null Beeld

De Tand Des Tijds: 'La Grande Vadrouille' (Gérard Oury, 1966)

Humo presenteert: De Tand Des Tijds! In deze reeks waagt filmjournalist Erik Stockman zich één keer per week aan een rewatch van een grote klassieker, een geliefde cultfilm of een beroemde blockbuster. Waarbij onze man zich afvraagt: hoe heeft deze film de blikkerende hoektanden des tijds doorstaan? Vandaag: 'La Grande Vadrouille' uit 1966!

Kijken naar ‘La Grande Vadrouille’, dat is: teruggevoerd worden naar de tijd dat je samen met je mama en je papa en je grootje op zondagmiddag in de sofa – de beste sofa waarin je ooit hebt gezeten! - zat te schateren met de capriolen van Bourvil en Louis de Funès, met Bucky de hond aan je voeten en met je voeten in de warmste pantoffels die je ooit hebt gedragen. En buiten dwarrelde de sneeuw naar beneden, en de lichtjes in de Kerstboom pinkelden zoals ze sindsdien nooit meer hebben gepinkeld, en het brood en de elektriciteit waren nog betaalbaar, en niemand voelde de nood om tijdens de film gauw even z’n status of z’n timeline te checken want de smartphone bestond nog niet.

‘La Grande Vadrouille’, dat is: altijd weer opnieuw lachen en gieren en brullen met die onnavolgbare de Funès die ‘s nachts in Hôtel Du Globe in dat bed met die ijzeren bedspijlen de slaap niet kan vatten door het oorverdovende gesnurk van die Oberführer en zich van de weeromstuit ontpopt tot snurkentemmer. En met de halfnaakte Bourvil die in de nevel van dat Turkse stoombad op zoek gaat naar die Engelse commandant en natuurlijk de verkeerde badgast aanspreekt.

Als het gaat over ‘La Grande Vadrouille’, is de wereld verdeeld in twee kampen: zij die de film in hun kindertijd best grappig vonden maar hem vandaag als achterhaald bestempelen, en zij die deze onbetwiste Franse klassieker ook op volwassen leeftijd een topper vinden (er bestaat nog een derde kamp: zij die nog nooit van ‘La Grande Vadrouille’ hebben gehoord, maar aan die cultuurbarbaren maken wij geen woorden vuil).

U heeft vast al geraden dat wij tot het tweede kamp behoren. Ook wij denken weleens dat ‘La Grande Vadrouille’ eigenlijk alleen op het domein van de herinnering overeind blijft, maar wanneer we de film dan opnieuw bekijken, zoals gisterenavond, blijkt altijd weer uit de opgelopen lachkrampen dat dit niet het geval is en dat de meeste grappen en grollen ook anno 2018 nog ongelooflijk goed werken. Met dank aan Bourvil (check dat ambiguë lachje wanneer hij in dat Turkse stoombad die kerel aanklampt), aan de Funès (zie die uitzinnige mimiek wanneer hij dat orkest staat te dirigeren!), en vooral aan de iconische wisselwerking tussen die twee.

O ja: indien u toevallig iemand kent die overweegt om neonazi te worden, dan moet u die persoon in het kader van zijn deradicaliseringsproces beslist ‘La Grande Vadrouille’ laten zien. Want in ‘La Grande Vadrouille’ worden de nazi’s met hun gestrekte armpjes zóextreem belachelijk gemaakt dat je wel een volslagen idioot moet zijn om na het zien van deze film nog neonazi te willen worden.

Het zou natuurlijk te ver gaan om alle goeie grappen hier op te lijsten (al hebben we daar wel ongelooflijk veel zin in), en dus beperken wij ons tot het vermelden van ons eigen favoriete hoogtepunt; de scène die ons altijd weer aan het gieren brengt; en dan hebben we het over de stoelendans in Hôtel Du Globe. Tijdens hun zwerftocht doorheen Frankrijk arriveren Stanislas (de Funès) en Augustin (Bourvil) in het midden van de nacht in het dorpje Meursault. Op zoek naar een bed stappen ze het Hotel Du Globe binnen, waar het pikdonker is, en ineens floepen de lichten aan en ontdekken ze tot hun verbijstering dat ze middenin een nazi-feestje zijn beland. Een officier roept ‘Kameraden! We beginnen een dans! Het hele eskadron!’, en ineens zetten al die nazi’s zich omgekeerd op hun stoelen en beginnen ze onder het zingen van een Duits marslied met stoel en al aan de meest hilarische rondedans die u ooit heeft gezien. En de grap is natuurlijk dat de puffende Augustin en de hijgende Stanislas op hun stoelen méé moeten doen. Een persoonlijke bekentenis: nooit kunnen wij het laten om aan de Kerstdis op een bepaald moment – meestal na drie glazen Gevrey-Chambertin – omgekeerd op onze stoel te gaan zitten en om als eresaluut aan ‘La Grande Vadrouille’ aan een soortgelijke rondedans te beginnen.

En voilà, bij deze zijn we uit de kast gekomen. Wat ons betreft kan een bespreking van ‘La Grande Vadrouille’ niet anders dan de vorm aannemen van een doorvoelde liefdesverklaring. Wij zijn gek op ‘La Grande Vadrouille’ en we zullen er van blijven houden tot we onder de zoden liggen. En dan rest er ons nog maar één ding te doen.

Hier met die stoelen! Kameraden! We beginnen een dans! Op de plaatsen! Muziek!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234