'De relatie tussen Frank en Julita doorbreekt de stereotypen' Wim Willaert & Rhoda Mae Montemayor: gelukkig getrouwd in 'Eigen kweek'

In ‘Eigen kweek’, de populaire dramaserie aangaande gedwongen wietteelt in de Westhoek, geeft de frêle Rhoda Mae Montemayor, een meisje uit Londen, vorm en inhoud aan Julita Pineda. Wim Willaert, een jongen uit Nieuwpoort, speelt Frank Welvaert, de wederhelft van Julita.

'Een goed huwelijk is als de lotto winnen: het is altijd een toevalstreffer'

Frank heeft buiten zijn huwelijk ook een innige band met een Opel Kadett C Coupé die min of meer op rallyrijden is ingesteld. Frank Welvaert staat inmiddels ook als groot bevorderaar van het Stone Coal English te boek. Na het dansen, op weg naar de gesprekstafel, zegt Wim me dat hij op dit ogenblik in een veeleisende film meespeelt, ‘Cargo’ van Gilles Coulier: ‘Op de eerste draaidag moest ik Roland Van Campenhout wassen, en een tijd later was ik mannen aan het kussen in een homobar. Daar moet ik moeite voor doen. Terwijl ik om me heen zag dat echte homo’s van een zekere leeftijd, figuranten, opvallend veel plezier aan een orgie beleefden. Ze konden niet wachten tot de regisseur ‘Actie!’ riep.’

HUMO Je hebt in ieder geval werk. Ik las laatst dat slechts 8 procent van de Vlaamse acteurs kan leven van hun beroep. Enig idee hoe dat in Engeland zit, Rhoda?

Rhoda Mae Montemayor «Acteurs in het Verenigd Koninkrijk zijn allang blij als ze min of meer van hun vak kunnen leven. De meesten moeten er hoe dan ook iets bij doen en vinden dat ook normaal. En ondertussen blijft elke acteur denken: ‘Mijn volgende rol zal mijn doorbraak zijn.’»

HUMO Hoe zit het over het algemeen met je werkgelegenheid?

Montemayor «Ik word niet onder de scripts bedolven, zodat ik nog steeds auditie moet doen. Jij, Wim?»

Wim Willaert «In Frankrijk begint het een beetje te lukken. Maar ik heb geleerd om niet meer nerveus te worden als ik een tijdlang geen aanbiedingen krijg. Ik wanhoop nooit.»

Montemayor «Je trappelt weleens ter plaatse, of je zet een stap achteruit in een acteurscarrière. Ik heb me ondertussen op het scenarioschrijven gestort. Ik schrijf over het Filipijnse milieu in Londen. Ik heb nog niets baanbrekends op mijn naam staan, maar ik schep er wel plezier in. Om eerlijk te zijn: er zijn me nog niet veel rollen als die van Julita te beurt gevallen, ook niet omdat die rol etnisch gezien erg specifiek is: ik bén namelijk een Filipijnse. Nooit eerder heb ik een Filipijnse moeten spelen, en daardoor was de rol van Julita zo onweerstaanbaar voor mij. In het verleden werd ik meestal gevraagd om een Chinese, een Koreaanse, een Thaise of een Japanse te spelen. Ik heb dan ook auditie gedaan voor de Hollywoodfilm ‘Memoirs of a Geisha’, maar die rol ging uiteindelijk naar een Chinese actrice.»

HUMO Is Hollywood een doel voor jou?

Montemayor «Neen, want daar ben ik te verlegen voor. Ik kan gewoonweg niet netwerken, wat daar een grote tekortkoming is. Ik herinner me een voorstelling van de tv-reeks ‘Power Rangers: Operation Overdrive’ (waarin Rhoda de rol van Pink Overdrive Ranger speelde, red.) voor mensen uit de filmindustrie in Los Angeles. Iedereen begon er meteen zichzelf te verkopen, en ik haatte dat geklets en gesmoes en gegiechel, wellicht ook omdat ik er niet toe in staat ben. Ik ben misschien niet ambitieus genoeg. Vroeger nam ik ongeveer elke opdracht aan, maar ik heb van meet af aan rolletjes geweigerd in derderangshorrorfilms waarin ik vooral naakt moest zijn.»

HUMO Wim, jij behoort ondertussen tot de acht procent acteurs die kan leven van het kunstambacht.

Willaert «Vóór de eerste serie van ‘Eigen kweek’ genoot ik geregeld van het zogenaamde artiestenstatuut. ’t Klinkt chic, maar ’t komt neer op: een uitkering krijgen. ’t Is te zeggen: doppen. Ook de vakbond heeft het graag over dat ‘artiestenstatuut’, zo van: ‘Dat hebben wij toch maar mooi voor jullie afgedwongen.’ Indertijd kwam ik meestal aan de kost in kleine theaters, maar die zijn ondertussen zo goed als weggesaneerd. Acteur zijn betekende vroeger ook: je tussen twee opdrachten in een hoop vernederende administratie getroosten om je uitkering te kunnen behouden. Dat had psychologische gevolgen, want zelfs tijdens mijn rechtmatige vakantie voelde ik me voornamelijk werkloos. Ik zal wel een gelukzak zijn omdat ik ondertussen tot die acht procent behoor. Waarom dat zo is, weet ik niet. Wie moet ik daarvoor bedanken? Geen idee. ’t Blijft een harde wereld.»

HUMO Rhoda, je mag dan wel blij zijn dat je als Filipijnse een Filipijnse mag spelen, maar al bij al ben je geboren en getogen in Londen, Engeland.

Montemayor «Ja, maar dat belet me niet om een sterke binding met mijn roots te hebben. Als je in een Filipijnse familie bent grootgebracht, blijf je erg Filipijns. Er is een grote Filipijnse gemeenschap in Londen, en ik voel me ook nauw verbonden met mijn familie op de Filipijnen. We houden te allen tijde contact en als we kunnen, gaan we erheen.»

'Als ik Julita speel, denk ik ook aan 'geld overmaken aan de familie op de Filipijnen', zoals alle Filipino's'

HUMO Hoe zou je de Filipijnse cultuur en de Filipijnse way of life in het kort uitleggen aan twee Vlaamse Belgen als Wim en ik?

Montemayor «Om te beginnen zijn wij, Filipino’s, erg gastvrij. Haast uit principe. Kom je bij ons langs, dat zullen we je volproppen met allerlei lekkers. Tot je niet meer kunt (lacht). En voor de rest hebben we heel veel familiegevoel – familie is het hoogste goed – en nadrukkelijk respect voor ouderen. We hebben zelfs woorden voor iedereen die ouder is dan wij: mijn oudere zus spreek ik met ate aan, en daarmee geef ik mijn respect voor haar aan. Mijn jongere zus spreekt mij dan weer met ate aan. En mocht ik een oudere broer hebben, dan zou ik hem met kuya aanspreken.»

HUMO De Filipijnse gemeenschap zal wel erg aan traditie hechten.

Montemayor «O, ja. En hoelang Filipino’s ook in het buitenland wonen, altijd zullen ze geld overschrijven naar hun familie op de Filipijnen. In het Verenigd Koninkrijk zijn wij de etnische gemeenschap die het vaakst geld stuurt naar het land van herkomst. Mijn vader heeft destijds de Filipijnen verlaten om in het buitenland geld te gaan verdienen voor zijn familie thuis, en dus niet zozeer om zijn eigen lot te verbeteren. Hij heeft vaak op cruiseschepen gewerkt. Meestal had hij zelfs twee banen tegelijk. Als ik Julita speel, denk ik ook aan ‘geld overmaken aan de familie op de Filipijnen’.»

HUMO Voel je je ook Brits?

Montemayor «Ja, al zou ik nog steeds niet kunnen zeggen wat er nu specifiek Brits aan me is. Dat aspect valt moeilijker te bepalen dan mijn Filipijnse kant. In mijn puberteit voelde ik me ineens verscheurd tussen twee culturen – ik wist niet waar ik echt thuishoorde. Ondertussen heb ik met die twee werelden leren leven. Ik herinner me wel een aantal culturele aanvaringen met mijn ouders. Mijn Britse vriendenkring mocht dingen doen die ik niet mocht – een logeerpartijtje bij één van mijn vriendinnen was er voor mij niet bij. Jongens mochten wel bij mij langskomen, maar mijn ouders moesten ze aldoor kunnen zien. Ze hadden dus alleen maar toegang tot de woonkamer.»

HUMO Aangezien je Brits bent, moet je je op 23 juni uitspreken over het EU-lidmaatschap van het Verenigd Koninkrijk. Is je keuze al gemaakt?

Montemayor «De EU is er al mijn hele leven: ik heb nooit iets anders gekend. Mijn partner is in ieder geval een voorstander van de Brexit, maar ik kan op dit ogenblik nog geen keuze maken. Misschien zouden we de immigratie beter kunnen controleren als we niet meer van de EU afhangen… Ach, ik weet het niet. Het kan vriezen, het kan dooien. Kijk, ik ben een Britse staatsburger die in België werkt. Dat lijkt me op zich al erg Europees.»

HUMO Denk je dat je ouders gelukkig zijn geweest in Londen?

Montemayor «Over het algemeen wel, ja. Mijn moeder is om heel andere redenen naar het buitenland gegaan dan mijn vader: zij moest niet instaan voor haar familie op de Filipijnen. Zij wilde de wereld zien en voor verpleegster studeren. Mijn ouders hebben elkaar in Engeland ontmoet, ze werden verliefd, trouwden, en mijn twee zussen en ik zijn daar het resultaat van. Over mijn Britse kant gesproken: het is niet erg Filipijns om actrice te worden. Zowel mijn oudere zus Renee als ik zijn actrice. Filipino’s willen liever een academische carrière voor hun kinderen: een graad halen aan een universiteit, dát is belangrijk. Nu ik volwassen ben, denk ik weleens dat mijn ouders, mogelijk onder invloed van de Britse cultuur, misschien wel minder conventioneel waren dan ik altijd heb gedacht. Ik kon in ieder geval mijn artistieke aandriften botvieren. Mocht ik op de Filipijnen wonen, dan was ik vast geen actrice geworden.»

HUMO Ik weet dat er een aanzienlijke filmindustrie is op de Filipijnen.

Montemayor «Ja, maar er worden voornamelijk teleserye gedraaid, zoals soaps daar heten. In ieder geval is het algemene niveau er anders dan in het Verenigd Koninkrijk, het land van Shakespeare, nietwaar (lacht).»


Boer in ABN

HUMO Wim, wat trok je het meest aan in ‘Eigen kweek’?

Willaert «Ik moest vaak lachen toen ik de scenario’s las, zodat ik nogal snel dacht: ‘Dit zou weleens plezierig kunnen worden.’ Dat ik in het dialect mocht spelen, vond ik ook aanlokkelijk – ik ben namelijk opgegroeid met boerenfilms waarin boeren het Nederlands beter uitspraken dan de gemiddelde leraar Nederlands in West-Vlaanderen. Die films heb ik nooit als waarachtig ervaren, en dat gebrek aan geloofwaardigheid knaagde allang aan me. Dat we ‘Eigen kweek’ in een soort West-Vlaams mochten spelen, leek mij een grote kans.»

HUMO Wat dat betreft, ben je de laatste jaren verwend: ‘Eigen kweek’ en ‘Bevergem’, twee successeries bovendien. Je bent ondertussen een erg bekend acteur, denk ik.

Willaert «Ik weet ondertussen dat ik maar beter niet met m’n zatte kloten een café binnenstap, zeker niet zonder pet op. En ook als ik ga winkelen, zet ik een hoed of een muts op. Ik moet me aan die nieuwe omstandigheden aanpassen. Niet dat mijn bekendheid me voortdurend hindert, maar je hebt het niet onder controle. Het overkomt je. Als ik onder vrienden ben, heb ik niet het gevoel dat ik veranderd ben. Ik heb lang in een luxepositie gezeten: ik kon werken in de luwte. En ik voel me tegenwoordig ongelofelijk vrij als ik in Frankrijk werk.

»Maar goed, je noemde daarnet ‘Eigen kweek’ en ‘Bevergem’ in één adem. ‘Eigen kweek’ is een simpel verhaal in vergelijking met ‘Bevergem’, dat veel complexer is dan de meeste mensen denken: al die in elkaar grijpende sferen en levens. Au fond heeft ‘Eigen kweek’ maar twee verhaallijnen: het verhaal van de wiet, en het verhaal van Frank en Julita.»

HUMO Wat wist je over België, Rhoda, voor je hier kwam werken?

Montemayor «Wat je op televisie ziet. Dat in België, of beter: in Brussel, veel belangrijke beslissingen worden genomen. Ik had geen idee van de complexiteit van de Belgische geschiedenis – ik wist wel dat er zowel Vlaams als Frans in België werd gesproken, maar dat zo’n klein land zoveel dialecten heeft, daar had ik natuurlijk geen benul van. Ik herinner me enorme discussies over dialect tijdens de opnames van de eerste serie van ‘Eigen kweek’. Uiteraard kon ik daar het fijne niet van begrijpen, maar ik merkte wel dat de gemoederen bijna verhit raakten. Ondertussen hoor ik al heel goed het verschil tussen West-Vlaams en het algemene Vlaams dat doorgaans op de set wordt gesproken: dat heeft Wim me geleerd.»

HUMO Over onze beide landsdelen gesproken, Wim: onlangs werd jij op het Waalse filmfestival tot beste acteur uitgeroepen voor je rol in ‘Je suis mort mais j’ai des amis’ van Guillaume Malandrin. Veerle Baetens werd tot beste actrice uitgeroepen wegens haar rol in ‘Un début prometteur’ van Emma Luchini. Dat twee Vlaamse acteurs in Wallonië werden bekroond, zat mevrouw Joëlle Milquet dwars, en daar gaf ze ook lucht aan.

Willaert «Ik had die onderscheiding in de verste verte niet verwacht, zodat ik dan ook bouche bée was. Ik kreeg van een Waalse vriendin te horen: ‘T’as reçu un prix d’amour. Dat betekent,’ zei ze, ‘dat de Waalse cinema van je houdt, over de communautaire grens heen.’ Daar kan mevrouw Milquet niet tegenop. Kijk, als je een grens scherp stelt, verrijst er weldra een muur. Dat zouden we allang moeten weten.»

HUMO Rhoda, je bent 36. Hoe ziet je leven er op dit ogenblik uit?

Montemayor «Ik ben nu moeder. Mijn zoontje is 1 jaar oud, het is nog nieuw (lacht). Ik heb het gevoel dat ik, zoals de meeste kersverse ouders, grote veranderingen doormaak. Ik denk dat ik volwassen aan het worden ben. Vóór mijn zoontje geboren werd, voelde ik me veeleer een adolescente.»

HUMO Wat op zich niet kwaad is.

Montemayor «Neen, maar het moederschap bevalt me. En het daagt me uit: ’t kost hopen energie, en ik had nooit gedacht dat ik zoveel energie in me had. Maar evengoed ben ik vaak de uitputting nabij. De geboorte van mijn zoon is ongetwijfeld de grootste verandering ooit in mijn leven. Ze heeft zowel fysiek als emotioneel een ander mens van mij gemaakt. Ik denk zelfs dat mijn hersenen erdoor veranderd zijn. Ik had nooit gedacht dat ik me zo verantwoordelijk kon voelen voor iemand anders dan mezelf.»

'Ik zit soms te denken: 'Had ik als jongetje van 12, toen ik me vaak diep ongelukkig voelde, maar geweten wat ik later allemaal zou doen!''

HUMO Wat is tot nog toe de grootste verandering in jouw leven, Wim?

Willaert «Toen ik in Antwerpen naar de toneelschool ging. Daar heb ik het katholieke juk afgeworpen, en in één moeite door ook het juk van het ouderlijk gezag. Ik was een barbaar die door mijn klasgenoot Wim Opbrouck zonder pardon in de kunsten werd ondergedompeld. De schellen vielen mij van de ogen! En ik leerde Opbrouck dan weer het nachtleven kennen, de onderwereld. Hij was een aanbidder van de Zonnegod, terwijl ik me meer tot de Koning van de Nacht aangetrokken voelde. Hij is dan ook met de grootste onderscheiding afgestudeerd, en ik met net voldoende (lacht). Nu, het vaderschap heeft mij ook wel veranderd. Toen mijn zoon Zeno nog in de buik van zijn moeder zat, heb ik al veel met hem gesproken. Ik noemde hem toen Elvis. Een Afrikaanse man had me aangeraden om ook een foetus een naam te geven, kwestie van er al in de moederbuik een echte relatie mee op te bouwen. Bovendien doet een foetus al allerlei waarnemingen. Toen Zeno pas geboren was, ging ik buiten de kraamkliniek even een sigaret roken, en opeens kreeg ik een soortement visioen van de keten van het leven: ik zag mezelf, mijn vader, mijn grootvader en alle andere voorzaten tot in het oneindige. Daar was ik diep door ontroerd. Ik wist toen ook heel duidelijk dat we allemaal maar één keer leefden.»

HUMO Rhoda, wanneer was het voor jou duidelijk dat je actrice wilde worden?

Montemayor «Toen ik 18 was. Ik studeerde toen Engelse literatuur, taalwetenschap en sociologie aan de universiteit. En ondertussen volgde ik ook een dansopleiding. Op een bepaald ogenblik had ik geen zin meer in de universiteit, ook al omdat dansen me veel meer aantrok. Mijn oudere zus, die actrice is en in die tijd meespeelde in de musical ‘Miss Saigon’, heeft me uiteindelijk een zetje in de richting van professioneel dansen en acteren gegeven. Toen heb ik hier en daar opleidingen gevolgd en ben ik zo vaak mogelijk auditie gaan doen.»

Willaert «Ik heb ook nog aan de universiteit gestudeerd: twee keer de eerste kandidatuur rechten. Iemand die op grond van mijn gedrag een acteur in me vermoedde, zei me: ‘Man, weet je wat jij moet doen? Naar de toneelschool gaan! Daar ga je niet meer moeten studeren.’ En ineens dacht ik: ‘’t Is godverdomme nu of nooit! Weet je wat? Ik gá naar de toneelschool!’ Mijn diepste motief was dus: geen rechten meer moeten studeren (lacht). Pas nu – ik ben 48 – begin ik bewuster te kiezen. Vroeger liet ik beslissingen aan mijn buikgevoel over, en aan het toeval. Het traject dat ik tot nog toe heb afgelegd, vind ik ongelofelijk. Op weg naar een filmfestival zit ik soms in een luchthaven te denken: ‘Had ik als jongetje van 12, toen ik me vaak diep ongelukkig voelde, maar geweten wat ik later allemaal zou doen!’ Ik krijg er bijna tranen van in de ogen.»

HUMO Waarom was je ongelukkig als jongen van 12?

Willaert «Ik was een nakomer – mijn ouders waren al oud in mijn ogen. Ach, mijn mama en mijn papa: ik zie ze zo graag. Ik heb vreselijk gepuberd. Man toch! Kreeg ik me daar een hormonenshot! Ik wist er in de verste verte geen raad mee. Ik was vroegrijp, om het zacht uit te drukken. Toen ik 13 was, had ik al een realistische snor, en van onderen was ik al – ik zoek de juiste woorden – op ware grootte (lacht). Terwijl die gastjes uit mijn klas er nog als kinderen uitzagen. Op foto’s waarop ik met mijn klasgenoten sta, is het altijd alsof ik een jeugdleider in een vakantiekolonie ben. Ik heb ook veel meisjesharten gebroken in die tijd. Ik was een testosteronbom, maar ook een lief, zot ventje.»


Liefdesbom

HUMO Ik wil het nu even over Filipijnse huwelijksmigratie hebben, waar ‘Eigen kweek’ zijdelings ook over gaat. Er zijn in veel Europese landen relatiebemiddelingsbureaus die zich in Filipijnse vrouwen hebben gespecialiseerd. Hoe sta je daar tegenover, Rhoda?

Montemayor «Veel Filipijnse meisjes verlangen naar een beter leven, en Europese mannen die een Filipijnse bruid willen, willen vooral van hun eenzaamheid af. De combinatie van zulke motieven lijkt me op het eerste gezicht niet ideaal. Ik weet dat er niet zelden geweld en machtsmisbruik is binnen zulke huwelijken. Dat zat trouwens ook in het eerste seizoen van ‘Eigen kweek’, in de relatie tussen Lucien en Nenita. Los daarvan durf ik zulke relaties ook positief bekijken: als hij van z’n eenzaamheid af is, zal een man vast tevredener zijn, en zich daar ook naar gedragen. Dat is daarom nog geen liefde, maar toch…»

'De relatie tussen Frank en Julita doorbreekt de stereotypen. Frank wil echte liefde, geen vrouw in een slavenrol'

HUMO Veel van die mannen zien geen heil in vrijgevochten westerse vrouwen. Ze willen een vrouw aan de haard. Op grond van wat ik in ‘Jambers’ heb gezien – ‘Boer Joël en zijn zoon Mark’ – willen ze misschien zelfs een slaaf, of nog beter: een seksslaaf.

Montemayor «Dat zal wel waar zijn. En gedienstigheid is in de Filipijnse cultuur ingebakken. Bovendien willen wij aldoor behagen. Vandaar dat Filipino’s uitstekend functioneren in de dienstverlening – als je een Filipijn of een Filipijnse treft in de klantenservice van een bedrijf, dan heb je geluk. Dat merk je al snel als je als buitenlander op de Filipijnen komt: men slooft zich voor je uit. Ik word er zelf als buitenlander bekeken, ook al ben ik dan van Filipijnse afkomst. Ze merken het aan mijn kleding, en al helemaal als ik mijn mond opendoe: ik spreek hun taal wel, maar wellicht niet de meest recente editie ervan – ze horen er iets vreemds, ja, zelfs iets exotisch in.»

HUMO Vind je die ingebakken gedienstigheid altijd een pluspunt?

Montemayor «Meestal wel, ja. Ik stel hun gastvrijheid zeer op prijs, maar ik ben me er wel van bewust dat Filipijnse vrouwen vaker een grens zouden moeten trekken. Van slaven en seksslaven mag er al helemaal geen sprake zijn. Julita is dat allemaal niet: ze kan van zich afbijten en ze heeft een eigen leven en bewegingsvrijheid binnen haar huwelijk. De relatie tussen Frank en Julita doorbreekt daardoor de stereotypen. Frank wil inderdaad echte liefde, en dus geen vrouw in een slavenrol.»

HUMO Frank is al bij al een aardige vent.

Montemayor «Vind ik ook. Diep in zijn hart (lacht).»

HUMO Zou je, in geval van chronische eenzaamheid, ooit een beroep doen op een relatiebemiddelingsbureau, Wim?

Willaert «Ik kan het me niet voorstellen. Ik bedoel: ’t is me te hypothetisch. Maar ik denk wel dat een gearrangeerd huwelijk geluk niet automatisch uitsluit. Er zijn wellicht meer gelukkige koppels in India dan in West-Europa. Goede huwelijken zijn voor de rest altijd toevalstreffers. ’t Is als de lotto winnen. Een mariage de raison heeft niet minder kansen op slagen dan een mariage d’amour. Verliefdheid is volgens mij niet eens een must.»

Montemayor «Voor Filipino’s is het huwelijk heilig. We zijn erg katholiek, en uit de echt scheiden is niet gebruikelijk. En anticonceptie is dat ook niet (lacht). Ik leef ongetrouwd samen met mijn partner, en ongetrouwd hebben we een kind. Ook dat is in mijn familie erg ongebruikelijk. Maar ik veroordeel mijn milieu daarom nog niet. Voor de rest zou ik een gearrangeerd huwelijk verschrikkelijk vinden. Ik moet hieraan toevoegen dat ik een Indiase vriendin heb wier huwelijk gearrangeerd is, en ik moet toegeven dat ze compleet gelukkig is. Sommige vrouwen zijn misschien al gelukkig als ze zichzelf binnen hun huwelijk een mooi paar schoenen kunnen permitteren (lacht)

HUMO Ben je een geëmancipeerde vrouw?

Montemayor «Ja. Ik kan namelijk vrijelijk keuzes maken. Niemand anders dan ik bepaalt hoe mijn carrière moet verlopen, noch welke godsdienst ik moet aanhangen of juist niet mag aanhangen. Maar als ik zeg dat ik geëmancipeerd ben, betekent dat nog niet dat ik een feministe ben. Dat is me te extreem. Ik heb in ieder geval evenveel kansen in het leven als mijn partner.»

HUMO Speelt het katholicisme nog een rol in jouw leven?

Montemayor «Ik ben gedoopt, heb mijn communie gedaan, ben gevormd en ben naar rooms-katholieke scholen geweest. Ik heb het geloof rond mijn 20ste in twijfel getrokken, ik heb er zelfs een beetje tegen gerebelleerd – de eeuwige klemtoon op schuld begon me tegen te staan. Ik heb zelfs even het boeddhisme verkend. Maar toen ik mijn zoon had gekregen, begon ik weer naar de kerk te gaan. Onder druk van mijn moeder en mijn schoonmoeder, die ook een Filipijnse is: ‘Je gaat je zoon toch laten dopen?’ Ik zie het geloof ondertussen in een nieuw licht, zodat ik tegenwoordig uit vrije wil naar de kerk ga.»

Willaert «Ik was lang geleden al helemaal klaar met de katholieke kerk.»

Montemayor «Wat scheelt eraan, mijn zoon?»

Willaert «Ik ben meer voor Einstein te vinden, die in een prachtige brief aan zijn dochter schreef: ‘Er is een buitengewoon krachtige macht waar de wetenschap tot nu toe geen formele verklaring voor heeft gevonden. Het is een kracht die alles regeert, de kracht achter elk verschijnsel in het heelal, een kracht die wij nog niet geïdentificeerd hebben. Die universele kracht is liefde.’ ‘Waarom kunnen wij geen bom van liefde uitvinden?’ vroeg hij zich ook af. Ik denk dat Jezus Christus zo’n bom van liefde was. Dat is nog iets anders dan mensen voor alles en nog wat met een schuldgevoel opzadelen. Om toch nog een béétje als Jezus te zijn geef ik geld aan de armen: elke bedelaar die in bijvoorbeeld Brussel op mijn pad komt, krijgt iets van mij. Ik ben altijd bereid mensen in nood te helpen. Voor de rest ben ik van mening dat alle kerken vluchtelingen zouden moeten opvangen, als christelijke naastenliefde dan toch meer zou zijn dan theorie, en als katholieken Jezus dan toch lief zouden hebben.»

HUMO Londen is een multiculturele wereldstad. Heb jij er, als Aziatische, wel eens racisme ondervonden?

Montemayor «Niet echt, maar toen ik pas dans en podiumkunsten was gaan studeren, spraken andere studenten mij op een vreemde manier aan: iets te luid, nadrukkelijk articulerend, zoals je een kind zou aanspreken: ‘Hoe bevalt Londen je?’ Er klonk iets neerbuigends in hun vraag. ’t Was heerlijk om dan te antwoorden: ‘Londen bevalt me zo goed dat ik er zelfs geboren ben.’ Die studenten kwamen uit het noorden van Engeland – Liverpool of Newcastle – zodat ze in Londen vreemder waren dan ik. Maar is dat racisme? Ik denk het niet. Wat mijn partner, die net als ik een Filipijnse achtergrond heeft, heeft meegemaakt, komt meer in de buurt. Door de terreurdreiging is er veel angst in Londen. Mijn partner heeft een baard, die wellicht aan moslims doet denken, ook al hebben lang niet alle moslims een baard. Nog niet zo lang geleden werd hij door een oude vrouw die bij ons in de buurt woont – misschien herkende ze hem niet – verschrikkelijk uitgemaakt. Hij was er compleet door verrast.»


Rhoda de trol

HUMO Nog even terug naar ‘Eigen kweek’. Waren jullie meteen te vinden voor een tweede seizoen, of hebben jullie daar nieuwe voorwaarden aan verbonden?

Montemayor «Een vervolg is altijd een dubbeltje op zijn kant. Je stelt er fans vaak mee teleur en je weet dat je de opmerking ‘niet zo goed als het eerste’ hoe dan ook te horen zal krijgen. De enige voorwaarde die ik heb gesteld, was: dat ik mijn zoon, die toen maar een paar maanden oud was, mocht meebrengen. Daar hoefde niet eens over onderhandeld te worden.»

Willaert «Ik vond de insteek van de tweede serie gewaagd: de broer van den doden Ollander die het part van zijn broer komt opeisen. Vooral omdat die broer óók door Sam Louwyck wordt gespeeld, nu met haarverf. Wat riskant is, trekt mij aan. En wat het derde seizoen van ‘Eigen kweek’ betreft: daarin zal op mijn verzoek iets met mij gebeuren waar ik nu al veel plezier aan beleef. Wat zou er ons nog allemaal te wachten staan, m’n kleine Power Ranger?»

HUMO Goed dat je het zegt, Wim. ’t Was me even ontschoten dat Rhoda de roze Power Ranger was.

Montemayor «Een erg plezierige ervaring, ook al omdat die film in het prachtige Nieuw-Zeeland is opgenomen. ’t Was alsof ik aldoor op een roetsjbaan zat, ik zou het zó opnieuw doen. Nu ja, nog een geluk dat Japanse stuntlui het ernstige werk voor me opknapten, maar ik ben wel een flink aantal keren erg acrobatisch achterovergesmakt bij een explosie (lacht). En aan de gevechten heb ik ook veel lol beleefd.»

'Mijn buikgevoel zei me meteen dat jij de ware was, Rhoda. De andere Filipijnse kandidaten verbleekten naast jou.'

HUMO Ik denk dat je jezelf niet al te serieus neemt als je een Power Ranger speelt.

Montemayor «Neen, ’t is vooral een ironische aangelegenheid, al zijn de fans van de Power Rangers dan weer bloedserieus. Ze maken maniakale detailstudies van elk shot en halen er de plaatjes van de comics bij. Ooit zat ik eens op een internetforum om te weten wat de fans allemaal dachten over de film. Dat had ik beter niet gedaan, want wat ik las, was behalve ongelofelijk ernstig ook bepaald wreed: ‘Ze ziet eruit als een trol,’ was nog het aardigste dat ik die keer gelezen heb. Ik ben daarna nooit meer op internetfora geweest.»

HUMO Laatste vraag: Rhoda, wat heb je altijd al willen vragen aan Wim, maar nooit gedurfd?

Willaert «Het antwoord is: 18 centimeter. Wat zeg ik nu? Wat ongelofelijk grof van mij! Hoe vulgair! Sorry, Rhoda!»

Montemayor (lacht) «Excuses aanvaard. Maar mijn vraag aan Wim is: voelde je, toen ik auditie deed en dus voor het eerst een scène met jou moest spelen, onmiddellijk chemie tussen ons?»

Willaert «Mijn buikgevoel, waar ik steeds meer op vertrouw, zei me meteen dat jij de ware was. De andere Filipijnse kandidaten verbleekten naast jou, Rhoda.»

Montemayor «O, dank je wel, Wim. Ik voelde me onmiddellijk op mijn gemak bij jou. Vandaar ook dat we meteen goed konden improviseren.»

HUMO Welke vraag aan Rhoda brandt jou op de lippen, Wim?

Willaert «Hou je van mij? Maar er is nog iets: toen je auditie deed, had ik een volle baard, zoals nu. Maar toen we elkaar voor het eerst weer ontmoetten op de set, had ik mijn baard voor de rol van Frank afgeschoren. Zo had je mij nog niet gezien. Hoe keek je toen tegen mij aan?»

Montemayor «Eerlijk gezegd, Wim: ik was opgelucht. (Algemeen gelach) ’t Ging me niet om het gekriebel als we moesten kussen, maar je zag er gewoon jonger uit, waardoor ik makkelijker kon spelen dat ik verliefd op je was.»

Willaert «En ik maar denken: nu ziet ze al mijn kinnen. En als je je baard en snor afscheert, lijkt je bovenlip ineens ook twee centimeter dikker.»

Montemayor «Het onbehagen dat ik toen voelde, heb ik volledig in mijn rol geïnvesteerd, Wim (lacht).»


Lees meer over 'Eigen kweek'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234