om te maken. Wij leven alsof de dood ons niet zal overkomen. En dat vind ik, met alles wat ik gezien heb, heel jammer.

»Neem nu de mensen op het Indonesische eilandje Sulawesi. Daar houden ze de dode lichamen nog maanden tot jaren in huis. Zo liggen oma en opa naast elkaar in de huiskamer. Ze worden zelfs niet als helemaal dood beschouwd zolang bepaalde rituelen niet voltrokken zijn. Als de kinderen thuiskomen van school, vertellen ze hun over hun dag. Er hangt geen schroom rond, ik mocht overal zomaar filmen. Dan vroegen ze aan de doden: ‘Er is hier een madam uit het Westen die jou wil bezoeken, is dat goed?’ (Droog) Oma en opa hadden daar geen problemen mee.

»Dat kun je nu bestempelen als primitief, maar je merkt dat die mensen hun doden graag blíjven zien. Dat vind ik van een ongelofelijke schoonheid. In Mexico gelooft men dat op 1 en 2 november de zielen uit de grond komen, dus gaan ze verkleed en stomdronken op de graven zitten. Ik zag er enkele jonge gasten ’s ochtends vroeg, zo zat als honderdduizend man, zingen rond het graf van een kameraad die al vijftien jaar overleden was. Daarnaast stond de moeder van de overleden jongen met tranen in de ogen ontbijt te maken: ‘Mijn hart is vol, want ze staan hier élk jaar, ik draag mijn verdriet niet alleen.’ Dat is toch prachtig? De dood is daar een natuurlijk onderdeel van het leven, terwijl bij ons... De meeste mensen hebben hier zelfs nog nooit een dode gezien. Jij?»

HUMO Toevallig ben ik, net als jij voor deze reeks, naar een lijkenverbranding geweest in Varanasi in India, waar de lichamen op elkaar lagen als patattenzakken.

Blancquaert (knikt) «Dat komt door het hindoeïstische geloof dat het lichaam niets meer is dan een omhulsel: zodra de ziel weg is, willen ze er zo snel mogelijk van af. Heb je ook de sterfhuizen gezien? Dat zijn een soort bejaardentehuizen waar mensen van ver naartoe trekken om te wachten op de dood, gewoon om dáár, aan de oevers van de Ganges, te kunnen sterven. Als hun as in de Ganges wordt gegooid, zo geloven ze, zullen ze ‘het eeuwige’ krijgen. Want die reïncarnatie vinden ze eigenlijk maar niks.»

HUMO Nog eentje: je bent ook naar Sun City in Arizona geweest.

Blancquaert «Prachtige plek! Een Disneylandachtig seniorendorp voor 60-plussers. Als je daar 84 bent, en je hebt zin in twee lieven en een carrière als majorette: go for it! Amerikanen zijn heerlijk complexloos. Hier vind ik de manier waarop ouderen behandeld worden verschrikkelijk – ‘zet haar maar in de hoek’ – maar daar heerst er een enorme zin in het leven. Iedereen gaat er zwemmen en dansen. Het is léúk. Ik dacht: ik moet zeker naar Sun City komen als ik oud ben (lacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234