De roots van Eden Hazard: 'Zelfs ik, zijn bloedeigen vader, verwacht soms meer van hem'

‘J’aime bien soigner le spectacle’: Eden Hazard leeft van zijn dribbels, alleen zo kan hij zich goed voelen op het veld. Als het grootste talent uit de Belgische voetbalgeschiedenis wil hij ook de ster van het EK worden. Maar dan mag het genie niet beteugeld worden, bezweert zijn vader: ‘Eden wil ook het allerhoogste, op één voorwaarde: dat hij zich kan amuseren.’

'Mourinho zei hem: jij wordt de nieuwe Messi'

Enkele uren voor de wedstrijd België - Italië is de stemming opperbest aan de buvette van Royal Stade Brainois, de plaatselijke voetbalclub van ’s-Gravenbrakel. Er hangt een groot scherm, waarop een kleine duizend supporters de match zullen volgen, en op het vuur liggen saucissen te braden. Iedereen steunt de lokale held in een shirt met het nummer 10, alles verloopt in een sfeer van Waalse vriendelijkheid. Even verderop zie ik Thierry Hazard (50), de vader van Eden (25), zich in het zweet werken en met vaten bier sleuren.

Hier, zo’n 30 kilometer ten zuiden van Brussel, groeide Eden Hazard op. ‘Een slaapstad, vooral in trek bij bemiddelde pendelaars,’ vertelt Pascal Delmoitiez. Hij is de vaste délégué van de ploeg, sinds 1969 heeft hij amper drie wedstrijden gemist. ‘Maar gelukkig zijn er ook nog de echte Brainois, zoals ook de familie Hazard, en die houden van gezelligheid.’ Ooit was het hellend vlak van Ronquières de belangrijkste bezienswaardigheid, maar de laatste jaren komen ze zelfs vanuit Engeland naar het veldje waar Eden Hazard heeft leren voetballen. ‘Daar ligt het ouderlijke huis,’ wijst Pascal me een woning aan die vlak aan het voetbalveld grenst, en sinds kort met hoge houten panelen is afgeschermd.

Pascal Delmoitiez «Ooit zag ik hier een ventje rondlopen, terwijl we net gras hadden gezaaid. Ik schoot in een colère en riep dat hij moest opkrassen. Toen hij me zag, trapte hij zijn bal nog mooi in de winkelhaak om er dan pijlsnel vandoor te gaan. ‘Amai, die kan nogal voetballen,’ dacht ik. En plots zag ik dat hij op zijn blote voeten speelde. Toen hij over het tuinhek kroop, besefte ik dat het de kleine Eden was. Hij moet een jaar of 6 geweest zijn.»

'Hier is het allemaal begonnen voor ons, daarom wil ik iets terugdoen ' Vader Thierry Hazard

De familie Hazard is bekend in de streek, en is altijd verbonden geweest met de voetbalclub. Edens grootvader Francis was un carreleur, een vloerder, die zowat de hele stad van tegels heeft voorzien. Thierry veegt zijn voorhoofd schoon en toont me de vloer van de oude kantine.

Thierry Hazard «Zie je die mooie mozaïekvormen? Heeft mijn vader gemaakt, hij beheerste zijn ambacht als geen ander. Hij is een tijdje geleden overleden. De gebouwen zijn versleten en worden binnenkort afgebroken, maar de vloer blijft behouden, als eerbetoon.»

De gronden van de club zijn sinds kort eigendom van de familie Hazard, en weldra starten de werken voor nieuwe voorzieningen. Een dure grap, al wil Thierry er niet veel over kwijt. ‘Ik wil iets terugdoen voor de gemeenschap. Hier is het begonnen: voor mijn vader, mezelf en vooral Eden en mijn andere zonen.’ Hij houdt zich nu bezig met hun carrière, maar tot enkele jaren geleden was hij leraar lichamelijke opvoeding. Ooit schopte hij het als libero van La Louvière tot in de tweede klasse, en zijn vrouw Carine speelde in de hoogste afdeling van het vrouwenvoetbal.

Hazard «Ze speelde in de spits, ook nog toen ze zwanger was van Eden. Ze zegt altijd dat zijn neus voor doelpunten van haar komt, maar daar twijfel ik toch aan – zij scoorde veel makkelijker dan hij (lacht).

»Vanwaar de naam Eden? ‘Je eerste kind voelt aan als un petit paradis,’ zei mijn vrouw.»

‘Hij steekt bijna al zijn vrije tijd in de club,’ zegt Pascal me, terwijl Thierry enkele eksters van het veld jaagt.

Delmoitiez «Als het eruitziet als een biljartlaken, is dat dankzij Thierry. Vroeger wonnen we onze matchen omdat het zo slecht bespeelbaar was, en de tegenstander het niet gewend was. En de Hazards doen nog veel meer: met sinterklaas zorgt Eden ervoor dat de tweehonderd jeugdspelers een zak met mooie cadeaus krijgen. En ook al woont hij er niet meer, Eden voelt zich verbonden met ’s-Gravenbrakel. Na het WK in Brazilië stonden er tweeduizend supporters op de Grand Place om hem te begroeten, en dat heeft hem geraakt. Hij was héél teleurgesteld na de uitschakeling tegen Argentinië. Toen ik hem vroeg waarom we geen enkele kans hadden gecreëerd, lachte hij eens. Later hoorde ik van zijn vader dat Wilmots veel te voorzichtig was geweest in zijn tactiek. Ik denk dat Eden daarom iets wil rechtzetten op het EK.»

Hij stoot me aan en maakt me attent op Thierry, die opnieuw druk in de weer is.

Delmoitiez «Ongelofelijk hoe eenvoudig ze zijn gebleven, ook al hebben ze zoveel geld. Op de spaghettiavond onlangs waren ze ook de hele tijd druk bezig. Carine werkt nog in een school in de buurt, ook zij is sportleerkracht. En als ik Eden tegenkom, krijg ik meteen un bisou.»

Hetzelfde geluid bij Romain en Jolan, de beste vrienden van Eden, die druk bezig zijn met inpilsen.

Romain «Hij leeft tussen de grootste voetbalsterren, maar toch zoekt hij altijd contact. Alsof hij behoefte heeft om vooral met ons te praten.»

Jolan «Als we in een pizzeria iets gaan eten, dan is het zeveren, zoals we altijd gedaan hebben. Dat Eden zo bescheiden blijft, doet me wel deugd. Onderschat hem ook niet – hij heeft de naam een jolige sfeermaker te zijn, maar hij heeft over alles goed nagedacht.»

Van zijn broers Thorgan (23), nu speler bij Borussia Mönchengladbach en drie jaar geleden winnaar van de Gouden Schoen, en Kylian (20), voetballer in Hongarije bij Újpest, is er geen spoor: zij wonen in Lyon de match van hun broer bij. Ethan (12), de jongste, is er wel. Zijn naam is een samenvoeging van die van zijn broers. ‘Il s’en fout,’ lacht Pascal. ‘Hij speelt hier bij Braine, maar hij voelt niet de behoefte om in de voetsporen van zijn broers te treden.’ Hij vertelt me ook over Natacha, een meisje uit het naburige Écaussinnes en de grote liefde van Eden. ‘Sinds we elkaar leerden kennen op de middelbare school en meteen verliefd werden, zijn we onafscheidelijk,’ zei Eden over haar in een interview in 2014. Op zijn 19de werd hij vader van Yanis, daarna volgden Léo en Samy. Zijn gezin houdt hij uit de pers, behalve voor Antenne Centre Télévision, de regionale televisie van ’s-Gravenbrakel en omstreken.

Hazard «In het leven van onze kinderen gaat alles snel, ook Thorgan heeft al twee kinderen. In het geval van Eden voelden we het aankomen, hij en zijn vrouw creëerden al vlug een huiselijke sfeer. Chapeau hoe Natacha alles bestuurt, zij maakt de keuzes in het gezin. We hechten allemaal veel waarde aan familiebanden, alleen zien we mekaar niet veel. Onlangs zijn we voor de eerste keer sinds lang nog eens samen gaan eten, en dat deed deugd.»

'Op het EK tegen Italië. 'De Belgen waren niet goed, maar ze zullen wel verbeteren'


Gek of geniaal

Ik raak aan de praat met een voormalige jeugdtrainer, die me zegt dat Eden altijd twee leeftijdscategorieën hoger speelde. ‘Eigenlijk had hij het niet nodig om te trainen, zo groot is zijn talent. Thorgan deed het voor een groot deel op karakter. Hij had minder talent, maar wilde per se dezelfde weg opgaan als zijn broer.’

Heel Braine wist al vroeg wat Eden in zijn mars had: als hij op school tijdens een spreekbeurt zei dat hij voetbalprof zou worden, geloofde iedereen hem op zijn woord. Thierry Hazard weet nog goed hoe een dikke tien jaar geleden alle grote Belgische clubs aan zijn mouw trokken.

Hazard «Ik heb ze allemaal wandelen gestuurd, want er was geen enkele die een degelijk project kon voorstellen en de combinatie van voetbal en studie garandeerde. Ik had geen zin om Eden elke dag na school naar de training te voeren, wij hadden nog drie andere kinderen. Anderlecht deed wel een mooi financieel voorstel, maar om het geld was het ons nooit te doen.»

Vanaf zijn 11de kwam Eden in het vizier van Lille: de scouts van de club konden hun ogen niet geloven. Jean-Michel Van Damme, hoofd van de opleiding, in de Franse krant Nord Éclair: ‘Zoveel talent hadden we nog nooit gezien. Vooral zijn mentale kracht maakte indruk. We wisten meteen: we hebben hier goud in handen. Toen ik de eerste keer met Eden sprak, legde hij uit hoe hij zijn evolutie voor de komende tien jaar zag. Hij zei me dat hij de Ballon d’Or wilde winnen. Ik dacht: ‘Ofwel is die jongen gek, ofwel is hij geniaal.’ Het laatste bleek het geval.’

Lille maakte met zijn beroemde Centre de Formations indruk op vader Thierry, en op zijn 14de verhuisde Eden naar het Domaine de Luchin, een oud kasteel dat is omgebouwd tot internaat voor de jonge voetballers van Lille. Hij volgde er een streng regime, met niks dan trainingen en onderwijs van privéleraars. De verhalen zijn berucht, en sommige spelers omschrijven Luchin als een gevangenis. De klok rond worden ze gevolgd – om 22.30 uur gaat het licht uit, en wie dan niet in bed ligt, moet een hele week de kleedkamers poetsen. Ook op het eten wordt strikt toegezien: bij de maaltijden wordt er uitsluitend spuitwater gedronken, en er staan niet te veel koolhydraten op het menu. Ontspanning is er enkel op woensdagnamiddag.

Hazard «Dat was een sleutelmoment in de carrière van Eden. Hij kwam er voor de eerste keer in contact met het echte leven, en leerde hoe je moet vechten om iets te bereiken. Hij moest ook alles alleen doen, want wij waren er niet.»

HUMO Had u er geen probleem mee om uw zoon op jonge leeftijd over te leveren aan zo’n streng regime?

Hazard «Het was Edens keuze, hij kon ons ervan overtuigen dat dat echt was wat hij wilde. Hij was amper nog twee weken per jaar thuis. Voor mijn zoon is het goed uitgedraaid, maar andere jongens hebben het niet gehaald: zij hebben hun jeugd verspeeld.»

HUMO Eden heeft ook zijn jeugd overgeslagen.

Hazard «Ik denk niet dat hij eronder geleden heeft. Een carrière duurt niet lang, en over tien jaar kan hij zijn schade inhalen. Eigenlijk heb ík meer zijn jeugd gemist. Terwijl Eden bij zijn club zat, stond ik met zijn vrienden met een standje op de kerstmarkt, of ging ik met hen een glas drinken. Bij Thorgan hetzelfde verhaal, hij vertrok al jong naar Lens. Door zo vroeg van huis weg te gaan zijn ze snel volwassen geworden. Het voetbal hebben we trouwens nooit opgedrongen, we hebben hen geleerd zelf beslissingen te nemen. Eden deed op Luchin ook levenswijsheid op, hij ging er veel om met les blacks. De mentaliteit van ‘als het vandaag niet lukt, dan morgen wel’ paste perfect bij hem (lacht).»

In een interview aan de RTBF verklaarde Eden: ‘Ik had tot dan geen noemenswaardige opleiding gekregen. Toch was ik meteen de beste van mijn lichting. Vanaf dat moment besefte ik: het zal me lukken om profvoetballer te worden.’

Alleen bleek trainen niet zijn favoriete bezigheid. Geregeld wordt hij van de training weggestuurd: hij zag het nut van sommige fysieke oefeningen niet in, en deed niet graag iets tegen zijn zin – een rode draad in zijn carrière.

Jean-Michel Van Damme «Zijn grootste kwaliteit is zijn eerlijkheid, die is echt ontwapenend. Ik herinner me dat hij eens samen met zijn ouders in mijn kantoor zat, na alweer een incident op training. ‘Enfin, Eden, heb je dat echt uitgestoken?’ vroeg zijn moeder. Waarop hij: ‘Ja, mama, het is waar.’ Dan kun je niet meer kwaad zijn. Hij heeft een onwrikbare innerlijke kracht om het te maken, al wordt dat soms verward met kapsones of arrogantie.»

'Juni 2011: Hazard wordt gewisseld in België - Turkije en gaat meteen een hamburger eten. 'Dat had hij niet mogen doen.' ' Vader Thierry


Een hamburger met Georges

België - Italië wordt op gang gefloten, Thierry Hazard lijkt met een half oog te kijken, maar hij blaast als Nainggolan een eerste keer op doel schiet. Als de Italiaanse verdediger Chiellini zijn zoon overhoopschopt, is hij wel de enige in het publiek die ijzig kalm blijft. Dit is Edens 67ste wedstrijd voor de nationale ploeg. Als je al zijn wedstrijden voor Lille, Chelsea en de Rode Duivels optelt, heeft hij er bijna vijfhonderd op het allerhoogste niveau op zitten. Vroeger had een voetballer daar een hele carrière voor nodig, Hazard deed het in nog geen tien jaar tijd. De eerste keer dat de wereld hem als voetballer leerde kennen, was op het Europees Kampioenschap voor -17-jarigen in 2007 in België. Als uitblinker van het toernooi leidde hij zijn ploeg naar de halve finale. Dimitri Daeseleire – ex-Racing Genk en nu prof bij Antwerp – was de kapitein van de Belgische U-17.

Dimitri Daeseleire «In het begin was hij stil en verlegen, en ook tijdens de training viel hij niet op. Toen hij bij zijn eerste wedstrijd inviel, gaf hij een show door een voorzet achter het steunbeen te trappen – dat vonden wij aanstellerij. Maar bij een voorbereidingsmatch tegen Zuid-Korea ontlook zijn talent helemaal en stonden we met open mond te kijken. In zijn bekende stijl dribbelde hij drie, vier man en gaf hij de ene briljante pass na de andere. Vanaf dan had hij ons vertrouwen en kwam hij zelf ook zeggen: ‘Geef de bal maar aan mij, jongens.’

»Bij de U-17 hadden we met Bob Browaeys een fantastische trainer. Hij vroeg me om samen met Eden op de kamer te slapen en als kapitein over hem te waken. ‘Dimi, we hebben hem nodig. Zorg dat hij genoeg slaapt.’ Eden is een echte speelvogel, hij zit altijd te lachen en onnozel te doen. Dikwijls was hij om twee, drie uur ’s nachts nog op zijn laptop of PlayStation bezig. Browaeys maakte zich zorgen, en ik moest hem kort houden. Op een gegeven moment raakte hij het beu en zat hij toch om één uur nog achter zijn computer. Maar de volgende dag dribbelde hij vijf man en werd hij weer de man van de match.

»Eden is echt een crème van een kerel, en door iedereen graag gezien. Bij de U-17 had hij als enige al een contract met Nike – wij moesten naar de Decathlon als we een nieuw paar schoenen nodig hadden. Maar Edens koffer zat altijd vol, en hij deelde zijn schoenen en T-shirts uit aan iedereen.»

Een jaar later maakte hij onder René Vandereycken zijn debuut voor de Rode Duivels, tegen Luxemburg. Niets te vroeg, want in Frankrijk wilden ze hem bij Les Bleus en stelden ze hem voor zich te naturaliseren. Op zijn 16de speelde hij in het eerste elftal van Lille, en vanaf dan ging het snel: hij werd twee keer na elkaar tot beste belofte van de competitie uitgeroepen, en twee keer tot beste speler van Frankrijk. Maar bij de Rode Duivels stokte zijn spel. Bondscoach Georges Leekens hamerde op zijn defensieve taken, en hij belandde al eens op de bank. Toen hij in juni 2011 tijdens België - Turkije na een uur werd gewisseld en hij buiten het stadion een hamburger ging eten, schorste Leekens hem voor drie wedstrijden. In Frankrijk en zeker bij Rudi García, zijn coach bij Lille, deden ze smalend over de bondscoach, die ze een ‘blinde’ noemden. ‘Als je zo iemand in je selectie hebt, moet je een ploeg rond hem bouwen en hem niet op de bank zetten.’ Vijf jaar na de feiten vertelt Leekens ons het volgende.

Georges Leekens «We hebben de lat toen te hoog gelegd voor Eden: hij moest de allesbepalende figuur zijn, terwijl hij nog maar 20 jaar was. En de hamburger: ik moest een voorbeeld stellen voor de andere spelers en de technische staf, maar ik heb hem gezegd dat ik hem maar voor één match zou schorsen – zonder dat de pers dat wist. Ik zou wel gek geweest zijn om hem in belangrijke wedstrijden niet op te stellen. Twee jaar geleden tijdens België - Tunesië, waar ik toen bondscoach van was, moesten we schuilen voor een hagelbui en kwam Eden naar mij: ‘Coach, wat denk je? Gaan we een hamburger eten?’ (lacht) Onze relatie is nooit slecht geweest, we kwamen net goed overeen.»

Vader Hazard over het incident: ‘Hij had het niet mogen doen, maar hij was gewoon ontgoocheld.’

'Je eerste kind voelt als un petit paradis, zei mijn vrouw. Dus noemden we hem Eden'


De nieuwe Messi

In 2012 wilde de grote baas van Chelsea, de Rus Roman Abramovich, Eden Hazard koste wat het kost binnenhalen. Zijn Nederlandse hoofdscout Piet de Visser zaagde hem al jaren de oren van het hoofd.

Piet de Visser «Mijn goede vriend Frans Bouwmeester, ook een expert in scouting, zei me dat hij een waanzinnig Belgisch talent op het spoor was. De jongen was amper 14 jaar, en dat vond ik nog te jong. Maar Frans heeft me zijn auto ingesleurd en we zijn naar Luxemburg gereden, waar Eden met de Belgische U-15 speelde. Ik was meteen in de ban. Ik hield vooral van zijn vrije stijl: hij dacht niet na over wat hij deed, die dribbels en passes vloeiden er instinctief uit. Altijd deed hij iets onverwachts met de bal – voor mij het allermooiste in het voetbal. Spelers die zoiets kunnen, zijn uiterst zeldzaam: het zijn de Messi’s van deze wereld.

»Ik wilde hem meteen naar Chelsea halen, maar we waren te laat: hij had net bij Lille getekend, en zij wilden onder geen enkele voorwaarde met ons spreken. Elk jaar opnieuw, als hij weer eens de ongelofelijkste dingen had laten zien, drong ik aan bij Chelsea: ‘Nú, we moeten hem nú kopen.’ Maar we kregen het niet voor mekaar. Uiteindelijk hebben we de vraagprijs betaald, anders was hij naar Real Madrid of Manchester City gegaan. Bij Chelsea was hij meteen de publiekstrekker, en vorig jaar werd hij in Engeland Speler van het Jaar. Door hem zijn we ook kampioen geworden.»

'Mijn vrouw zegt altijd dat Edens neus voor doelpunten van haar komt, maar daar twijfel ik toch aan – zij scoorde veel makkelijker'

Maar het voorbije seizoen ging het mis. Door een vervelende heupblessure, een slechte vorm en bonje met José Mourinho werd Hazard een schim van zichzelf. Het publiek keerde zich tegen hem en zag hem als een overbetaalde vedette die in onvrede leefde met zijn trainer. ‘Maar de hele ploeg heeft toen gefaald,’ zegt Thierry Hazard, ‘ook vedetten als Fàbregas konden geen deftige pass meer geven.’ Wat er verkeerd ging, doet een insider bij Chelsea ons uit de doeken.

Insider «Mourinho werd in 2014 opnieuw onze coach, en José is altijd heel sterk in zijn eerste jaar. Hij kneedt zijn spelers, motiveert en behaagt ze. Gevolg: ze gaan voor hem door het vuur. Ook bij Eden was dat het geval, alleen zag Mourinho een nieuw fenomeen in hem: hij wilde hem op dezelfde hoogte brengen als Cristiano Ronaldo en Lionel Messi. Zijn letterlijke woorden waren ook: ‘Jij wordt mijn nieuwe Messi.’ Hij moest meeverdedigen en vooral elke match bepalend zijn, met nog meer goals en assists. Daardoor legde hij zoveel druk op zijn speler, dat die eraan ten onder ging. Zeker iemand als Eden mag je niet in zijn vrijheid beknotten, met veel gedoe over verdedigen – dat is wel het allerlaatste waar je met hem over moet spreken. Dan wordt hij misschien wel een betere teamspeler, maar hij verliest er zijn identiteit door, én die genialiteit verdwijnt. Door die constante druk begon hij minder te spelen, en toen begon het mis te gaan. Mourinho ging hem bestraffen en beschimpen: ‘Je bent niet goed genoeg voor de top, ik had je moeten verkopen.’ Daardoor begon Eden heel gestrest te voetballen en liep hij blessures op. Ik heb bewondering voor Mourinho, maar daar heeft hij een grote fout gemaakt. De vrije vogel Hazard mag je níét prikkelen: je moet hem blij maken en vrij laten. Als het een poos niet lukt met die dribbels, zeg je: ‘Blijven proberen, het komt wel goed.’ Het eerste jaar heeft Mourinho Eden gemaakt, daarna heeft hij hem gekraakt.»

HUMO Het lijkt elementaire psychologie. Waarom maakt een toptrainer als Mourinho zo’n fout?

Insider «José is een winnaar, ten koste van alles. Het hoeft voor hem ook geen mooi voetbal te zijn. En als dat niet lukt, pakt hij zijn spelers hard aan, maar dat werkt niet. Guus Hiddink nam het vorig jaar over en meteen ging het beter met Eden. Hij werd weer vrij in zijn hoofd.

»De enige die ik echt het gevecht met Mourinho heb weten aangaan, is Kevin De Bruyne. Maar dat is een heel andere jongen, die heeft schijt aan alles. José wilde hem nog even op de bank houden bij Chelsea, maar Kevin zei: ‘Niks van, ik wil nú spelen, anders ben ik weg.’ En hij was weg.

»Allebei zijn ze fenomenaal, maar Eden is met zijn speciale acties meer de vrijbuiter, terwijl Kevin de geweldige teamspeler is, die overal en met iedereen kan voetballen. En die vooral niet met zich laat sollen.»

'Eden en Natacha creëerden al snel een huiselijke sfeer: we voelden dat er meteen kindjes zouden komen'


Eerst lol, dan geld

België - Italië lijkt om zeep, maar Thierry Hazard en zijn vrienden laten het schijnbaar niet aan hun hart komen. ‘Allez, Eden,’ roept RTBF-commentator Rodrigo Beenkens hem vooruit – Hazard speelt volgens hem een uitstekende wedstrijd, een schril contrast met de Vlaamse pers. Jean-Jacques Flahaux, tot voor kort burgemeester van ’s-Gravenbrakel, staat naast mij en sterft duizend doden. ‘Hier wat verderop zullen ze aan het juichen zijn: in Tubize en La Louvière krioelt het van de Italianen.’ Hij kent de Hazards al zijn hele leven.

Jean-Jacques Flahaux «Toen Eden bij Lille speelde, kwam hij op een dag mijn bureau binnen. ‘Ik mag dan goed kunnen voetballen, ook ik heb mijn gebreken,’ begon hij. Bleek dat hij zijn Franse rijbewijs was kwijtgespeeld: in Frankrijk hebben ze een rijbewijs met punten, en hij had te veel snelheidsovertredingen begaan. Hij vroeg of ik een Belgisch rijbewijs kon regelen voor hem. ‘Alleen als je hier je domicilie hebt, anders kan ik niets voor je doen,’ antwoordde ik. Maar dat mocht niet volgens zijn contract bij Lille. ‘Ach, dan neem ik wel een chauffeur,’ zei hij. En hij was weer weg (lacht).»

Als het op het einde nog 0-2 wordt, komt Thierry bij ons staan. Hoe komt het dat zijn zoon bij de Rode Duivels nog niet hetzelfde niveau haalt als bij zijn clubs, vragen we hem.

Hazard (haalt schouders op) «Zelfs ik verwacht soms meer van hem. ‘Komaan, Eden, dat kon toch beter,’ zeg ik dan. (Lacht) Maar meestal volgt er een uitleg: ‘Papa, luister, het zit anders in mekaar.’ Soms begrijpen spelers mekaar niet goed, al weet ik niet of dat hier het geval is. Maar het is normaal dat de mensen meer van hem willen zien: hij kan een wedstrijd doen kantelen. Anderzijds is het verwachtingspatroon bij de Rode Duivels te hoog: men wil dat we én mooi voetbal spelen én de finale halen. Maar zo zal het altijd op een mislukking uitdraaien. Ik hoop wel dat hij geen tweede Luc Nilis wordt, die nooit zijn plaats bij de nationale ploeg vond.»

HUMO Valt die druk hem zwaar?

Hazard «Nee, dankzij die verwachtingen kan hij uitgroeien tot de topspeler die hij wil zijn. Voor Eden maakt het niet uit of er 50.000 of 80.000 toeschouwers in het stadion zitten. Alleen: de dag dat hij er geen plezier meer in heeft, zal hij stoppen met voetbal. Plezier is de motor, niet het geld, dat is het nooit geweest. Als het eens wat minder gaat, zeg ik het hem ook: ‘Zoek opnieuw het plezier in je spel.’ Hij staat bekend om zijn spektakel, het is zijn handelsmerk. Toen hij bij Lille speelde, zeiden mensen tegen mij: ‘Ik betaal elke week om uw zoon te zien spelen.’ Dáár draait het om. Als supporter wil ik óók gewoon een goeie match zien, waarin mijn zoon zich kan uitleven. Dat zijn ploeg wint, is meegenomen, maar niet het belangrijkste.»

'Mensen denken dat hij staat te luieren op de training, maar Eden doet nu eenmaal alles in zijn leven met een lach'

HUMO Kan zo’n houding nog in het huidige voetbal? Zijn de belangen niet te groot geworden?

Hazard «Voetbal is business geworden, het geld maakt het spel kapot. De salarissen van de spelers zijn veel te hoog: topvoetballers hebben bijzondere kwaliteiten, maar het zijn geen dokters die mensenlevens redden. Maar als ze jou zo’n loon aanbieden, ga je het ook niet weigeren. Ik heb er al vroeg mee leren leven. Bij Lille zei Jean-Michel Van Damme me: ‘Meneer Hazard, uw zoon is een product.’ Daar schrok ik van, ik wilde mijn zoon zo niet zien. ‘Aan die realiteit zal je je toch moeten aanpassen,’ kreeg ik te horen. Ik heb nu een team van competente mensen rondom mij, die me bijstaan in de begeleiding van mijn zonen, want ik ken zelf niets van financiën.»

HUMO Daar hoort John Bico niet meer bij. Hij was jarenlang de spelersmakelaar van uw zonen, maar hij kwam recent in opspraak als voorzitter van tweedeklasser White Star Brussel. Hij heeft een bedenkelijke reputatie.

Hazard «Meneer Bico heeft goed werk geleverd voor ons, maar we werken niet meer samen omdat we een verschillende visie hebben. Hij speelt liever cavalier seul, ik wil in een team werken. Maar we hebben geen problemen met elkaar.»


Tevreden met 60 procent

De match is afgefloten, en we zijn het erover eens dat de kritiek zal losbarsten. Misschien kennen we Eden Hazard niet goed genoeg in Vlaanderen, leg ik hem voor, en is onbekend ook onbemind. Daar zit een kern van waarheid in, geeft Thierry toe: hij is al vroeg uit België vertrokken en daarom is het moeilijk voor ons om een beeld van hem te vormen. Soms lijkt Eden ook een enigma dat uitersten in zich verenigt: de speelvogel op het veld versus de serieuze familievader; de man die vasthoudt aan het pure spelplezier in de harde, hyperkapitalistische wereld van het topvoetbal.

HUMO Wat moeten we weten om Eden Hazard te begrijpen?

Hazard «Het klopt dat hij ernstig met zijn familie omgaat, en zich tegelijk vooral wil amuseren op het veld. Maar dat is niet onverenigbaar: Eden heeft geen twee gezichten, hij is zoals je hem ziet. Hij is heel naturel, en hij gaat het liefst vrij van zorgen door het leven, bij voorkeur met zijn familie en zijn vrienden. Hij stelt zich ook niet zoveel vragen, hij savoureert de mooie momenten. In hem schuilt nog altijd die kleine jongen, en dat moet hij zo houden. Als iedereen op training een grimas op zijn gezicht heeft, verschijnt er bij hem een glimlach. Mensen begrijpen dat niet en denken dat hij staat te luieren, maar Eden doet nu eenmaal alles in zijn leven met een lach.»

HUMO Heeft hij de winnaarsmentaliteit van de echte topsporters?

Hazard «Eden was op school tevreden met 60 procent: waarom moet het meer zijn? Zo staat hij ook in het leven: hij is tevreden met wat hij heeft, hij hoeft niet per se de beste of de sterkste te zijn. Die onbezorgdheid heeft hij van zijn moeder, ik ben meer gestrest. Maar ik vind het een kwaliteit als je zo naar de dingen kunt kijken. En zo is hij ook in het voetbal: het maakt niet uit of hij zelf scoort of één van zijn ploegmaats. Als Kevin De Bruyne op het EK beter zou presteren, zou hij dat niet erg vinden. Integendeel, zolang het allemaal maar goed loopt. Hij wil winnen, maar het is geen obsessie. Met die mentaliteit is hij al heel ver gekomen, en die zal hij ook niet meer veranderen. Vergis je niet, hij is wél een werker: als kind was hij uren en uren bezig, onder een loden zon, om de nieuwste bewegingen van Ronaldinho in te studeren. Thorgan ging in het bos lopen, maar is er eigenlijk een verschil?»

HUMO Het cliché wil ook dat hij een hekel heeft aan verdedigen.

Hazard «In een ploeg moet je evenwicht hebben, en hij is een creatieve speler die wil aanvallen met de bal. Zo moeten ze inderdaad niet alle elf zijn. Verdedigen zit niet in zijn natuur, maar hij doet het wel. Dat mag geen probleem zijn: een ploeg kan compact spelen, zodat ze de bal snel weer in bezit heeft – Barcelona doet het zo. Ik vind het wel goed dat Wilmots hem kapitein heeft gemaakt, het wijst hem op zijn verantwoordelijkheden.»

HUMO Moeten we Eden dan vrij laten op het veld, wil hij beslissend zijn?

Hazard «Ja, dan kan hij volledig openbloeien. Eden is een artiest, hij wil graag spektakel brengen en het publiek entertainen. Als hij de bal vraagt, is het niet omdat hij denkt het beter te kunnen dan de anderen. Nee, hij doet het voor zichzelf: hij wil iets creëren en zoekt een podium. Artiesten hebben iets meer meegekregen dan de anderen, maar bij een voetballer ligt het nog anders dan bij een schilder of een schrijver: het moet tijdens de match gebeuren. Waarom is Zidane ooit uitgegroeid tot Zizou? Omdat hij beslissend was tijdens de WK-finale van ’98. Eden wil ook het allerhoogste, op één voorwaarde: dat hij zich kan amuseren.»

We nemen afscheid, en Thierry Hazard drukt ons op het hart dat we niet te lang bij die nederlaag mogen stilstaan.

Hazard «De Italianen winnen altijd hun eerste match. Een goede raad: je moet voetbal relativeren, neem het niet te serieus. De Belgen waren niet goed, nee, maar ze zullen wel verbeteren. Het belangrijkste is dat alle mensen van Braine hier een fijne avond hebben gehad, en goed gegeten en gedronken hebben.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234