null Beeld

De spuit erin: The Vaccines

Aan de kwaliteit van de telefoonverbinding te horen kan het niet anders of Justin Hayward-Young, de Engelse frontman van The Vaccines, is inderdaad naar New York verhuisd, zoals hij zich drie jaar geleden voornam. De nieuwe, derde Vaccines-plaat 'English Graffiti' is er ook volledig opgenomen, zo blijkt.

Een andere anekdote van die avond had te maken met de reden waarom Vaccines-roadie Mark pas een tatoeage van een stewardess gezeten op een reuzegrote ananas op zijn bovenarm had laten zetten. Het betrof een stewardess van American Airlines, maar voor de rest kunnen er geen details worden vrijgegeven: what goes on in die Bierhalle, stays in die Bierhalle. Toen ik vorige week Justin Hayward-Young belde, was de verbinding zo slecht dat het niet anders kan of hij is intussen daadwerkelijk naar New York verhuisd. De nieuwe, derde Vaccines-plaat ‘English Graffiti’ is er ook volledig opgenomen.

Justin Hayward-Young «Ik denk zelfs dat ik die avond al mijn intrek had genomen in mijn nieuwe flat. Al kan ik niet zeggen dat ik echt ergens woon, ik trek nog steeds de hele tijd rond. Maar New York is de afgelopen maanden mijn vaste plek geweest om naar terug te keren. Idem dito voor Freddie (Cowan, gitarist, red.), hij is iets later naar hier verhuisd.»

HUMO Dennis & Lois, het roemruchte New Yorkse koppel dat in de seventies T-shirts verkocht voor The Ramones, zijn zulke grote fans van The Vaccines dat ze jullie al hebben vergezeld op Amerikaanse tournees. Zien jullie hen nu meer?

Hayward-Young «Ze pikken me vaak op aan de luchthaven. En onlangs hebben ze me naar New Jersey gevoerd, waar ik een gitaar moest gaan halen. Lois heeft wat gezondheidsproblemen gehad, maar autorijden blijft haar grote genot – die twee doen niets liever dan mensen ergens heen brengen. Denk ik aan Dennis en Lois, dan denk ik aan het traject van JFK naar Chinatown, de meeste van onze gesprekken hebben die route als achtergrond.»

HUMO ‘American Graffiti’, de film van George Lucas uit 1973, is één van de eerste populaire uitingen van nostalgie naar de jaren 60 en de muziek van toen. Verwijs je met ‘English Graffiti’ naar die film?

Hayward-Young «Toch niet. De voorbije jaren op tournee kon ik niet anders dan geconfronteerd worden met wat ik English graffiti ben gaan noemen. In iedere stad ter wereld kom je dezelfde Engelstalige slogans en merken tegen, overal in bars zie je mensen dezelfde biertjes drinken en dezelfde jeans en schoenen dragen. Ze voeren zelfs dezelfde conversaties. Het is allemaal erg homogeen geworden. Vroeger door popmuziek en films en mode, de laatste jaren ook door technologie, zijn we meer dan ooit tevoren verbonden met elkaar. Ironisch genoeg ervaart mijn generatie, meer dan die ervoor, uitgerekend nu veel moeilijkheden om vriendschap en liefde te vinden. Die ironie greep me. Veel heeft ook te maken met opgepompte verwachtingen. Heel die geconstrueerde werkelijkheid waarin we leven via onze smartphone, kan toch niet anders dan te grote verwachtingen creëren?»

'Ik durf toch maar mooi te zingen dat ik handsome en pretty ben'

HUMO Waarom ik over ‘American Graffiti’ begon: het was zowat het begin van de nostalgie-industrie in de popcultuur. Ook in 1973 schreef de Engelse glamrocker David Essex ‘Rock On’, over fifties-icoon James Dean, maar met een futuristisch geluid. Er zitten véél fifties teenybop-echo’s in ‘English Grafitti’, én vette seventies glamrockgitaren, met een contemporaine hoogglanslak eroverheen. Het deed me aan David Essex denken.

Hayward-Young «Ja, we kunnen moeilijk wegsteken hoezeer we van die buitenaardse opwinding houden. De gitaren klonken toen ook zo verschrikkelijk goed. Of neem die ruimtepakken in de clip van ‘Dream Lover’. Ik haat muziekvideo’s waarin bands naar de pub gaan (lacht). Ik hou net van het escapisme dat je in clips kunt etaleren, dat je iemand anders kunt zijn. Ook dat is erg glamrock.


Beluister 'Dream Lover'

»Er is zeker iets veranderd aan ons geluid op ‘English Graffiti’. We denken niet langer: ‘Hey, hoe kunnen we een gitaar doen klinken als Buddy Holly?’ Had hij nog geleefd, dan had hij niet gezocht naar een geluid van zestig jaar geleden, hij had willen klinken als nú. We wilden iets dat van deze tijd klonk: courant, modern en dringend. Wat het in wezen is: ik hou van popmuziek en hou ervan om popmuziek te schrijven, om opzwepende ritmes met melancholische teksten te combineren, en vice versa. Dit is gewoon onze popplaat.»

HUMO Hoe tongue in cheek is een song als ‘Handsome’?

Hayward-Young «Ook die verwijst naar de geconstrueerde realiteit waarin we leven, met al die mooie foto’s van onszelf en onze vrienden in onze smartphone. Maar er is ook wel een zelfverzekerdheid mee gemoeid, dat ik zoiets durf te zingen. Een zelfverzekerdheid die nieuw voor me is. ‘I’m no teenage icon’ zong ik nog op de vorige plaat, en ook al meen ik het niet, ik durf toch maar mooi te zingen dat ik handsome en pretty ben.»


Beluister 'Handsome'

undefined

HUMO Iets helemaal anders: Creedence Clearwater Revival. Ik heb een foto gezien waarop de voltallige Vaccines met John Fogerty repeteerden. Jullie zijn z’n backing band geweest?

Hayward-Young «Eén keer, op een festival in Florida dat vrienden van ons hadden georganiseerd. Fogerty was er op het nippertje bij gehaald als vervanger van iemand, en hij wou wel, maar hij kon z’n groep niet meer op tijd daar krijgen. Die vrienden belden ons de nacht ervoor: of we tijd hadden om enkele Creedence-songs te leren en hem te begeleiden? Onnodig te zeggen dat we meteen toehapten. En veel moesten we niet repeteren, ‘Fortunate Son’ of ‘Green River’ spelen: dat gaat vanzelf.»

HUMO Voor je The Vaccines oprichtte, trad je solo als folkartiest Jay Jay Pistolet op in Bosun’s Locker, de Londense pub waar Mumford & Sons en Laura Marling hun allereerste stappen hebben gezet. Klopt het dat Mumford & Sons toen jouw backing band waren?

Hayward-Young «Raar, hè? Ik zou niet durven zeggen dat het de eerste keer was dat ze optraden, maar het was zeker één van hun eerste optredens. In verschillende clubs in Londen hebben ze een paar shows met me gespeeld, lang voor iemand ook maar wist wie ze waren. Wel grappig dat de mensen die ik toen ontmoette en met wie ik vriendschap sloot, nu de wereld veroveren.»

undefined

null Beeld

HUMO Volgens de legende zou je toen plots maandenlang uit de folkscene verdwenen zijn, om terug te komen met een geheel nieuwe groep, The Vaccines, met een heel ander geluid.

Hayward-Young «Ik had even niks zinnigs te vertellen. Er was ook nooit een groot plan. Een vriend had me een zomer lang een repetitieruimte uitgeleend, so let’s start a band and hang out. Als ik er nu op terugkijk, zijn er zelfs songs van op onze allereerste repetitie die het tot onze debuutplaat hebben geschopt. The Vaccines is gewoon hoe het plots is gelopen. Puur en onberekend.»

HUMO Zit er nog Jay Jay Pistolet-solomateriaal in één of andere kluis dat ooit uitgebracht zou kunnen worden?

Hayward-Young «Men kan me nergens meer mee chanteren, want ik heb het allemaal wel ooit op een cd gegooid, of je kunt het minstens ergens online beluisteren. Het zou ook kunnen dat ik ooit weer een soloplaat maak, maar dat is nu totaal niet aan de orde.»

HUMO Jullie tourden net nog door Mexico. Morrissey heeft daar een sterke aanhang, het melodrama in zijn muziek zou er meer dan één gevoelige snaar raken. Ooit gehoord van The Mexican Morrissey?

Hayward-Young «Ja, een figuur zoals El Vez, hè, de Mexicaanse Elvis. En The Mexican Morrissey (een in Los Angeles residerende, van oorsprong Mexicaanse Morrissey-imitator genaamd Jose Maldonado, red.) is een schoolvoorbeeld van wat ik in het begin zei: de wereld is één groot dorp geworden. Een vriend van me vertelde dat hij in Mexico eens werd bediend door een ober die hem aansprak in een bijna perfect Liverpools accent. Hij was nog nooit in Engeland of Liverpool geweest, maar hij had Engels geleerd door goed naar Beatles-interviews te luisteren. Dat is mooi en hilarisch tegelijkertijd, toch?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234