null Beeld

De terugkeer van Bobbejaan Schoepen: 'Duivels in de hel'

Zes jaar na zijn dood ligt er weer nieuw werk van Bobbejaan Schoepen op het schap. ‘Duivels in de hel’, een plaat vol nooit eerder gehoord Bobbejaan-materiaal, die als ondertitel ‘Home and Field Recordings’ meekreeg. Dat zijn het ook, maar dankzij de verregaande research van zoon Tom Schoepen, de aanvullende opsmuk van multi-instrumentalist Jean-Marc Zelver en de productie van Mark Plati voelt ‘Duivels in de hel’ aan als een echte plaat. Een album, zeg maar, want er staan ook plaatjes in.

Jürgen Beckers

Van de hand van regisseur Benny -Vandendriessche (met de hulp van Tom) is er ook de documentaire ‘Bobbejaan’, die wij nog niet te zien kregen maar waarvan de trailer veel goeds belooft. Eerst de muziek.

Tom Schoepen «Ik herinner me dat Johan Anthierens eind jaren 70 in een tv-interview aan mijn pa vroeg: ‘En schrijf je ook nog liedjes?’ Waarop pa: ‘Jaja, maar die liggen gewoon in de kast.’ Dat kwam toen helemaal niet geloofwaardig over, maar het was wél waar. En ik heb ze gevonden ook, die liedjes. Massa’s liedjes. In 2006, na de verkoop van het park, ben ik begonnen met alles te digitaliseren. Sommige songs, zoals ‘Flower of Shanghai’ en ‘Verankerd’, zijn in een andere versie op ‘Bobbejaan’ beland, de plaat die we in 2008 hebben uitgebracht. Maar er was dus veel meer materiaal, en in de loop der jaren ben ik altijd lijstjes blijven maken met liedjes waarvan ik dacht dat ze samen een goeie plaat zouden vormen. Alleen: die liedjes waren niet af, en pa was er niet meer. Tot ik ze op een keer, toen ik met Firmin Michiels in New York was, aan producer Mark Plati liet horen. Hij vond het meteen goed, maar een tijdje later nam hij opnieuw contact op: ‘Tom, these home recordings are growing.’ Hij vond dat we er niet veel aan mochten veranderen, dat het van een puurheid en een authenticiteit was die je nog maar zelden tegenkomt. Je hoort het tikken tegen de microfoon, het geritsel van bladeren…
’t Is ook puur voor zichzelf dat hij zat te spelen hè, vaak was er niemand anders in de buurt. Hij in zijn zetel of zijn studio. Soms waren het vormexperimenten, soms was het niet meer dan een melodie die hij floot. En in één enkel geval was alles helemaal perfect maar bleek de band waarop hij had opgenomen compleet versleten te zijn. ‘So Long’, de afsluiter van de plaat, was zoiets: helemaal op het einde begint hij daar werkelijk virtuoos te fluiten, en net dan begint de band het te begeven. Gevloekt dat ik heb, mijzelf tegen het hoofd geslagen, maar Mark zei: ‘This is the perfect fade-out. Er zijn artiesten die veel geld zouden overhebben voor zo’n slot.’»

null Beeld

HUMO In ‘Hold Your Horses’, de instrumental die de plaat opent, hoor je zelfs de telefoon gaan.

Schoepen «Ja, dat heeft hij opgenomen in de living. Normaal had je ook nog mijn moeder moeten horen, die nam altijd op met de woorden: ‘Hallo, Bobbejaanland.’ Maar blijkbaar was er die dag een ijverige receptioniste die haar te snel af was (lacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234