null Beeld

De Tand Des Tijds: 'Dirty Dancing' (Emile Ardolino, 1987)

In augustus zal het precies dertig jaar geleden zijn dat Baby (Jennifer Grey) op de achterbank van die zwarte slee de Amerikaanse bioscopen en aldus de levens van tienduizenden toeschouwers binnensuisde. De rest is geschiedenis.

‘Dirty Dancing’, een voor een habbenkrats gedraaide film waarin indertijd slechts weinig mensen geloofden, groeide dankzij een zinderende mond-aan-mond-reclame totaal onverwacht uit tot een gigantische hit; ontelbare meisjes dansten de moves van Baby en Johnny (Patrick Swayze) na in hun slaapkamertjes; er verscheen een sequel; een remake; een musicalversie.

De ironie is dat de meeste filmcritici zich dertig jaar geleden maar matig enthousiast toonden: ‘Dirty Dancing’ was volgens hen te simplistisch, te ongeloofwaardig en te voorspelbaar en de grote Amerikaanse filmcriticus Roger Ebert bestempelde de plot zelfs als ‘idioot’. Filmcritici: niet te vertrouwen. Nu is het natuurlijk gemakkelijk om dit achteraf allemaal op te schrijven, maar blijkbaar hadden die kritikasters niet gezien dat er zich doorheen het inderdaad nogal voorspelbare verhaaltje een onweerstaanbare, tijdloze en universele kracht slingerde.

In het begin arriveert Baby met haar ouders en haar zus in een oerdeftig vakantieverblijf waar allerlei familievriendelijke activiteiten worden aangeboden: volleybal, softbal, croquet, én danslessen. Geen wonder dat de op de drempel van de volwassenheid staande Baby zich in dit oord, waar burgerlijke mannen in beige bermuda’s en hoog opgetrokken kousen de vogeltjesdans staan te dansen, en waar de vrouwen zich amuseren met het uitproberen van Cleopatra-pruiken, zich een beetje onrustig voelt; het is mooi om te zien hoe ze in de avondschemer dromerig het gazon opwandelt terwijl een piano een eerste melancholische flard laat horen van u-weet-wel-welke-song.

Het is ook geen toeval dat het verhaal zich afspeelt in het jaar 1963, dus nog voor de mensen massaal bloemen in hun haar begonnen te steken: Amerika kreunde nog onder de puriteinse waarden van de jaren 50, de eerste BH’s dienden nog te worden verbrand, Woodstock was nog een stuk landbouwgrond, de airwaves werden nog niet beheerst door de Doors of de Beatles maar door The Ronettes met hun ‘Be My Baby’ (schitterend nummer trouwens). Maar wanneer Baby Johnny de kamer ziet binnenwalsen, met die oneindig coole zonnebril op zijn neus, is het alsof er eensklaps een deur naar een andere wereld openzwaait. En wanneer Baby op een avond vol schroom de vertrekken van de dansleraars binnenstapt, ontdekt ze – check haar open mond - een totaal nieuw universum: een universum waarin jongeren heup tegen heup en met de handen op elkaars billen tegen mekaar op staan te dansen en waarin de jongens niet in witte polohemdjes rondlopen, maar in zwarte onderlijfjes.

En zo, terwijl Johnny haar de moves van de merengue aanleert (al aarzelt hij om haar de ‘lift’ bij te spijkeren), en haar aldus laat kennismaken met de opwindende hartslag van die andere wereld, groeit ‘Dirty Dancing’ langzaamaan uit tot een tijdloos verhaal over een meisje dat zich lossscheurt van haar burgerlijke milieu en zich overgeeft aan de grove zinnelijkheid van de muziek en de liefde. Voor heel even dan toch. Want geef toe: zoals we onze zwarte onderlijfjes en onze korte rokjes vroeg of laat inruilen voor witte polo’s en zwangerschapskledij, zo ruilen we onze jeugdige dromen en idealen op een bepaald in voor een bakfiets en een gezinsabonnement voor Plopsaland. Vroeg of laat veranderen we allemaal – ja, ook u daar! – in de ouders van Baby. Heeft u er in dit verband trouwens al eens bij stilgestaan dat Bill Medley en Jennifer Warnes in die fantastische song ‘I’ve hád the time of my life’ zingen, en dus niet ‘I’m háving the time of my life’?

En dat ze in hun liedje dus feitelijk terugblikken op iets waar ze heel even van hebben mogen proeven, maar dat nu voorgoed tot het verleden behoort? Gelukkig: voor wie nog één keer die glimp van vrijheid wil zien, voor wie nog één keer wil terugkeren naar de tijd toen alles mogelijk leek, voor wie nog één keer de droom wil herbeleven, zal er altijd ‘Dirty Dancing’ zijn. Wanneer Johnny en Baby tijdens die onverwoestbare, na al die jaren nog steeds ongelooflijk aangrijpende climax, onder luide toejuichingen eindelijk hun lift uitvoeren, is het per slot van rekening niet alleen Baby die daar, met een gelukzalige glimlach op haar gelaat en met de breedst mogelijk uitgestrekte armen, boven de mensenmassa uitzweeft. Het zijn wij allemaal.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234