De stoutste mens ter wereld: Tom Waes

Tom Waes (47) heeft de code van de manhood op een gruwelijke manier doorbroken. Je mag niet én een beau mec zijn, én onderhoudend en funny wezen, én hangend aan een steile rotswand je biceps perfectioneren, én avontuur en standvastigheid in één handzaam pakket verenigen, én een gulzige allesweter zijn.

'Soms denk ik: fuck, waarom kan ík niet Matthias Schoenaerts zijn?'

Waes heeft een rolletje in de film van ‘Safety First’, zit weldra op Eén aan de zijde van Cath Luyten ‘Echt niet OK!’ voor, zet een nieuwe reeks van ‘Reizen Waes’ in de steigers, en speelt donderdag de grote finale van ‘De slimste mens ter wereld’, de quiz waarin hij excelleerde. Waes is de grote favoriet.

Tom Waes «Mensen van de opnameploeg vroegen me vaak: ‘Hoe blijf jij toch zo kalm?’ Terwijl ik uit mijn vel bibberde van de zenuwen! Maar klaarblijkelijk kan ik stress goed verbergen. En: ik slaagde er altijd in om de knop om te draaien zodra dat bezwerende beginmuziekje klonk, en Erik Van Looy begon te praten. Dan was het gewoon: ‘En nu spélen, Waes.’

»Ik ben heel blij dat ik heb meegedaan, maar ook ongelooflijk opgelucht dat het voorbij is. Dat spelletje kroop echt in mijn systeem. Dan stond ik met iemand te babbelen, noemde die Gwendolyn Rutten, en begon ik in mijn hoofd meteen het lijstje te maken: ‘Open VLD – voorzitster – Aarschot’. Ik werd er onnozel van. En net dat is het knappe aan ‘De slimste mens’: het berooft je van je relativeringsvermogen. Want je wéét dat het maar een tv-quiz is, een onnozel spel, maar zodra je daar zit, geloof je dat je met iets heel belangrijks bezig bent.»

HUMO Je weet veel, bleek uit je parcours. Ik kon me niet van de indruk ontdoen dat je blij was dat je die kennis eens kon etaleren.

Waes «Da’s waar. Sinds ‘Tomtesterom’ heb ik de naam een losgeslagen projectiel te zijn, een doener die niet te veel wil nadenken. De mensen rond mij weten wel dat ik geen dommerik ben, maar ik vond het niet slecht om dat ook eens aan de wereld daarbuiten te laten zien. Niet dat ik er mijn slaap voor liet, hoor, maar ik vond het soms wel ergerlijk om in een vakje geduwd te worden. ‘De slimste mens’ biedt je de kans om uit dat vakje te ontsnappen. Stan Van Samang kwam aan zeven deelnames: mensen zullen nu niet snel meer meewarig over hem doen. En zelf was ik aangenaam verrast door Jan Bakelants. ‘Een wielrenner,’ dacht ik, ‘dat zijn benen, geen brains’. Ook ik duw mensen dus in een vakje. Maar hij bleek een slimme, belezen, heel aangename gast te zijn. En iemand als Eline De Munck mag dan de naam hebben een dom blondje te zijn, ze wist verdomd veel. Ze had eigenlijk veel verder kunnen komen dan die twee afleveringen.»

HUMO Ik ben, geloof ik, een beetje boos op je. We wisten al dat je een knappe vent bent, dat je avontuurlijk, sportief, rock-’n-roll én betrouwbaar bent, en nu blijk je ook nog eens geen dom Waesje te zijn. Dat is niet collegiaal tegenover je seksegenoten: je verziekt de markt.

Waes (lacht luid) «Praat eens een halfuur met Mieke, mijn vriendin, en ze zal je meteen vertellen wat voor een ongeduldige, rusteloze, ambetante mens ik ben. Ik herken wel wat je zegt, hoor. Ik heb hetzelfde met Matthias Schoenaerts. Dat ik denk: ‘Fuck, waarom kan ík niet Matthias zijn?’ Knappe tiep, aangename gast, gigantisch talent, chique job, en dan ook nog eens intrigerend en rock-’n-roll.

»Een paar jaar geleden zat ik op café met Mieke. Ze had staan praten met een man, en vroeg me even later wat ik die ooit had misdaan. Want hij had zich geweldig druk staan maken: ik was een zieke vent, compleet gaga, en ze moest absoluut bij me weg gaan. Ik kwam uit de lucht vallen: ik kon me niet herinneren dat ik die mens ooit al gezien had. Ik ben toen op hem afgestapt, en heb gevraagd wat ik ooit had misdaan. Na wat discussiëren gaf die gast toe dat we elkaar nog nooit ontmoet hadden. ‘Ik ben jaloers op je,’ bekende hij. En dan wordt het wel problematisch, natuurlijk.»

HUMO Wim Helsen zei enkele weken geleden in deze kolommen dat jaloezie vaak vermomd gaat als kritiek.

Waes «O ja: veel van de hatemail en de bagger op Twitter komt voort uit diepgewortelde afgunst. Ik krijg gelukkig ook veel bijval op de sociale media, maar geregeld zit er toch ook gescheld bij. Vroeger trok ik me dat erg aan, tegenwoordig glijdt het gewoon van me af. Maar iemand als Kamal Kharmach, voor wie de schijnwerpers relatief nieuw zijn, heeft daar wel echt last van. ‘Dat geschimp lezen doet pijn,’ zei hij me onlangs. Ik heb hem aangeraden om eens door te klikken op die profielen. Heel vaak blijkt dan dat het mensen zijn met twintig volgers en vijftigduizend tweets. Dan zie je ’t plaatje meteen, hè: luid schreeuwen omdat je aandacht tekortkomt. Je ziet dan dat zo iemand de aflevering van ‘Reizen Waes’ volledig heeft afgekakt, tien minuten later hetzelfde doet met Frank Raes in ‘Extra Time’, en nog eens een uur later hetzelfde met Wim Helsen in ‘Winteruur’.

»Ik snap die nijdige levenshouding niet. Ik heb altijd – ook toen ik nog niet succesvol was – geweigerd om me te wentelen in rancune en frustratie. Ik kijk ook zelden in de achteruitkijkspiegel. Nee, vooruit met dat leven, verdomme! Niet langs de zijlijn boos staan wezen, maar iets dóén!»


Luyten en fluiten

HUMO Nog een reden om jaloers op je te zijn: op 22 december start op Eén ‘Echt niet OK!’, een programma dat onderzoekt hoe we ons uit gênante sociale situaties kunnen redden. Jij presenteert samen met Cath Luyten. Ik kijk graag naar Cath Luyten.

Waes «En terecht: mooie vrouw, en ze is mij onwaarschijnlijk goed meegevallen. We hebben elkaar op korte tijd héél goed leren kennen. Dat had te maken met het opzet van het programma: er werd ons een thema voorgelegd, en daar moesten wij vervolgens een eind over weg lullen. Dat waren vaak heel confronterende onderwerpen – geld, relaties, seks, kinderen – en dat leverde extreem openhartige gesprekken op, zeker ook omdat ik me niet wilde voorbereiden: ze moesten me het thema maar gewoon in het gezicht kletsen.»

'Cath en ik hebben wel een paar keer tegen elkaar gezegd: 'Wat gaan onze partners hiervan vinden?''

HUMO Verderop in Humo onthult Cath dat ze...

Waes «Nogal een babbelaar is in bed? Yes, dat zit in de aflevering over seks. Ik begreep eerst niet helemaal waar ze op aanstuurde, maar ze bedoelde effectief: dirty talk.»

HUMO Zou Frank Raes...

Waes «Nee jong, laat het uit! Ik wil niet weten of de Frank dan terugbabbelt (lachje). We hebben wel een paar keer tegen elkaar gezegd: ‘Wat gaan onze partners hiervan vinden?’ Zelfs de regisseur vroeg me of ik zeker was dat alles mocht worden uitgezonden. Dat was nadat ik toegegeven had dat ik een ooglidcorrectie heb laten uitvoeren. Enfin, toegegeven: ik vind dat helemaal geen big deal. Ik had een chronische oogontsteking, de dokter moest sowieso snijden, en stelde voor om mijn oogleden ook maar meteen te liften. ‘Prima,’ zei ik. En ik heb er dus geen moeite mee om dat op de nationale televisie te vertellen. Ik ben nogal een flapuit, en Cath is dat ook. En we zijn geen mensen die na zo’n uitspraak flauwig terugkrabbelen.»

HUMO Hebben die gesprekken met Cath je iets over jezelf geleerd?

Waes «Ik was vooral blij dat ik bevestigd werd in een aantal twijfels. Dingen waarvan ik me al lang afvroeg of ik nu echt de enige ben die daarmee worstelt. Iets knulligs als begroetingen, bijvoorbeeld. Ik werk haast altijd met dezelfde cameraploeg, maar zelden met dezelfde regisseur. Wanneer ik aankom op de set, geef ik Pascal (Braeckman, de geluidsman, red.) en Nico (Surings, de cameraman, red.) een kus. Ah ja: dat zijn vrienden! Maar wat doe ik vervolgens met de regisseur als ik die nooit eerder ontmoet heb? Een kus is raar, want te intiem voor iemand met ik nog nooit gepraat heb. Maar een hand voelt ook oncomfortabel, want dan creëer ik meteen onbedoeld een hiërarchie in mijn ploeg. Dankzij ‘Echt niet OK!’ weet ik nu dat ik niet de enige ben die elke dag wel met één of andere sociale code vecht. Weet je, ik ben onlangs als ambassadeur van Unicef ontvangen door de koning. Het protocol is dan duidelijk. Je weet dat je Filip ‘Sire’ moet noemen, dat je zijn vragen netjes beantwoordt en er zelf geen stelt. En dat je op de receptie nadien geen drie flessen champagne drinkt en met je onderbroek op je kop op een tafel gaat staan dansen. Ik voelde me stiekem wel comfortabel bij de duidelijkheid van die regels.»

'Als ik met Bart De Pauw naar de sauna ga, zegt hij bij het binnenkomen altijd: 'Jaja, het zijn de lullen van de tv''


HUMO In de eerste aflevering gaat het over hoe we ons verhouden tot ons lichaam. En vooral: tot dat van onze medemens.

Waes «Ja: wanneer is een aanraking ongewenst? Wanneer mag iemand je naakt zien?

»We hebben ook dingen opgenomen met de verborgen camera. In die eerste aflevering zit bijvoorbeeld een filmpje waarin ik aan voorbijgangers zeg dat ik jeuk heb. ‘Kunt u even krabben?’ Ik zou dat nóóit doen – ik vind dat toch al iets heel intiem, nee? Maar 80 procent van de mensen deed dat gewoon.»

HUMO Zou ik je in de sauna kunnen tegenkomen?

Waes «O ja. Ik ga vaak met Bart De Pauw. Die zegt altijd hetzelfde wanneer we binnenstappen: ‘Jaja, het zijn de lullen van de tv.’ (lacht) Elke keer. We zijn daar nogal complexloos in. Een piemel is maar een piemel, hè.»

HUMO Maar er is een verschil tussen de jouwe en de mijne. De mijne zal niet onthouden worden door de andere saunagangers. De jouwe misschien wel, want hij hangt vast aan een bekend lichaam. Mogelijk is ‘De 15 centimeter van Tom Waes’ straks ergens in Vlaanderen een gespreksthema aan de feestdis.

Waes «Verdorie, zo had ik er nog nooit over nagedacht. Merci, hè!

»Nee, ik heb een nogal complexloze relatie met mijn lichaam. Ik loop thuis ook regelmatig naakt rond. Ik vind het altijd heel gek als ik mensen hoor zeggen dat ze hun ouders nog nooit naakt hebben gezien. Een beetje verdacht, zelfs: dan groei je toch gecrispeerd op? Hoe kunnen lichamelijkheid en seksualiteit dan ooit iets vanzelfsprekends worden? Onlangs vertelde een vrouw me dat ze haar schoonvader al jaren gewoon een hand geeft. Dat is toch gek? Als er een lichamelijke barrière is, kun je toch geen diepe menselijke band opbouwen?»


Kinderen en de derde wereldoorlog

HUMO Een ander thema in het programma: geld. Horen we straks hoeveel je precies verdient?

Waes «Neen, daar voel ik klaarblijkelijk toch enige schroom over. Zoals zowat iedereen, denk ik. Ik weet bijvoorbeeld niet hoeveel mijn broer verdient. Hij zal het wel zeggen als ik ernaar vraag, maar er wordt gewoon niet over gesproken. Ik heb ook nooit geweten wat mijn ouders verdienden.

»Ik verdien graag goed mijn kost, en ik werk er hard voor. Maar geld is niet mijn drijfveer. Mijn goesting kunnen doen: dáár gaat het me om. Mijn manager gaat dit niet graag lezen, maar ik zou iets als ‘Reizen Waes’ ook voor veel minder geld doen. Omdat het helemaal is wat ik wil, omdat ik dat zo gráág doe. Ik ben ook nogal gemakkelijk geneigd om dingen gratis te doen. Als een filmstudent me graag in zijn eindwerk wil, maar geen geld heeft, doe ik dat gewoon.

»Onlangs werd ik gevraagd om een stemmetje te doen in een Disneyfilm. Het aanbod: 280 euro bruto voor twee uur werk – netto komt dat dus neer op 160 euro. Maar zij kregen dus mijn naam op de affiche, ik moest promo-interviews doen, verplicht naar de première... ‘Nee,’ dacht ik, ‘dat klopt niet.’ Ik heb het niet gedaan. Dan speel ik liever in zo’n eindwerk van een student, ook al levert dat me helemaal niets op.»

'Dat ik zo gelukkig ben in m'n professionele leven, zorgt voor rust – en die rust maakt een betere vader en een beter lief van me'


HUMO Na de finale van ‘De slimste mens’ vertrek je naar Bangladesh.

Waes «Ja: we beginnen aan de derde reeks van ‘Reizen Waes’. Ik vind dat zo onwaarschijnlijk plezant. De grote winst in mijn leven van de afgelopen jaren is exact dat geweest: dat ik fundamenteel en onvoorwaardelijk mijn zin kan doen. Nu ook weer met dat rolletje in de film van ‘Safety First’: wat een waanzinnig plezierig leven is dat toch! Het voelt alsof de puzzel volledig is, en ook nog eens goed in elkaar zit. Ik geloof dat ik dat te danken heb aan afgedwongen chance. Ik heb geluk gehad, ja, maar ik heb dat geluk ook stevig in de hand gewerkt door er al die jaren heel hard voor te werken. Door te durven springen, ook. Dat heb ik moeten leren, want ik ben nogal behoudsgezind opgevoed. Mijn vader is een heel voorzichtige man. In de eerste jaren van mijn volwassen leven heeft me dat wel eventjes tegengehouden. Dat ik toch te veel twijfelde, te veel met de risico’s bezig was. Maar na verloop van tijd heb ik me een iets moediger attitude eigen gemaakt. Ik begon te denken: ‘Ik weet niet precies wat ik aan het doen ben en waar ik zal uitkomen, maar tant pis. Ik zie het wel: het komt vast wel goed.’ En dat is een heel goeie houding gebleken.

»Het grappige is dat ik mezelf er nu op betrap dat ik tegenover mijn kinderen toch eerder afremmend ben. ‘Wees toch een beetje voorzichtig,’ hoor ik mezelf dan zeggen. Blijkbaar is het onvermijdelijk om tegenover je kinderen te klinken zoals je vader indertijd tegen jezelf klonk.»

HUMO Je hebt je altijd omringd met mensen die je door en door kent en vertrouwt.

Waes «Dat ik nu sta waar ik sta, heeft daar zeker mee te maken. Be nice to those you meet on the way up because you will meet them on the way down. Niet dat ik al op die way down zit, maar ik merk wel dat het z’n vruchten afwerpt om mensen consequent goed te behandelen. Ik heb een parcours afgelegd zonder onderweg iemand pijn te doen. Terwijl er ook mensen zijn die van conflict naar conflict laveren, en voortdurend hun bruggen opblazen. Dom, want het mediawereldje is al zo klein.

»Ik ben trouw, maar dat heeft met veel meer dan alleen opportunisme te maken. Ik ben gewoon niet iemand die om de vijf jaar zijn hele leven wil verversen. Bij de opnames van ‘De slimste mens’ zaten er soms twintig maten van mij in het publiek. Wel, veel van die gasten ken ik al 25 jaar. We hebben elkaar groot zien worden, en vervolgens onze kinderen. Dat is toch super? Ik heb dat van mijn ouders: die hadden ook vrienden voor het leven. En mijn broer is ook zo.

»Het betekent ook, denk ik, dat ik dezelfde mens ben gebleven. Ik ken de vrouw van mijn broer al dertig jaar, en gisteren zei ze me nog dat ik sinds m’n 16de geen haar veranderd ben. Ik denk dat het geweldig in mijn voordeel heeft gespeeld dat ik pas laat met mijn kop op televisie ben beginnen te komen. Ik werkte eerst achter de schermen, met kanjers als Bart De Pauw, Rob Vanoudenhoven en Mark Uytterhoeven. Daardoor kon ik het circus al eens van heel dichtbij bekijken. Toen ik dan zelf bekend werd, wist ik hoe het werkt, en waar de valkuilen zitten. Pretentie, arrogantie, met m’n kop in de wolken lopen: het is me niet overkomen. Toen ik met ‘Dos cervezas’ langs de festivalletjes tourde, vroegen organisatoren me naar m’n rider. Pardon, een rider? Een stoel om op te zitten en een kapstok om mijn hemd aan op te hangen leken mij al meer dan voldoende. Maar dan hoorde ik dat er op zulke festivals effectief riders binnenkomen vol onnozele eisen. Dat is toch pathetisch?»

'Cath en ik moesten voor 'Echt niet OK!' een eind weg lullen over geld, relaties, seks en kinderen: heel confronterend.'

HUMO Ben je ook thuis dezelfde gebleven?

Waes «Dat ik zo gelukkig ben in m’n professioneel leven, zorgt voor rust – en die rust maakt een betere vader en een beter lief van me. Ik herinner me andere tijden. Zes jaar geleden zat ik met Tim Van Aelst bij Toreador, een klein productiehuis dat onder D&D viel. En plots ging D&D failliet. Ik wist dat mijn volgende factuur niet betaald zou worden, en dat ik financieel in de shit zou zitten. Maar het was niet alleen dat: ik wist dat ook mijn vrienden – cameramannen, geluidsmannen – hun geld niet zouden krijgen, en dus óók op een drama afstevenden. Ik kan je verzekeren: dat pak je mee naar huis. Dan ben je niet de ideale vader, en niet het ideale lief.

»Ik geniet nu heel erg van die innerlijke rust. Vorige week heb ik nog een stapel brandhout gehakt. Klieven, stapelen en ondertussen mijn gedachten laten suizen: ik word daar zó gelukkig van.»

HUMO Je denkt dan niet: ‘Was ik nu maar El Capitan aan het beklimmen’?

Waes «Maar nee: ik ben al zo vaak weg. En ik ben net heel goed in gewone, simpele huiselijkheid. Ook al omdat ik – in weerwil van wat vaak beweerd wordt – geen adrenalinejunk ben. Zo’n type leeft van kick naar kick, alsof er een diep gat in ’m zit dat voortdurend gevuld moet worden. Ik heb dat niet: ik mis niets wezenlijks, en ik moet dus ook niets compenseren met adrenaline en kicks.»

HUMO Er zijn bovendien kinderen die opgevoed moeten worden.

Waes «Dat is intussen wel gebeurd: ze zijn 17, 18 en 19. Ze zullen zich zo langzamerhand beginnen los te maken. Makkelijk zal dat niet zijn, want ik heb nog altijd een beschermende reflex – terwijl ze die reflex niet per definitie nog nodig hebben. Maar het stemt me toch vooral optimistisch dat ze hun eigen leven hebben, en plantrekkers zijn.

»Kinderen hebben was een heel bewuste keuze. Ik begrijp mensen die genoeg hebben aan zichzelf, maar voor mij kon het onmogelijk zonder. Ze geven zin en invulling aan mijn leven. Ik ben ook ongelooflijk trots. Onlangs was Milo, mijn zoon, een week uit logeren geweest bij een vriend van me in Knokke. Die bedankte me later voor de fles cava. Ik viel uit de lucht: ik wist helemaal niets van een fles. Bleek dat mijn zoon zo attent was geweest om in de nachtwinkel die fles te kopen, en ze met een bedankbriefje erbij bij mijn vriend had achtergelaten – ‘Want ik heb hier toch een week gratis mogen logeren.’ De tranen sprongen me in de ogen. Dat zo’n gast van 17 daaraan denkt, dat die zo attent is... Je kunt niet veel bepalen in het leven van je kinderen, je hebt als ouder weinig in de hand, maar blijkbaar hebben Mieke en ik onderweg toch iets goeds doorgegeven.»

HUMO Denk je dat je je kinderen kent?

Waes «Dat weet ik wel zeker. En natuurlijk zullen ze hun jardin secret hebben. Maar ik weet wie ze zijn, en waar ze voor staan. De jongste, Milo, zit nu in de examens, en dan voer ik hem ’s ochtends naar school. Tijdens dat halfuur praten we – over geld, over de liefde, over het leven, of over niets. Isah, de oudste, heb ik zo ook een jaar naar school gevoerd, ook al was er een goeie verbinding met de tram. Maar daar, tijdens die ritjes in de auto, heb ik mijn kinderen leren kennen.»

HUMO Vind je het niet moeilijk om je kinderen de wereld in te sturen? Want die is zoveel vijandiger dan de idylle uit de kindertijd.

Waes «Na de aanslagen vroeg Isah me of er een derde wereldoorlog zou komen. Dat was wel even slikken, vooral omdat ik die angst herkende: ik was een tiener in de jaren 80, toen zwartgalligheid de enige optie was, en de bom elk moment zou vallen. Toen dacht ik even: ‘Shit, in wat voor wereld heb ik die kinderen gedropt?’ Maar goed: die jaren 80 hebben mij niet verhinderd om gelukkig te worden, dus zal dat mijn kinderen ook wel lukken.»

HUMO Hou je er rekening mee dat je grote geluk drastisch onderuitgehaald kan worden?

Waes «Natuurlijk: als mij of mijn familie iets ernstigs overkomt. Maar als ik daarvan gespaard blijf, zie ik het niet snel fout gaan.

»Er is wel iets waar ik niet zo happig op ben. Onlangs is de vader van één van mijn goeie vrienden gestorven, en op de begrafenis, toen ik die sterke, stoere vent als een kind zag blèten, overviel me plots het besef: ‘Fuck, hier ontkom ik ook niet aan.’ Er zál nog dood en verlies mijn pad kruisen. De gedachte dat ik mijn ouders ga verliezen, vind ik verstikkend – ik duw ze zo hardhandig mogelijk weg.

»In afwachting probeer ik er alles uit te halen. Ik ben een atheïst: ik ga niet braaf zijn en bescheiden wachten op dat volgende leven. Het moet allemaal nú gebeuren. En als er dan toch nog één komt: des te beter. Dan leef ik nóg eens volle bak.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234