null Beeld

De tien mooiste musicalstukjes uit de filmgeschiedenis

Vanaf volgende week loopt-ie éíndelijk in de Belgische zalen: ‘La La Land’, de langverwachte musical waarin Ryan Gosling en Emma Stone ode brengen aan de gouden jaren van Hollywood. Ter voorbereiding hebben wij hier al tien van de allerbeste, -mooiste dan wel -swingendste musicalstukjes uit de rijkgevulde filmgeschiedenis bijeengezocht, zodat u weet waar regisseur Damien Chazelle de mosterd is gaan halen. Sorry, ‘High School Musical’: nét niet!


‘Isn’t This a Lovely Day (To Be Caught in the Rain)’ uit ‘Top Hat’ (1935)

Ryan Gosling en Emma Stone zijn wel degelijk bovengemiddeld schattig samen – dat wisten we al van ‘Crazy, Stupid, Love’ en ‘Gangster Squad’ – maar ze komen nog niet tot aan de téénnagels van één van de allergrootste filmkoppels aller tijden, Fred Astaire en Ginger Rogers. Eigenlijk zijn al hun films samen de moeite, maar de mooiste is ‘Top Hat’. Voor bewijzen: dit simpele stukje waarin de twee samen tapdansen in de regen op de tonen van Irving Berlin. Chazelle vertoonde ‘Top Hat’ aan heel de cast en crew van ‘La La Land’ om te zeggen: ‘Dit is hoe het moet, jongens.’


Astaire solo in ‘Top Hat’ (1935) en ‘Easter Parade’ (1948)

Er kan nooit genoeg Fred Astaire zijn, weet ook Ryan Gosling, die een koffer met ei zo na ál ’s mans films in huis haalde. Dus ook: het geweldig amusante ‘Easter Parade’. Als je Gosling in ‘La La Land’ ergens met een zelfverzekerde swagger met z’n voet ziet klikken: die move komt van Astaire – even de aandacht trekken, dan doen alsof er niks gebeurd is. Hij is op zijn best in deze twee solonummers: eentje waarin hij zijn back-updansers al tapdansend executeert en eentje waarin-ie in de winkel een speelgoedje wil afpakken van een kind. Our kinda guy!


‘Make ‘Em Laugh’ uit ‘Singin’ in the Rain’ (1952)

De scène waarin Gene Kelly met zijn paraplu door de regen zit te huppelen is beroemder en iconischer, maar wij hebben altijd een grote boon gehad voor hét nummer dat Donald O’Connor onsterfelijk maakte: ‘Make ‘Em Laugh’, de perfecte mix van fysieke slapstickhumor en píékfijne danstiming. De pasjes waren zo uitputtend dat O’Connor na de opnames een week doodziek in bed lag, al zaten zijn vier pakjes sigaretten per dag daar naar eigen zeggen ook wel voor iets tussen. Het toppunt: door een technische fout waren de opnames verloren gegaan, dus wanneer hij terugkwam, moest hij de hele zooi opnieuw doen. ‘Singin’ in the Rain’ stond op de set van ‘La La Land’ letterlijk élke dag op; dan moet u ‘m toch ook minstens één keer gezien hebben, niet?


‘America’ uit ‘West Side Story’ (1961)

Als er één ding is waarop ‘La La Land’ kritiek krijgt, dan wel op de hagelwitte rolverdeling: nergens een spatje pigment te bekennen. Als tegengif dan maar deze wereldberoemde klepper uit ‘West Side Story’, waarin de melting pot die Amerika is liefdevol en met enkele mespuntjes haarfijne kritiek wordt bezongen door een stel latino’s. Eens zo relevant nu die mafketel met zijn worstenvingertjes het meubilair in het Oval Office zit te betasten.


‘Mon amour, je t’attendrai toute ma vie’ uit ‘Les parapluies de Cherbourg’ (1964)

Eén van die grote, verrukkelijke, unieke films die vandaag de dag niemand gezien heeft, is ‘Les parapluies de Cherbourg’. Net als ‘La La Land’ huppelt die spetterende sixtiesklassieker ergens tussen bittere realiteit en zoete droomwereld in. Zoals in deze scène: de muziek komt recht uit een Hollywoodmusical, maar de inhoud – een jongeman verlaat zijn zwanger liefje om te gaan vechten in de Algerijnse oorlog – doet eerder denken aan een treurige nouvelle-vaguefilm. Zo schoon, mevrouw!


Het duet uit ‘An American in Paris’ (1951)

De choreografieën van Gene Kelly voor Vicente Minnelli’s overdonderende meesterwerk ‘An American in Paris’ waren zógoed dat de Academy er een speciaal Oscar voor in het leven riep (Best Dance Direction, niet veel later ook alweer afgevoerd). De sets zijn bééldig (de fontein uit dit stukje werd gebaseerd op die van de Place de la Concorde), de kleuren spatten van het scherm en nooit werd seksueel magnetisme klassevoller uitgebeeld dan in dit stomende duet tussen Kelly en Leslie Caron. Wat ‘La La Land’ doet voor Los Angeles, deed ‘An American in Paris’ meer dan zestig jaar geleden al voor Parijs: er een schilderachtige sprookjeswereld van maken.


‘Springtime for Hitler’ uit ‘The Producers’ (1967)

‘La La Land’ is niet de eerste musical die hommage brengt aan de glitzy charme van het oude Broadway: Mel Brooks deed dat ook al met ‘The Producers’, zij het op lichtjes andere, volstrekt hilarische wijze. Zoals zo vaak bij musicals draait de plot óm een musical, al is dat er hier eentje die op totaal smakeloze wijze opgehangen is aan de figuur van Adolf Hitler. Met als gevolg: totaal foute teksten (‘We're marching to a faster pace/Look out, here comes the master race!’), figuranten die verkleed lopen als pretzel, een lieftallig ronddraaiend dansgroepje in de vorm van een swastika en een publiek dat met open mond zit te kijken. ‘Talk about bad taste!’


De draaiende cirkels uit ‘42nd Street’ (1933)

Ryan Gosling speelde een tijdje met het idee om de hoofdrol te spelen in een biopic over Hollywoodlegende Busby Berkeley: een kleurrijke figuur – over zijn turbulente privéleven kan je boeken vol schrijven – die vooral de geschiedenis is ingegaan vanwege zijn spetterende, hoogst suggestieve, groots opgezette musicalchoreografieën. Zie bijvoorbeeld de klassieker ‘42nd Street’.Zijn favoriete bezigheid was om knappe, zorgvuldig geselecteerde danseresjes in ingewikkelde patronen te laten lopen – hij haalde zijn inspiratie uit de drilmarsen die hij nog kende van in het leger – wat van bovenaf gefilmd een caleidoscopisch tafereel opleverde. Dat, óf hij liet de camera heel traag over hun blote benen glijden: de snoeper!


‘Ain’t There Anyone Here for Love’ uit ‘Gentlemen Prefer Blondes’ (1953)

Over snoepers gesproken: wij hadden hier zó graag een fragmentje met Marilyn Monroe gezet. Helaas: het beste nummer uit de beste musical waarin ze te zien is, is er eentje voor de nu ook weer niet onaantrekkelijke Jane Russell, die aan boord van een cruiseschip een date probeert te vinden tussen enkele Olympische atleten. Geen wereldschokkend moment uit de musicalgeschiedenis, maar wel één van de fijnste, geestigste nummertjes om te bekijken – en dat geldt overigens voor de hele film.


De liefdesliedjesmedley uit ‘Moulin Rouge!’ (2001)

De musical is na de jaren 60 een stille dood gestorven, en de meeste pogingen om het genre te doen herrijzen waren flauwe afkooksels of dikke soffen. Níét ‘Moulin Rouge!’, dat het genre op zijn kop zette en er een dolgedraaide, anachronistische, speelse, ontregelde en ook wel lichtjes onweerstaanbare jukebox vol moderne popnummers van maakte. Even groots en bombastisch als z’n voorbeelden, maar nooit zo stijf of plechtig. Zeg van Baz Luhrmann wat je wil, maar je kan niet ontkennen dat hij het genre snápt, en de mens weet ook wel – zie tevens: ‘Romeo + Juliet’, ‘The Great Gatsby’ – hoe je een gedoemde romance in beeld brengt. Hopelijk loopt het beter af voor Ryan en Emma! (vvp)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234