null Beeld

De Tand Des Tijds: 'Fatal Attraction' (Adrian Lyne, 1987)

Humo presenteert: De Tand Des Tijds! In deze reeks waagt filmjournalist Erik Stockman zich één keer per week aan een rewatch van een grote klassieker, een geliefde cultfilm of een beroemde blockbuster. Waarbij onze man zich afvraagt: hoe heeft deze film de blikkerende hoektanden des tijds doorstaan? Vandaag: 'Fatal Attraction' uit 1987!

Met een beetje geluk zal de 71-jarige actrice Glenn Close op 24 februari 2019 - na reeds zes keer te zijn genomineerd! – eindelijk haar allereerste Oscar ontvangen, en dit voor haar rol in het gedegen drama ‘The Wife’, waarin ze schittert als de gefrustreerde echtgenote van een beroemd schrijver.

Voor ons is de Belgische bioscooprelease van ‘The Wife’ (op 14/11) een uitstekende gelegenheid om met hitsige handjes terug te grijpen naar de film die 30 jaar geleden haar grote doorbraak inluidde.

Het openingstafereel van ‘Fatal Attraction’ dropt ons in het huisje van het gezin Gallagher, waar alles peis en vree lijkt. Dochterlief heeft haar pyjama al aan, de hond laat zich lekker knuffelen, papa Dan (Michael Douglas) zit in de sofa op z’n gemak nog wat documenten door te nemen, mama Beth (Anne Archer) staat in de badkamer haar tanden te poetsen terwijl de was hangt te drogen. Aaaahhh, bestaat er een gezelliger plaatje? Maar wacht: spoel eens terug en bekijk die openingsscène nog eens. De was die in de badkamer aan de draad hangt. Dan die in z’n onderbroek in de zetel hangt. Op de vloer overal neergedwarrelde kleren en verloren gelegd speelgoed.

Wat we hier in essentie zien, is een echtpaar dat zich heeft neergelegd bij de gezapige routine van het gezinsleven. Ooit, zo kun je je inbeelden, was hun relatie een spannende ontdekkingstocht, maar de fatal attraction van weleer heeft allang plaatsgemaakt voor de gezapigheid van veel te grote onderbroeken die aan wasdraden hangen te drogen. Kortom: wie goed kijkt, zal zien dat in die openingsscène eigenlijk de basis wordt gelegd van het overspel waar Dan zich straks aan zal overgeven.

Want laten we eerlijk zijn: die comfortabele gezinsroutine die in die eerste scènes wordt geschetst – zin hebben in seks maar geen nummertje kunnen maken omdat je kind je plaats in bed heeft ingepikt - is exact dátgene waar elke gezonde man af en toe eens aan wil ontsnappen. Dans ontsnappingsroute dient zich aan in de gedaante van Alex (Glenn Close), een alleenstaande vrouw die op een feestje gevaarlijke blikken op hem werpt. Wanneer Dan en Alex enkele dagen later voor een plensbui gaan schuilen in een warme bar (met dank aan een kapotte paraplu), begint het tussen hen te knetteren zoals het in zijn huwelijk allang niet meer heeft geknetterd.

‘Waar is je vrouw?’ zo vraagt Alex in een scène waarin zowel Close als Douglas allebei excellent staan te acteren. Zijn antwoord: ‘Op het platteland.’ Hm, dat komt wel héél goed uit, nietwaar! Nog eens proeven van die seksuele spanning die allang uit je eigen relatie is verdwenen; die fatal attraction opnieuw beleven; weten dat je op het punt staat iets te doen dat stout en verboden is: bestaat er een grotere opwinding? Niet dat we hier zelf ervaring mee hebben, hoor, uw dienaar heeft gewoon een groot inlevinsgvermogen.

En hopla, in de volgende scène staan Dan en Alex te rampetampen bij de gootsteen, waarbij Dan mag ondervinden dat het niet simpel is om rond te stappen met je broek op je enkels en met de benen van een vrouw rond je heupen.

U kent vast het vervolg: Alex ontpopt zich tot een knettergekke stalkster die Dan het leven zuur begint te maken en die op het moment suprême van de film het lieve witte konijntje van Dans dochtertje levend in de stoofpot steekt. Wie dit verhaal anno 2018 bekijkt door de ogen van #MeToo, ziet uiteraard een heerlijk foute film die in moreel opzicht voluit de zijde kiest van het mannelijke hoofdpersonage.

Terwijl we Dan leren kennen als een goede huisvader die ocharme één keer in de fout gaat (check hoe vergevingsgezind zijn echtgenote zich gedraagt), wordt het vrouwelijke hoofdpersonage zonder de minste nuance afgeschilderd als een knettergekke teef die, wanneer ze geen konijntjes in stoofpotten steekt, op de vloer wezenloos voor zich uit zit te staren terwijl ze het licht van de lampekap dwangmatig aan- en uitknipt.

Op het eind krijgt de teef haar verdiende loon, wanneer Dan zijn handen rond haar hals legt en haar verdrinkt in de badkuip. Nog één keer mag Alex als een soort onverwoestbare Terminator met een keukenmes in de hand uit het badwater oprijzen, om onmiddellijk daarna – terwijl de toeschouwers in de Amerikaanse bioscopen massaal ‘Kill da bitch!’ uitriepen - door de toegesnelde Beth te worden doodgeschoten. Yeeha! Applaus op alle banken!

Maar verdient dit einde werkelijk ons applaus? De waarheid is dat de makers eigenlijk een totaal andere ontknoping hadden gefilmd. In het originele einde snijdt Alex met het keukenmes haar eigen keel over, waarna Dan achter de tralies verdwijnt omdat zijn vingerafdrukken op het handvat staan. Een teneerdrukkend einde, dat indertijd werd uitgespuwd door het Amerikaanse testpubliek. Het resultaat was dat de hoofdacteurs opnieuw naar de set werden geroepen om een nieuwe eindscène in te blikken; een eindscène die meer aanleunt bij de logica van het Wilde Westen: kill da bitch!

Glenn Close heeft sindsdien vaak te kennen gegeven dat ze het meer commerciële einde van ‘Fatal Attraction’ verafschuwt: zij zag haar personage immers niet als een knettergek konijn met een levensgevaarlijke pruim, maar als een mentaal labiele vrouw met zelfmoordneigingen. Goeie film wel.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234