De spookbossen van Vlaanderen: het leugenpaleis van Joke Schauvliege

In november 2013 maakte de Vlaamse minister van Leefmilieu Joke Schauvliege bekend dat er de voorbije twee jaar 8.262 hectare bos bij was gekomen. Het had een hoera moeten opleveren, maar bij de natuurbewegingen klonk er vooral hoongelach. De nieuwe bossen zouden grotendeels spookbossen zijn: verkeerswisselaars, serres en golfterreinen die men achteloos als bosgroen heeft ingekleurd.

Om me voor te bereiden ga ik naar de site van het Agentschap voor Natuur en Bos en met enkele klikken op geopunt.be/kaart zit ik op de Boswijzer, een realisatie van het Agentschap voor Geografische Informatie Vlaanderen (Agiv). Ik zoom in op een stad of gemeente, kom op stratenplannen en luchtfoto’s, en als ik de Boswijzer aanvink, verschijnt er een groene deklaag op de oppervlakte die door de Vlaamse overheid als bos wordt gezien.








'De locatie 'Boom' heeft de Boswijzer blijkbaar misleid. Op de linker luchtfoto is het verhuurbedrijf van kranen en bouwwerktuigen van de foto bovenaan te zien. De Boswijzer arceert groen waar er bos zou moeten zijn (rechts).'

Natuurlijk zijn er tienduizenden hectare echte bossen die als bos zijn ingekleurd, maar er bestaan evenzeer twijfelbossen én nepbossen. Zo is in m’n eigen stad Antwerpen een flinke groene strook ingekleurd op de Italiëlei. Daar is dus een bos! Ik woon 44 jaar in Antwerpen, het stadspark is mij welbekend, maar het stadsbos op de Italiëlei is nieuw.


Zoek je eigen spookbos: kijk onderaan dit artikel

Ik begeef me nog dezelfde namiddag ter plaatse, met de luchtfoto, en er is geen vergissing mogelijk. Op deze drukke invalsweg tref ik circa 500 meter bos aan. De Boswijzer rekent in bladerdak en zodoende strekt het bos zich uit over de volle breedte van deze boulevard: de twee fietspaden, de vier centrale rijstroken, en de twee ventwegen met ieder twee rijstroken. Kortom, een bos met acht autorijstroken, dat zie je niet elke dag. In al zijn enthousiasme heeft de Boswijzer ook nog eens een hele rij huisgevels als bos meegerekend. Dit is een bos met parkeerplaatsen en parkeerautomaten, met bussen en politiecombi’s, én met geloei van ambulances. Heel veel lawaai, maar ik neem het zoals het is: een nieuw bos, dat is altijd wennen.

Dat er in dit bos soms te snel gereden wordt, merk ik aan de vier flitspalen; hun grijsdunne stam valt op tussen de basten van de forse platanen. Omdat er geen echte wandelweg voorhanden is, stap ik langs het fietspad. Links en rechts groeien gras, zuring en paardenbloemen. Een flora die ontsierd wordt door weggeworpen sigarettenpakjes, heel veel drankblikjes en nog meer drinkbekers uit karton en plastic. Tegelijk tref ik ook hondenkeutels, wat dan weer authentiek en typisch bos is.








'Vier vijfde van de groenteserre in de Mijlstraat in Duffel is ingekleurd als bos.'

Na tweehonderd meter wordt het bladerdak onderbroken voor het kruispunt en de stoplichten van de Paardenmarkt. Op het zebrapad steken twee joggers over, een aanwijzing dat deze groene oase recreanten weet aan te trekken. Naast het fietspad rust een Dixi mobiel toilet, een voorziening die wandelaars op prijs zullen stellen in deze drukbezochte omgeving.

Het bos stopt ter hoogte van de Waaslandtunnel, in deze bosomgeving ook wel Konijnenpijp genoemd. Op de terugweg ontmoet ik Tony (63), die hier ‘al jaren’ zijn hond komt uitlaten. Ik laat de luchtfoto zien: of hij weet dat het hier bos is? Hij haalt de schouders op: ‘Binnenkort gaat dat hier allemaal verdwijnen.’ Door de werken aan de Noorderleien worden alle platanen gerooid (in totaal 358, red.), en hij weet niet welke bomen in de plaats zullen komen, ‘maar ze zullen niet zo groot zijn als deze kleppers van de jaren 50’.

'De Antwerpse Italiëlei is een bos met acht autorijstroken, parkeerautomaten, politiecombi's en geloei van ambulances'

Bomen zijn ideaal voor hondenbezitters, maar ze hebben volgens hem ook nadelen: ‘In de herfst verstoppen de blaren de rioolroosters. En dan heb je nog de bosduiven, als die ’s nachts boven je auto slapen, dan schijten ze je voorruit vol.’ Bosduiven, een bewijs dat dit bos wel eens echt zou kunnen zijn.


Bos met 1 boom

Ook langs de meer zuidelijke boulevard, de Amerikalei, is bos ingekleurd, met name de paar honderd meter tussen de Jozef Liesstraat en de Montignystraat. Dit is een bos met een tram en zes rijstroken, en zoals een snelweg wildviaducten heeft om de fauna te helpen oversteken, zijn hier met hekken omzoomde oversteekplaatsen waar wandelaars op een veilig groen licht kunnen wachten. Dit bos kijkt uit op het nieuwe justitiepaleis, vanwege de bosomgeving ook vaak het vlinderpaleis genoemd. Bij de Amerikalei nummer 130 staat een houten bank waarop nu een mama en haar jonge scholier verpozen. Ik denk dat het fijn moet zijn om hier in november en na schooltijd wild tussen de blaren te schoppen.

Binnen Antwerpen-Stad is ook één afzonderlijke boom als bos ingekleurd. Het is een grote esdoorn nabij de Willem Lepelstraat nummer 14, en de reden van zijn verbossing is niet ver te zoeken. Om de hoek van de appartementsgebouwen is er een parkje met speeltuin en zitbanken, en er staan ook beuken, treurwilgen en esdoorns met merels en duiven op de takken. Dat parkje is als bos ingekleurd en allicht heeft de Boswijzer die ene eenzame esdoorn dan maar als surplus bij het parkje gerekend.

Ook in m’n eigen buurt (Centraal Station) blijkt bos te bestaan: de Boswijzer heeft een groot deel van de zoo als bos aangemerkt. In 2010 had de overheid ook al een Boswijzer, maar daarin werd over de zoo niet gerept. De verandering in 2013 verantwoordt men met de mededeling dat ‘met een nieuwe meetmethode is gewerkt’. Lees: men is minder streng geworden om enkele bomen een bos te noemen. Intussen is de zoo al een flink part van zijn bos kwijtgespeeld: door de aanleg van het nieuwe ‘Savannegebied’, dat letterlijk en figuurlijk veel stof deed opwaaien in de buurt, zijn flink wat bomen verdwenen. Maar zelfs die kale savannewerf wordt nog altijd als bos beschouwd.


Villa van Pfaff

Tot zover deze eerste bosintroductie, maar wat is een bos eigenlijk? Volgens de wet is een bos ‘een grondoppervlakte waarvan bomen en de houtachtige struikvegetaties het belangrijkste bestanddeel uitmaken, met een eigen flora en fauna’. De Boswijzer van het Agentschap voor Natuur en Bos stelt minder hoge eisen: bos is ‘een aaneengesloten oppervlakte van meer dan 0,5 hectare met een begroeiing hoger dan 3 meter’. Om het nog wat vager te omschrijven is er sprake van ‘locaties waar er een hoge waarschijnlijkheid is dat het gedetecteerde groen een bos kan vormen conform de afgesproken parameters’. Lees: op de luchtfoto’s wordt ‘groen’ gedetecteerd, en een computerprogramma beslist dan welke groenpartijen bos zijn. De term bos heeft verder geen juridische waarde, zo wordt gezegd, en kent aan het bos ook geen ‘ecologische, recreatieve of economische functie toe’. Eigenlijk is er alleen maar sprake van een specifieke vorm van ‘landbedekking’.

Dat er méér bedekt wordt dan land, merk ik in Brasschaat. De Guyotdreef is een brede eikendreef met grote villa’s. Bij nummer 78 staat een gigantisch bord ‘Te Koop: Villa Met Inpandig Zwembad’. Dat is de villa waar tot voor kort de familie Pfaff woonde en de rechterhelft van deze telegenieke woning is bos geworden. Sam Goris, Kenji, Bompa en El Sympatico zelf zullen het al die jaren nooit beseft hebben, maar boven hun hoofd was er bos. Gebinte, dakpannen, schoorstenen: allemaal bos. Allicht heeft de Boswijzer écht bos gedetecteerd in de wijde omgeving en dan maar een wilde sprong gemaakt naar de Pfaff-tuin, waar sierheesters en buxushagen zowat de hoogste bomen zijn. Zou die ongevraagde bosverklaring de reden zijn waarom de oorspronkelijke vraagprijs verlaagd is van 2 miljoen euro naar 895.000 euro?

Het huis van de buren, nummer 76, is zelfs helemaal bos. Die villa heeft een uitpandig zwembad, en ook dat is bos. Villawijken oefenen blijkbaar een aantrekking uit op de Boswijzer. In De Panne, in de Ernest d’Arripelaan, zag ik een villa met zeven bomen in de tuin: vier esdoorns, één kastanje en twee lindebomen die een gazon met een witstenen fonteintje omzomen. Niet bepaald een bos waarin Klein Duimpje verloren loopt, maar ook dat perceel was in 2013 ineens bos geworden. ’t Is een kunst: door zeven bomen het bos kunnen zien. Het weerlegt ook het Boswijzer-criterium dat ‘bos’ een aaneengesloten oppervlakte van een halve hectare moet zijn. De villatuin in De Panne is circa 30 bij 30 meter, dat is minder dan 0,1 hectare.

De overheid kreeg al de kritiek dat ze haar bosareaal alleen maar kunstmatig vergroot met het bijeensprokkelen van verspreide snippers bos, en daarvan is deze villatuin een goed voorbeeld. In dezelfde omgeving, in de Donnylaan, heeft de Boswijzer zelfs de schaduwen van bomen op het wegdek als bos gerekend. Als u het niet gelooft, moet u zelf even gaan kijken.


Industriebos

De Nijverheidstraat in Puurs ligt in de drukke industriezone tussen de Rupel en het Zeekanaal Brussel-Schelde. Op de luchtfoto staat een kaal fabrieksterrein met een kleine loods, en toch is daar een bos van circa 9.000 vierkante meter (= 0,9 hectare) ingekleurd. De parkerende vrachtwagenchauffeur heeft ook zijn twijfels: ‘Hier een bos? Dat zullen dan die vier bomen zijn.’ In 2010 zag de Boswijzer nog geen bos; in 2013 plots wel. De enige verzachtende omstandigheid is dat dit bedrijf teelaarde aanmaakt. Daarvoor liggen stapels ruwe houtsnippers op verwerking te wachten. Het ruikt er naar hars en hout, met gesloten ogen en een beetje goede wil geurt het naar een echt bos.

Dat is niet het geval aan de Neteweg in Boom. De locatie ‘Boom’ heeft de Boswijzer blijkbaar misleid, want hier is het bos een verhuurbedrijf van kranen en bouwwerktuigen. Al van ver zie ik geen bosomgeving, maar een industriezone met grote parkeerterreinen, losgekoppelde opleggers en verdwaalde palletten, en nu sta ik voor een hek met daarachter meer dan 5.000 vierkante meter kranen, graafmachines, generatoren, hoogtewerkers en vorkliften. Dit moet dus een bos voorstellen. Op de Italië-lei met zijn platanen was er tenminste nog groen.

Als die luchtfoto’s zo duidelijk zijn, als de woordvoerder van minister Schauvliege in De Morgen van 2 mei 2016 belooft dat men steekproeven zal houden om die nepbossen van de kaart te verwijderen, als ook Schauvliege zelf in De Zondag van 29 mei 2016 toegeeft dat de Boswijzer ‘niet perfect’ is en dat haar ambtenaren ‘proberen de fouten eruit te zuiveren’, waarom blijven dan zulke flagrante fouten bestaan? Het moet de hardnekkigheid zijn waarmee Schauvliege en het Agentschap voor Natuur en Bos in het eigen gelijk blijven geloven. Het Agentschap sprak van een ‘objectieve vergelijkingsmethode waar wetenschappelijk geen speld tussen te krijgen is’, en Schauvliege zelf zei bij de presentatie van de Boswijzer in november 2013: ‘Ik doe er geen halve hectare van af.’


Rollercoasterbos

In Turnhout mag er meteen 2,2 hectare weg. Op het adres Koeybleuken toont de luchtopname vier bedrijfsgebouwen en toch wordt het als bos ingekleurd. Ter plaatse blijkt één van de bedrijven De Fauten BVBA te heten, uitermate toepasselijk.

'De Okidoki in Bobbejaanland, een vrolijke achtbaan voor het hele gezin: bos!'

Niet ver van Turnhout liggen Lichtaart en Bobbejaanland. Ook dat pretpark beschikt over bos. Een deel daarvan staat zelfs ingekleurd op een attractie, de Okidoki, een ‘vrolijke achtbaan voor het gezin’. Hoe kan zo’n bosindicator een stuk achtbaan als bos zien? Blijkbaar heeft dat systeem een eigen logica ontwikkeld. Als een losgeslagen deeltjesversneller maakt het bos aan op achtbanen, villadaken, bedrijfsloodsen en bouwkranen. Zou er naast artificiële intelligentie ook artificiële domheid bestaan?

'De Hooge Maey in Antwerpen is een gigantische stortplaats, en tegelijk ook 12 hectare bos'

M’n bosparcours neigt intussen naar zelfkastijding. Op drie gemeen gloeiende hondsdagen ga ik op zoek naar bos waarvan ik vooraf weet dat het geen koele schaduw te bieden heeft. Zo sta ik op de trillend hete pechstrook van een snelwegoprit aan de voet van de Hooge Maey in de Antwerpse haven. De Hooge Maey is een gigantisch afvalstort en ook hier is – op verspreide locaties – voor minstens 12 hectare bos ingekleurd. Terwijl het blote oog alleen maar afvalbergen ziet, hoge taluds die afgedekt zijn met aarde en gras.

Toch even benadrukken dat ik niet met een vergrootglas naar fouten heb zitten speuren. Ik ben lukraak te werk gegaan, eerst kriskras door de stad Antwerpen, dan willekeurig inzoomen in de provincie Antwerpen, en daarna heb ik steekproeven in andere provincies genomen. Ik schat dat ik maximaal 1 procent van de Boswijzer heb gecheckt.


Bosje komt zo

Op een kilometer van het Oost-Vlaamse bedevaartsoord Oostakker is een klein mirakel gebeurd. In 2010 was daar nog de Eksaardserijweg die de ringweg R4 kruiste, in 2013 is er plotseling nieuw bos, bossa nova. Volgens de Boswijzer bevindt dat bos zich op de twee taluds. Passerende autobestuurders bekijken me raar omdat ik hier zo lang en indringend naar de netels en de vlierstruiken in de wegkant sta te kijken, kwestie van de exacte begroeiing te kunnen determineren.

Onder aan het talud is er een neerhof met kippen en ganzen en wat verder zitten een man en een vrouw in een klapstoel bij hun tuinhuis. De man is een humorist. ‘Gij zoekt bos? Dat ligt daar.’ En hij wijst op een afdak met hooggestapeld stookhout. Op die twee taluds hebben enkele jaren geleden hoge bomen gestaan en toen ze die rooiden, heeft de buurman enkele exemplaren gekregen om er brandhout van te maken. Waarom die bomen weg moesten, weet hij niet. Voor de veiligheid, denkt hij, ‘zodat ze niet zouden omvallen op de auto’s’. Typisch bomen, voor je het weet stuiken ze met hun takken op je kop en je motorkap.

Niet ver daarvandaan ligt de gemeente Evergem: hier woont minister Schauvliege, hier is ze CD&V-gemeenteraadslid. En hier is ook nieuw bos te vinden. De luchtfoto van de Boswijzer geeft als adres de Lochtingstraat op, daar zou een bos moeten liggen, op de rand van het Gentse havengebied. Vanuit de straat moet ik een greppel over, dan door een dunne rij berken en zo sta ik op een uitgestrekt grasveld, ik schat 2 hectare groot, en zeker drie vijfde is als bos ingekleurd. In 2010 zag de Boswijzer die braakliggende zone nog niet als bos, maar intussen zijn de grassen tot aan m’n middel kunnen opschieten, en dan mag het blijkbaar bos worden genoemd.

De omwonenden zijn kritisch. De Vlaamse Landmaatschappij heeft hier tegen april 2015 een parkzone en een speelbos beloofd, maar er is nog niks van te zien. Het heeft met de ondergrond van de vroegere fabriek te maken: OVAM ontdekte een historische vervuiling met asbest.

De Gentse havenzone telt nog meer bos. Aan de Langerbruggekaai staan een hek en een half geknakt bord ‘Langerbrugge Projects’. Daarachter liggen immense zandhopen die begroeid zijn met netels en distels, en bijna een derde daarvan is ‘bos’, circa 2 hectare. In 2010 tekende de Boswijzer-luchtfoto deze kale industriegrond al in als bos, op de Boswijzer 2013 zie je dat dat ‘bos’ zelfs toegenomen is. Wat compleet in tegenspraak is met de verklaring van het Agentschap voor Natuur en Bos: ‘Als bomen gekapt worden, dan interpreteert de Boswijzer dat alsof er bos is verdwenen.’

Er moet ooit een echt bos geweest zijn, want naast de zandhopen liggen hier ook hopen takken en stronken, en bergen houtsnippers.

Volgens de Bosbarometer verdwijnt er dagelijks 0,72 hectare bos in Vlaanderen. Met 13 procent bosgebied is Vlaanderen één van de meest bosarme gebieden in Europa.


Klaverbladbos

Er ligt een dikke dode kat in de wegkant, er zijn stalletjes met aardbeien uit volle grond, en dan is er een rij fluovrouwen met nordic walking sticks. Aan de stevige tred te zien moet het een gezonde tijdsbesteding zijn, maar tussen die Vlaamse lintbebouwing is die ganzenpas van de fluorescerende steltlopers zo’n dwaas gezicht dat ik in lachen uitbarst – mééster Prikkebeen! Bij het binnenrijden van Lommel heet een bord me ‘Welkom in Bosland’, met als ondertitel ‘Dromen Tussen Bomen’. Bosland is een natuurgebied met duizenden hectaren bos en Lommel maakt er deel van uit. In de wijk Kattenbos ligt de Duitse Militaire Begraafplaats: hier liggen 38.560 soldaten op een dodenakker die omringd is door bos.

De eerste aanblik is schrikken. Bij de monumentale poort en onder het kapitale opschrift ‘Hier ruhen deutsche Soldaten’ is er ook een taverne met terrastafeltjes, vandaag is de suggestie ‘Kabeljauwfilet Met Botersaus’. Een hartig gerecht dat ik niet met gesneuvelden associeer, zelfs al heet de uitspanning Hof Ten Vrede. Tussen de fietstoeristen kom ik op het heideveld met de grafrijen en de stenen kruisjes. Her en der staan solitaire bomen, vaak eiken, en ook die losse bomen tussen de graven heeft de Boswijzer als bos aangemerkt. Alsof Lommel nog niet genoeg bos had. Maar ik heb er vrede mee. Omdat Fritz Maier, Klaus Bunning, Ewald Hartmann en Erwin Dunkel nu niet alleen in Frieden, maar ook im Wald kunnen rusten. Op de achtergrond het opgewekte marsmuziekje van de ijscokar.
 Van Lommel is het niet ver naar Lummen met zijn bekende klaverblad. Wikipedia zegt dat het alleen maar in de volksmond een klaverblad is. In feite is het een ‘knooppunt met afritten’ dat tussen 2008 en 2012 werd omgevormd tot een ‘turbineknooppunt’. Volgens de Boswijzer moeten binnen dat knooppunt nog altijd enkele duizenden vierkante meters bos zijn. Die zijn vanuit de nabije Klaverbladstraat niet te zien.

Ook een rondrit op het kunstwerk zelf maakt me niet wijzer. Dan maar m’n licht opsteken bij de takelaars van de VAB. Die hebben hier een uitvalsbasis, en volgens hen is er geen bos te bespeuren, ‘alles is al vele jaren kaalgeslagen en met zand opgehoopt’.

Ook op een ander kunstwerk met veel asfaltbanen ligt er bos, namelijk op de nationale luchthaven. Grote Boeings en Airbussen dalen langs de kerktoren van Steenokkerzeel en langs de controletoren van Belgocontrol, en aan de voet van die toren zou een bos van circa 3 hectare liggen. Vanachter de omheining zie ik groene hellingen, maar het is te ver om bos te kunnen onderscheiden. Later hoor ik het van een interne bron bij Belgocontrol: ‘Alleen aan de rand van dat gebied staan bomen, binnenin zijn alle bomen weg en is er alleen struikgewas.’








'Hier bos? Niejenieje, dat is hier alzeleven landbouwgrond geweest' De verkaveling Den Akker in Geel


Akkerbos

Juni is de maand van de wegenwerken en pas na een lange omzwerving rond Geel lukt het me om Den Akker te vinden. Dat blijkt een straat in een nieuwe verkaveling. Er is een bord dat meldt dat er nog zeventien bouwgronden te koop zijn, en alvast ook een waarschuwingsplakkaat: ‘Wij houden van hondjes, maar niet van hun strontjes’. Tot zover de setting en nu ik een omwonende ontwaar, ontvouw ik mijn beproefde tactiek. Ik laat eerst een gewone luchtfoto zien, ik informeer of ik als vreemdeling wel op het juiste adres ben – ‘Is dit uw straat? Is dit uw huis?’ – en als dat allemaal affirmatief is, gooi ik, báf, de luchtfoto-met-bos erbovenop. Dat doet ook deze tuinharkende inwoonster verbaasd opkijken: ‘Hier bos??? Niejenieje, dat is hier alzeleven landbouwgrond geweest.’ Zij is hier bij een eerste verkaveling, veertig jaar geleden, komen wonen en ‘hier hebben altijd patatten en maïs gestaan’. Daarom hebben ze die nieuwe straat Den Akker genoemd.

In het ‘bosgebied’ Den Akker zijn intussen al enkele huizen gebouwd, nieuwbouw met zand en verse klinkers voor de oprit. Bij een huis in aanbouw spreek ik een bouwvakker aan. Die kijkt eens naar de bakstenen muren: ‘Dus volgens u is dat hier allemaal bos?!’ Ik moet ja knikken, zelfs al is de grootste flora voorlopig een opgeschoten distel. Ik stel intussen vast dat ik flink wat zonevreemde beroepen in de bossen tegenkom: bouwvakkers, slopers, stratenmakers, kraanmachinisten en vrachtwagenchauffeurs; boswachters heb ik nog niet gezien.

Een eigenaar van een nieuwbouw weet dat ze op de smalle middenberm boompjes gaan planten, ‘maar dat gaat lang duren eer dat een bos is!’ Een dame met twee uitlaathonden wil ook helpen. Ze denkt dat ik werkelijk naar een bos op zoek ben en wijst een boerenhuis aan: ‘Daarachter is een bos; ik weet dat, ik heb daar al dikwijls een reeke en een buizerd gezien.’ Zo ingespannen denkt ze na over nabij bos dat haar twee honden ongemerkt de leiband ver hebben uitgerokken, zodat twee fietsers hard in de remmen moeten.

Ik ben verbaasd over zoveel hulpvaardigheid op deze bloedhete middag. Ook elders kwam ik alleen bezorgdheid en geen boosheid tegen. Mensen zijn niet verontwaardigd dat de overheid in het wilde weg bos intekent. Ze beginnen rond te kijken en tien bomen aan te wijzen: ‘Is dat misschien het bos dat u zoekt?’ Bijna overal zien ze mij als een verdwaalde stadsmens, een arme duts die met slechte landkaarten op pad is.

Ik zeg u: de overheid komt met alles weg.


Glazen bos

De wijk Mijlstraat is een landelijk deel van de gemeente Duffel, en ze heeft een grote groenteserre waarvan zeker vier vijfde (zo’n 3 hectare) ingekleurd is als bos. De overbuurman is formeel: hij woont hier al vijftig jaar, hier is nooit een bos geweest. Hier was altijd tuinbouw: boontjes, prei, ajuin, tomaten en paprika. De serres zelf zijn afgesloten met hekken. Ik kijk in de auto nog eens op m’n luchtfoto, en dan zie ik in de achteruitkijkspiegel dat een vrouw tot bij het hek is gekomen: ze heeft een gsm, kijkt naar mijn nummerplaat en spreekt haastig iets in. Zo ken ik de Vlaamse hekkenbewoner wel: een onbekende in een vreemde auto, dat moet een rondtrekkende dievenbende of de fiscus zijn. Ik stap uit met geruststellende woorden, en nu komt ook haar man rood hijgend aangelopen. Het duurt een tijdje voor ik de gemoederen kan bedaren. En natuurlijk is het hier geen bos, hier groeien paprika’s, hier staan al dertig jaar serres, dat is hier altijd landbouwgrond geweest. Hij is ook de eerste én de enige die schampert op de overheid (‘Dus zo krijgen ze hun hectaren bos bijeen?!’).

Vier kilometer verder ligt het al even landelijke Zuut, op het grondgebied van Lier. Weiden met boterbloemen, een dromerig paard en verschillende serres waarvan er ook weer één als bos is ingekleurd (circa 0,6 hectare). Het moet zijn dat de Boswijzer door het zes meter hoge glas priemt en de tomatenplanten als bos aanziet. Bij de tuinbouwgezinnen zaai ik toch wat onrust: de overheid is al zo hard voor de land- en tuinbouw en zo mild voor de groenen, ze zijn toch zeker niet van zins om van die serres bosgrond te maken?!








'Dat is hier al een hopveld sinds 1972 en daarvoor was het een koeienwei' Aan de Frans-Vlaanderenweg in Poperinge


Bierbos

In Poperinge rij ik langs de Frans-Vlaanderenweg, de weg naar Duinkerke. Rechts ligt een hopveld, de oppervlakte is 0,8 hectare en drie kwart van deze hoge staken met hun ijzeren bedrading en groene ranken staat sinds 2013 als bos ingetekend. De eigenaars wonen in de Boescheepseweg. Het is moeilijk om het van hieruit in Keulen te horen donderen, en toch gebeurt het. ‘Dat is hier al een hopveld sinds 1972 en daarvoor was het een koeienwei.’ Ik grap dat ze hier binnenkort Bosbier kunnen brouwen. (Later lees ik dat het al bestaat. Het wordt gebrouwen in het Limburgse én bosrijke Opitter.)

★★★

In Leuven wil men naar Rotterdams voorbeeld een drijvend bos installeren. Het is een voorstel van de kindergemeenteraad. Op boeien in het kanaal Leuven-Dijle zouden zo’n twintig kleine bomen worden ‘ingeplant’. September is vooropgesteld, maar er is nog overleg nodig met Waterwegen & Zeekanaal over eventuele scheepvaarthinder, en er moet nog geïnformeerd worden in Rotterdam ‘omdat sommige boomsoorten zeeziek kunnen worden’. Als die hindernissen genomen zijn, zou het Eerste Vlaamse Drijvende Bos een feit zijn. Benieuwd hoe de Boswijzer die twintig waterplanten gaat intekenen.


ZOEK JE EIGEN SPOOKBOS

Allicht zijn er in jouw gemeente ook één of meerdere spookbossen: een gebied dat groen is ingekleurd maar eigenlijk een rotonde, een voetbalveld of een tuincentrum is. Activeer de Bosmans Jos in jezelf en help ons de spookbossen in kaart te brengen.


Zo ga je te werk:


Ga naar www.geopunt.be/kaart

Klik rechts op ‘Natuur en milieu’

Klik op ‘Bos’

Tik in het venster boven de overzichtskaart een gemeente in

Zoek in ‘Achtergrond’ (linksonder) naar Luchtfoto en zoom in op je gemeente of omgeving

Vink in de rechterkolom de ‘Digitale Boswijzer 2013’ aan. Er verschijnt een groene arcering: dat zijn de locaties in je gemeente waar bos aanwezig zou moeten zijn


Bezorg ons uw spookbos!

Stuur een screenshot uit de Boswijzer (luchtfoto + adres van het vermeende bos) + een foto van de situatie ter plekke naar webredactie@humo.be of met de hashtag #spookbos via Twitter en Instagram.

We publiceren alle spookbossen volgende week op Humo.be.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234