De sportzomer van Maarten Vangramberen: 'België is geen land van voetbalkenners'

Onder de liefhebbers van punctuele sportankers, doortastende interviewers en joyeus kijkende mannen in wie de jongen altijd een beetje blijft doorschijnen, regende het uitgelaten high fives toen de zomeragenda van Maarten Vangramberen uitlekte. Tot maandag was hij samen met Karl Vannieuwkerke het gezicht van het EK-omkaderingsprogramma van de VRT, vanaf zaterdag zit hij in de Tour de France, en later deze zomer trekt hij naar de Olympische Spelen in Rio. ‘En gisteren ben ik nog asperges gaan eten bij mijn ouders!’

'Vrouwen vinden mannen die een beetje monomaan zijn wel aantrekkelijk'

Wanneer u dit leest, heeft België zich geplaatst voor de kwartfinales van het EK. Een boude voorspelling, want deze Humo is ter perse gegaan vóór de wedstrijd tegen Hongarije, maar Vangramberen is er nogal zeker van.

Maarten Vangramberen «Ik heb alle matchen van Hongarije gezien: dat is tien keer niks, hè.»

HUMO De Rode Duivels toonden zich anders ook nog niet als een dominante aanvalsmachine.

Vangramberen «Dat is waar. In de eerste ronde hebben ze één echt goeie helft gespeeld: tegen Ierland. Het zijn stuk voor stuk geniale voetballers, maar ze vormen nog niet de ploeg die ze zouden kúnnen vormen.»

'België is geen land van voetbalkenners. Lukaku uitfluiten in die wedstrijd tegen Italië: kom, zeg'

HUMO Allemaal de schuld van de bondscoach, klonk het luid na de verloren wedstrijd tegen Italië.

Vangramberen «Ik word gek van al die meningen van mensen die Marc Wilmots nog nooit een training hebben zien geven. Als je op alle wedstrijden en op alle trainingen aanwezig bent, en er zo dicht bij staat dat je af en toe iets opvangt uit de interne keuken, dán heb je recht van spreken. Ik heb al die informatie niet, en dus zou ik nooit luid durven te roepen dat Wilmots wel of niet deugt als bondscoach. Ik zie natuurlijk wel dat hij als peoplemanager heel hoog scoort, en dat hij niet de grote meester-tacticus is. Maar ik weet ook niet of dat laatste zo noodzakelijk is als bondscoach. Net zoals ik niet weet of spelers die bij hun club met de grote toptrainers werken zich nog laten prikkelen door Wilmots, die geen indrukwekkend cv als trainer heeft.

»Alleszins: België is een land van koerskenners – het wielrennen doorzien en doorvoelen we als geen ander – maar niet van voetbalkenners. Romelu Lukaku uitfluiten in die wedstrijd tegen Italië: kom, zeg.»

'Ik vond de eerste ronde met de vaste analisten geweldig plezierig. Franky Van der Elst (midden) was een revelatie voor mij'

HUMO Heb je je verder een beetje geamuseerd met de eerste ronde van het EK?

Vangramberen «Absoluut: ik vond het geweldig plezierig met de vaste analisten. Franky Van der Elst was een revelatie voor mij. Elke avond om acht uur hadden we een eetdate – Franky stond daar nogal op. Nu moet je weten dat hij altijd één van mijn goden is geweest. En dan blijkt hij ook nog eens zo’n intelligente, geestige vent te zijn met wie het formidabel zeveren is. En hij is zot van The Cure! Dan kan je helemaal niets meer verkeerd doen bij mij. Als ik in de Tour zit, ga ik om acht uur toch altijd een beetje heimwee hebben naar Franky. Ik vind het sowieso niet zo leuk om nu te vertrekken: ik hou niet van het gevoel iets niet te kunnen afmaken. Maar goed, die overvolle sportzomer dicteert nu eenmaal mijn agenda, én ik kijk uiteraard uit naar de Tour.»

HUMO Je vervangt Lieven Van Gils.

Vangramberen «In de eerste week doe ik nog interventies voor ‘Het journaal’, want dan is het EK nog bezig. Daarna neem ik ‘De tafel’ van Lieven over. Ik doe het voor het eerst, dus in de eerste dagen zal ik me door de meningen moeten werken. Maar daarna zal het vast allemaal heel vlot lopen.»

HUMO De minutieuze voorbereiding is je handelsmerk. Ik verdenk je ervan dat je zelfs de namen van de minnaressen van de Albanese bankzitters op het EK kent.

Vangramberen «Er is een tijd geweest dat ik die gekend zou hebben. Voor mijn eerste Ronde van Frankrijk had ik de héle geschiedenis van de Tour geblokt. Maar intussen weet ik hoe ik het efficiënter kan aanpakken. Het is zoals op de universiteit: aanvankelijk heb je er geen idee van hoe je zo’n vuistdikke cursus erin moet stampen, maar algauw leer je de hoofd- van de bijzaken te onderscheiden. Dat neemt niet weg dat ik elk uur van de dag bezig ben met informatie opslaan. Tijdens m’n ochtendloop luister ik bijvoorbeeld naar de EK-podcast van The Guardian. Ook al heb ik al alle verslagen, analyses en meningen mee gehad, die levert me vaak toch nog een nieuw inzicht of een frisse invalshoek op.

»Trouwens, de besten in mijn vak, en diegenen die het langst meegaan, zijn de dossiervreters. En je zou denken dat dat onze tijd typeert, met die onuitputtelijke bron van informatie. Maar dat blijkt niet zo te zijn: onlangs las ik in een interview met gewezen Rode Duivels dat Rik De Saedeleer indertijd áltijd aan het lezen was. En de zoon van Jan Wauters heeft eens gezegd dat het huis veranderde wanneer er een groot kampioenschap in aantocht was: plots werd alles stress en spanning.»

HUMO Tiens, exact hetzelfde hoorde ik over het gezin Vangramberen.

Vangramberen «Kan ik niet ontkennen. Het EK was al drie dagen bezig toen mijn vrouw opmerkte: ‘Allee, je kan nog eens lachen.’ Waarop ik enigszins verbaasd reageerde, want ik dacht net dat ik er goed in geslaagd was om alle spanning te verbergen, en dat ik niemand had lastiggevallen met mijn stress. Maar goed, je partner kent jou het best, hè – voor haar hou je niets verborgen.»

HUMO Je zou ook kunnen zeggen: ik ga lekker fietsen met mijn vrouw, vervolgens een mousserend wijntje drinken, en daarna nog wat horizontale lenigheidsoefeningen inlassen – en straks presenteer ik wel achteloos met de inspiratie van het moment.

Vangramberen «Vanuit de buik, ja. De mooiste uitzendingen zijn die waarin veel gebeurt, ik mijn voorbereiding kan loslaten en het allemaal vanzelf komt. Alleen: wanneer er niets gebeurt, ben ik fameus gesjareld. Dan ga ik op m’n bek, en dat wil ik niet. Ik beschouw die intensieve voorbereiding trouwens als mijn werk. Wat daarna komt, het presenteren en het interviewen, dat is spelen.»

HUMO Er zijn mensen die het op vakantie twee weken zonder kranten, internet en televisie doen...

Vangramberen «En daar behoor ik, wat had je gedacht, níét toe. Ik kan dat niet. Ik moet op vakantie elke dag de sportkranten lezen, want anders krijg ik het niet meer bijgebeend. Ook al omdat ik geen onetrickpony ben: ik moet meerdere sporten volgen, en dat kan alleen maar als ik voortdurend bijblijf.»

HUMO Hoe vaak heeft je vrouw de scheiding al aangevraagd?

Vangramberen «Na deze zomer zal het wel zover zijn (lacht). Neen, dat is net het mooie: zij ként dat, zij wéét waarom ik het zo doe. We hebben elkaar leren kennen bij ROB, helemaal aan het begin van mijn carrière. Ik presenteerde, zij zat in de regiekamer. Al sinds onze kindertijd – want dat was die periode bij ROB nog: jonge rock-’n-roll, het verlengstuk van mijn Chirotijd – heeft ze nooit anders geweten dan dat ik ’s avonds en in het weekend moest werken. Bovendien is ze niet iemand die absoluut elk weekend met haar man een ijsje moet gaan eten. Al zou ik het perfect begrijpen als Annick op een bepaald moment zou zeggen: ‘Nu wil ik wél in het weekend ijsjes gaan eten.’»

HUMO Maar voorlopig geen verlangen naar dame blanche, dus. Waarom niet?

Vangramberen «Ik geloof dat ze de passie bewondert, het vuur dat me vooruitbrandt. Vrouwen vinden dat meestal wel aantrekkelijk, hè, mannen die een beetje monomaan zijn. En, niet onbelangrijk, Annick heeft zélf een carrière: ze heeft een verantwoordelijke functie bij productiehuis deMENSEN. We lopen ons parcours dus zij aan zij: alle trapjes hebben we samen genomen.»

HUMO Was je meteen onontkoombaar verliefd op het meisje in de regiekamer?

Vangramberen «Neen. Het was toen net gedaan met mijn lief, en dat moet de enige periode in mijn leven geweest zijn waarin het andere geslacht me geen ene moer kon schelen. Ik vind vrouwen bijzonder fascinerende wezens, maar toen even echt niet. En dus had ik geen oog voor Annick. Maar toevallig woonde ze dicht bij mijn studiootje, en soms vroeg ze me om haar op te pikken. De eerste keer dat ze in de auto stapte, legde ik haar de situatie uit: ‘Ik ben iemand die altijd heel vurig is, een babbelaar ook – maar het gaat nu even niet. Ik ga niet veel zeggen, vrees ik.’ Maar dat vond ze niet erg – bij haar was het ook net gedaan met haar lief. En dus beperkten we ons in de eerste tien autoritten tot enthousiast zwijgen. Na verloop van tijd herstelden we van ons liefdesverdriet en begonnen we toch te babbelen. Ik had haar toevertrouwd dat ik ’s avonds soms nog strips las, om m’n gedachten wat te verzetten. Ik sliep in die tijd ook slecht. En even later had ze ’s ochtends een zak vol met strips bij, met een post-itje erop: ‘Om zacht te dromen...’ (Glundert) Toen voelde ik toch iets vonken. We gingen een paar keer samen op café, en zo is het begonnen. Memorabele eerste kus, ook: we hadden allebei gigantisch veel look gegeten. Ik proef het nog een beetje, denk ik (lacht).»


Croque-monsieur op sloefen

HUMO Jullie wisten beiden al heel vroeg wat jullie wilden van het leven.

Vangramberen «In een relatie moet je niet helemaal samenvallen met de ander, maar je moet wel een gedeelde basis hebben waarop je kan leunen. Bij ons was dat: een helder zicht op de toekomst. We wisten beiden waar we professioneel wilden geraken, en we wisten beiden dat we kinderen wilden. We zijn altijd een heel duidelijk koppel geweest: de ander komt niet voor verrassingen te staan, en we hebben nooit ellendige discussies moeten voeren omdat de ene vooruit wilde en de andere liever nog wat stond te dromen.

»We vullen elkaar ook aan. Ik ben organisatorisch een ramp: alles wat ik aanraak, wordt chaos. Maar Annick is stipt, punctueel en een wandelende agenda. Zij bezorgt me de structuur die ik nodig heb.»

HUMO Dat is een wel heel klassiek rollenpatroon: de vrouw die zich om de aardse dingen bekommert, de man die met zijn kop in de wolken mag lopen.

Vangramberen «Annick leeft zich ook creatief uit – anders zou ze die job bij deMENSEN niet hebben. Maar op één of andere manier hebben vrouwen een extra zintuig. Iets in hen voelt aan hoe je de dingen efficiënt organiseert, en wanneer iets mis dreigt te lopen. Ik merk dat bij zoveel vrouwen: ze zijn altijd de motor.»

HUMO Maar wat voeg jij dan toe aan de relatie?

Vangramberen «Ik compenseer mijn gebrek aan organisatie door vrolijk en levendig te zijn, door energie in mijn gezin te pompen en door elke dag op te staan met de gedachte: ‘Dit wordt leuk.’

»Evident is het niet, twee mensen met een drukke baan en twee kinderen. Je moet de consequenties aanvaarden van die keuze: onvermijdelijk sneuvelen er dingen. ’s Avonds eten we bijvoorbeeld vaak samen, maar daarna trek ik naar boven om nog wat te studeren op de sportactualiteit, en haalt Annick beneden nog wat werk in. Er zijn weinig avonden waarop we samen in de zetel zitten en ons nonchalant laten verrassen door wat de televisie ons te bieden heeft. Maar ik vind dat niet erg. Ik ben sowieso niet iemand die de dingen graag op zich af laat komen. Dat onbesliste, dat passieve: ik háát het. Nee, ik wil de touwtjes zelf in handen hebben. Nuttig: elk moment moet núttig zijn.»

HUMO Niets zo erg als verkwiste tijd?

Vangramberen «Ja! Alles wat je doet, ziet, ruikt of eet, moet toch op één of andere manier de moeite zijn? Ik ben opgevoed met de gedachte dat je vooral aan later moet denken, maar ik probeer het nú te vieren. Als je naar New York wil gaan, moet je dat gewoon doen. Als je een marathon wil lopen, moet je dat gewoon doen.

'Er bestaan zeker eikels, maar ik vind het niet zo moeilijk om in iedereen iets te vinden wat de moeite waard is'

»Ik trek die zienswijze tot in de extreme details door. Voor ik aan een serie of een boek begin, heb ik bij minstens drie mensen advies ingewonnen: moet ik het écht gezien of gelezen hebben? Een avondje uit met vrienden mag niet op beleefdheid of sleetse routine gebaseerd zijn: de gesprekken moeten diep snijden, ik wil er iets aan hébben. Misschien is dat een beetje een egoïstische instelling, ja.»

HUMO Ik hoor overal dat het trager moet. Minder jakkeren en sensaties nahollen, meer stilstaan en rondkijken.

Vangramberen «En iedereen aan de yoga en de mindfulness! Wel, Annick en ik hebben ooit een bon voor zo’n wellnessding gewonnen. Na twee uur was ik helemaal dolgedraaid. In een peignoir rondlopen en op mijn sloefen een croque-monsieur gaan eten: dat ben ik niet. Ik word krankzinnig van dat soort landerigheid. ‘Waarom zouden we niet allemaal mateloos leven,’ stelde Ignaas Devisch onlangs voor in een interview – en dat is toch een professor in de filosofie. ‘Já,’ dacht ik, ‘dat is het!’ Ik wil gulzig leven. En ik koester wel bewondering voor mensen die rustiger zijn, die het zaakje een beetje aankijken, maar zelf kan ik het niet.»

HUMO Je hebt twee kinderen. Dan moet je toch onvermijdelijk veel dingen doen die niet bijdragen aan je persoonlijke ontwikkeling?

Vangramberen «Maar in het weekend uitgebreid ontbijten met de kinderen en dan samen naar ‘Karrewiet’ kijken beschouw ik óók als nuttig. Misschien gebruik ik de verkeerde term en bedoel ik niet nuttig, maar zinvol. Felix, mijn zoontje, is niet geïnteresseerd in voetbal. Ik probeer hem die passie niet aan te praten, maar toen hij onlangs voor het eerst vroeg om eens in de tuin te gaan voetballen, was ik toch blij. Hij wilde in het doel staan, en plots zat hij helemaal in een jongensdroom: hij was Thibaut Courtois. Zo’n moment mag voor mij drie dagen duren. Dat valt voor mij ook onder mateloos leven. Die gulzigheid is dus niet per definitie egoïstisch.»


De Sinterklaaskwestie

HUMO Je vader gaf les, je moeder was verpleegkundige.

Vangramberen «Als kind denk je dat jouw gezin de norm is, dat alle families hetzelfde zijn. En dus dacht ik dat iedereen opgroeide in een eenvoudig, warm, hecht gezin.

»Mijn moeder komt uit een familie van fruitboeren. Ze werd al heel jong mee ingeschakeld om te werken. Daarom had ze zich voorgenomen dat haar kinderen thuis niets zouden moeten doen. En ik was sowieso al de grote held die nét naar het toilet moest als het tijd was voor de afwas, en nét onvindbaar was als er iemand boodschappen moest doen. Toen ik in Leuven ging studeren, wist ik niet dat je je kot af en toe moet poetsen. Ik dacht dat een kamer automatisch proper bleef (lacht).

»Mijn vader was de oudste van vijf broers. Zijn moeder is gestorven toen ze 45 was – zijn jongste broertje was op dat moment 4 jaar. Zijn vader is overleden toen hij 62 was. En dan was er nog de tragedie. Toen hij 10 was, had mijn vader samen met zijn twee jaar jongere broertje een krantenronde. Op een dag werd zijn broertje aangereden en hij stierf enkele dagen later in het ziekenhuis. Pas op latere leeftijd heb ik beseft wat dat geweest moet zijn: hoe diep het ravijn was dat zich toen voor hem opende. Toch is mijn vader iemand die zich nooit in zelfbeklag heeft willen wentelen. Hij ging studeren, werd leraar lichamelijke opvoeding en voetbaltrainer, én een fantastische papa. Maar al vroeg in zijn leven had hij dus heel veel verantwoordelijkheid op zich moeten nemen. Hij stond meteen vol in het leven.»

HUMO Maar jij dus niet, want je zwom door een zorgeloze jeugd.

Vangramberen «Inderdaad. Ik ben aan het volwassen leven begonnen zonder één kras op m’n ziel. Er was niets dan liefde en warmte en bescherming geweest. Daardoor ben ik ook heel lang een jongetje gebleven. In het tweede middelbaar had je in mijn klas gasten die al flink opgeschoten waren en schaamhaar kregen – terwijl ik klein was, mijn piemeltje nog in de woestijn woonde en ik met Lego bleef spelen (lacht).

»Het is een geweldige luxe om zo lang zo onbezorgd te mogen zijn. Maar tegelijk is er de bang makende wetenschap: mijn tijd komt nog wel. Soms voel ik iets van jaloezie tegenover mensen die wél al eens omvergeduwd zijn door het leven. Omdat ik het gevoel heb dat ze iets extra’s in zich dragen, een sterkte die ik niet ken. Als er morgen iets met mijn ouders, mijn partner of mijn kinderen gebeurt, is het best mogelijk dat ik volkomen hulpeloos ben. Ik weet namelijk niet hoe dat moet, ellende counteren.»

HUMO Voed je je eigen kinderen dan minder beschermd op?

Vangramberen «De Sinterklaaskwestie, daar draait het volgens mij om als je kinderen krijgt: laat je ze geloven in de zachtaardige mythe van de Sint, of leg je ze meteen uit dat het bullshit is dat een stokoude man met een jurk en een mijter je ’s nachts de cadeautjes komt brengen die je toevallig net wilde? Ik bedoel het natuurlijk metaforisch: wil je dat je kinderen zo lang mogelijk in de idylle geloven, of toon je ze net al op jonge leeftijd dat de wereld niet altijd een versgemaaid en zonbeschenen grasveld is? In het ene geval volgt ooit de brutale desillusie, in het andere pak je ze misschien het vermogen tot dromen af. Enfin, bij onze kinderen komt de Sint wél. Ook al omdat ik ontdekt heb dat er een mooi voordeel zit aan warm en beschermd opgroeien: je blijft geloven in het goede van de mens. Mensen die al vroeg met de lelijkheid van het leven geconfronteerd worden, hebben vaak de neiging om nooit nog iemand te vertrouwen. Kijk naar Zlatan Ibrahimovic: die is opgegroeid met een gewelddadige vader, en vertrouwt al sinds zijn prille jeugd niemand meer. Dat ik mensen wel makkelijk graag zie, maakt mijn leven comfortabeler.»

HUMO Een vriend van je noemt dat je mooiste eigenschap: ‘Maarten geeft iedereen het voordeel van de twijfel.’

Vangramberen «Ik zie mensen gewoon graag: ik vind het de boeiendste wezens die op deze planeet rondlopen. En er bestaan zeker eikels, maar ik vind het niet zo moeilijk om in iedereen iets te vinden wat de moeite waard is. Het gebeurt vaak dat iemand gezien wordt als een notoir vervelende mens, als een klier, en dat ik na de kennismaking denk: ‘Maar die is toch boeiend? Het valt allemaal toch wel mee?’ Mensen vallen me vaker mee dan tegen.»


Opgefokt konijn

HUMO Je bent indertijd lichamelijke opvoeding gaan studeren – braafjes in de voetsporen van je vader.

Vangramberen «De droom was duidelijk: ik wilde journalist worden. Maar dat leek zo’n sprong in het diepe, zoiets onzekers, en ik was helemaal niet vertrouwd met het milieu: mijn ouders hadden nog nooit een journalist van dichtbij gezien. Het leek me een verre, vreemde wereld, en ik wilde zekerheid. Met een diploma LO zou ik altijd kunnen terugvallen op een zekere job met een deftig loon.»

HUMO Toen al wilde je starten met een goede voorbereiding die nare verrassingen zou uitsluiten.

Vangramberen «Ik kan alleen maar gelukkig zijn als mijn toekomst klopt. Als ik weet: volgende week zal het goed zijn, over een jaar ook, en over tien jaar ook.»

'Nu maak ik me soms al zorgen over wat ik ga doen als ik 60 ben: ik heb niet het soort job waarin je blijft groeien.'

HUMO Dat lijkt me nu net hoe het leven níét in elkaar steekt.

Vangramberen «Inderdaad, en daarom ben ik er ook minder krampachtig in geworden. Maar vroeger was ik daar dus erg mee bezig. Ik studeerde af en mocht meteen vast in dienst bij ROB. Dat was prachtig, ook al verdiende ik minder dan mijn moeder, die toen maar drie dagen per week werkte. Dat kon me op dat moment niets schelen, maar ik wist al wel dat ik ooit een huis wilde kopen, en dat ik kinderen zou hebben. Dus nam ik me voor om op mijn 30ste een vast contract te hebben bij de VRT, waar ik toen al als freelancer klussen deed. En nu maak ik me soms al zorgen over wat ik ga doen als ik 60 ben. Want ik heb niet het soort job waarin je groeit en blijft groeien. Soms vraag ik me af wat ik ga doen zodra de curve afvlakt, of ronduit ombuigt.»

HUMO Je lijkt me ook niet meer de stormram die besliste dat hij ooit vast voor de VRT zou werken, en dat vervolgens ook afdwong. Je collega Ruben Van Gucht versierde met ‘De kleedkamer’ vrij snel een eigen programma. Jij zou zoiets toch ook kunnen maken over bijvoorbeeld de koers? Ben je niet wat te bescheiden? Ik hoor je ook altijd met een haast sacraal respect praten over je collega’s.

Vangramberen «Misschien had ik een beetje last van te veel bewondering, ja. Ik keek altijd op naar veel collega’s, in plaats van me als hun gelijke te zien. Plus: als je te ambitieus bent, kom je onvermijdelijk in conflictsituaties terecht. En laat conflict nu net zijn wat ik altijd probeer te vermijden.

»Ik ben heel bescheiden opgevoed: ‘Steek je kop niet boven het maaiveld uit.’ Dat zit er toch nog altijd een beetje in. In gezelschap kan ik heel uitgesproken zijn – vuile praat verkopen en debiele grappen maken. Maar in het grote leven word ik toch altijd weer een kleine jongen.

»Nu, ik schreeuw het misschien niet zo uit en heb niet zo’n behoefte om alles voortdurend te delen op sociale media, maar ik kan echt nog wel flink doorrammen, en mijn ambitie brandt me vooruit. Er komt straks trouwens een programma van me op Canvas – ik zal na de sportzomer flink op het gaspedaal mogen blijven drukken.»

HUMO Wat heb je de afgelopen vijftien jaar geleerd?

Vangramberen «De klassieker: dat er heel veel kanten en kleuren zitten aan alles. Ik was heel zwart-wit als student. Ik heb na mijn studie LO nog een jaar journalistiek gedaan. Toen ben ik eens woest uit een café weggebeend omdat iemand poneerde dat Radio 1 op zondagmiddag geen sport hoorde uit te zenden. Nu zou ik rustig mijn argumenten uiteenzetten, en begrijpen dat iemand er anders over denkt. Ik had een kring rond me van mensen die me heel graag zagen – en vice versa, uiteraard – maar er waren ook veel mensen die me níét moesten, net omdat ik zo uitgesproken was. Ook later nog, in mijn beginjaren als journalist, sprong ik als een opgefokt konijn rond. Daardoor duwde ik iedereen rond mij óók in die stress. Ondertussen weet ik dat het aangenamer is om gemoedelijk en warm te zijn. En dat je op die manier ook veel meer terugkrijgt van mensen.»

'Al die keren dat mijn ouders kwaad op me waren, ging het in werkelijkheid over liefde: een overdonderend inzicht'

HUMO Bedankt voor dit...

Vangramberen «Wacht, ik ben nog niet klaar! Het grootste inzicht is er gekomen toen ik vader werd. Toen pas besefte ik dat ik voor mijn ouders zo belangrijk was als mijn kinderen dat nu voor mij zijn. Al die keren dat ze kwaad op me waren, of een beslissing in mijn plaats namen, of me in de weg liepen – al die keren dat ik dacht dat ze met een pesterij kwamen, ging het in werkelijkheid over liefde. Dat klinkt logisch, maar voor mij is dat echt een overdonderend inzicht geweest: ‘Fuck, man, het enige dat ze voor me wilden, was het grote geluk.’»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234