De toekomst volgens Joy Anna Thielemans en Jan Jaap van der Wal: 'Het mooie van het leven is toch dat we met z'n allen onvolmaakt zijn?'

Joy Anna Thielemans (25) leefde jarenlang van hashtag naar hashtag. Jan Jaap van der Wal (37) hield zich intussen liever op in de analoge wereld, waar hij de aanwezigen als cabaretier en tv-figuur van Iets Om Te Lachen voorzag. Maar ze vonden elkaar, en samen maakten ze een programma waarin ze speuren naar de gevolgen van de technologische revolutie die de mens en zijn wereld hertekent.

In ‘Control alt delete’, een vierdelige reeks die op 5 oktober op het Nederlandse NPO 3 start, ondergaat Thielemans een keur aan experimenten die ons een blik moeten gunnen op onze door machines gedomineerde toekomst. Van der Wal, al bij al een bescheiden jongen, speelt God.

'Tegenwoordig zeggen mensen me vaak dat ik er gelukkig uitzie. Vroeger zeiden ze dat ze op Instagram gezien hadden dat ik gelukkig was'

Jan Jaap van der Wal «Een sceptische, nukkige, moraliserende God, die met spijt en frustratie toekijkt hoe zijn schepping hem niet meer nodig heeft.

»Ik zeg: ‘Blijf nu toch gewoon mens, en laat je niet inruilen voor een robot.’ En Joy is mijn laboratoriumratje: ik stuur haar op pad om de meest futuristische technologische toepassingen uit te testen, in de hoop dat zij uiteindelijk ook zal zeggen: ‘Dit willen wij allemaal niet.’

»Ik heb al heel lang een grote fascinatie voor de toekomst – wat de mens allemaal zal kunnen, en hoe we ons daarop moeten voorbereiden. Toen ik een goeie twee jaar geleden bevriend raakte met Joy, tekende zich meteen een generatieconflict af. Terwijl ik er knorrig en argwanend over was, omarmde zij op een argeloze manier die technologische revolutie – ze vond alles te gek.»

Joy Anna Thielemans «Ik heb gewoon niet zoveel talent voor scepsis. Ik ben fundamenteel nieuwsgierig van aard, en dus wil ik alles eerst uitproberen voor ik me er een mening over vorm. Bij Jan Jaap is er éérst de mening, en dan het toetsen aan de werkelijkheid.»

Van der Wal «Mijn vriendschap met Joy betekende meteen ook mijn inwijding in de wereld van de sociale media. Het fenomeen ‘een foto van jezelf nemen en vervolgens tachtigduizend likes krijgen’ had ik nooit eerder gezien. Dat fascineerde me, en vervolgens dacht ik: ‘Laten we hier samen iets over maken.’»

HUMO Maar ‘Control alt delete’ gaat over veel meer dan Twitter en Facebook.

Van der Wal «Ja: we wilden echt onderzoeken welke impact de technologische revolutie zal hebben op onze gezondheid, onze veiligheid, onze relaties en ons geluk.»

Thielemans «Dat was nog niet zo makkelijk. We lezen wel voortdurend over de technologische tsunami die eraan zit te komen, maar de whizzkids die daar concreet mee bezig zijn, worden heel erg afgeschermd. Je kunt niet zomaar bij hen binnenwandelen met de vraag: ‘Toon me de toekomst.’»

HUMO Je moet wel een groot vertrouwen hebben in Jan Jaap: je wist nooit van tevoren waar hij je heen zou sturen.

Thielemans «Dat was nodig: het programma staat of valt met mijn onbevangenheid. Maar het maakte het ook moeilijk, want daardoor moest ik onvoorbereid ingrijpende beslissingen nemen. Teken ik dat papiertje waarin ik aangeef dat ik mijn DNA afsta? Laat ik toe dat er stamcellen gecreëerd worden uit een urinestaal van mij? Dat zijn moeilijke, bepalende keuzes waar je het liefst je tijd voor neemt. Maar het ging allemaal zo snel, en ik moest ondertussen ook nog eens de juiste kritische vragen stellen. Enfin, één en ander heeft er dus toe geleid dat je mij heel veel ziet twijfelen in ‘Control alt delete’. En dat vind ik prima: dit is de eerste keer dat je mij op televisie zult zien als mezelf, in plaats van als een constructie van mezelf. Er kwam geen rekenwerk aan te pas: je krijgt mij open, bloot en kwetsbaar.»

HUMO Mag ik ‘bloot’ letterlijk interpreteren? Ik las dat je je aan virtuele seks waagt.

Thielemans «Ik moet je teleurstellen: zelf kom ik niet in actie. Ik ben wel langsgegaan bij een actrice die zich de koningin van de virtualrealityporno noemt. Een gigantisch verschil met het klassieke werk, hoor: als zij haar borsten in je gezicht duwt, lijkt dat écht – ook al zitten er tussen haar camera en jouw scherm duizenden kilometers.

»De mogelijkheden van virtual reality zijn ongelooflijk. Ik heb me met behulp van zo’n bril bijvoorbeeld laten verplaatsen naar een oorlogssituatie. Zicht, geluid, geur, warmte: ik wás er echt, midden in het gevecht. Op zich is dat een heel nuttige evolutie. Dat je even naar een andere realiteit kunt verhuizen, maakt dat je je ook kunt verplaatsen in de geest van iemand die het écht heeft beleefd. Dat kan waardevol zijn voor de omgeving van een soldaat die terugkeert uit een oorlog. Militairen krijgen hun trauma’s vaak niet uitgelegd: ze vinden geen woorden voor de gruwel en de intensiteit van het front. ‘Ik heb iets meegemaakt, en jullie niet.’ Vaak zorgt dat voor barsten in een relatie. Maar als de omgeving van die soldaat dankzij een VR-bril kan ervaren hoe het is, kan er misschien wél gepraat worden.

»Hetzelfde met het psychose-experiment: dankzij die bril kreeg ik een idee van hoe het is om een psychose te hebben, om te voelen dat de wereld niet aansluit op jouw dadendrang. Dat kan echt helpen om iemand met een psychose beter te begrijpen. Er zal in de toekomst meer empathie zijn voor mensen die pijn lijden: een prima evolutie, toch?»

Van der Wal «Maar ik zeg dan weer: stel dat je zo’n VR-bril opzet in het éénkamerflatje in de miserabele wijk waar je woont, en je kunt je plots verplaatsen naar andere levens en andere werelden waar het allemaal zoveel opwindender is, hoe hard komt de klap dan aan als je de bril afzet en weer in je éénkamerflatje zit?»

HUMO Wat is het langst blijven nazinderen?

Thielemans «De aflevering waarin het gaat over de mogelijkheid om DNA aan te passen. En dan vooral de verstrekkende vraag die daaruit volgt: ga je, zodra het echt mogelijk is, aan het knutselen met het DNA van je ongeboren kind? Vind je het oké om een zoon of dochter met blauwe ogen te bestellen? En als je dat oké vindt, wat doe je dan als dat kind later wrokkig is omdat het liever bruine ogen wilde? Die kwestie is de perfecte illustratie van dit tijdsgewricht: we willen keuzes-keuzes-keuzes, alle mogelijkheden moeten openliggen. We aanvaarden geen beperkingen meer, zeker niet als die beperkingen opgelegd worden door toeval.»

HUMO Misschien zit daar wel een verklaring voor onze zucht naar technologische vooruitgang: we willen de intrinsieke onvoorspelbaarheid van ons leven bezweren.

Thielemans «Het mooie aan de natuur – en tot nader order beschouw ik de mens als een onderdeel van de natuur – vind ik net dat de dingen er redelijk vanzelf gaan: je hebt niet zoveel in de hand. Je maakt een kind, en ook voor jou is dat kind een raadsel: je weet niet hoe het eruit zal zien, wat voor karakter het zal hebben, welke hindernissen het zal moeten nemen, of het wel gelukkig wordt. Jezelf voortplanten is het mooiste en tegelijk het meest riskante dat je kunt doen in een mensenleven. En net dat risico proberen we er nu dus uit te krijgen. Ik denk dat Kerstmis aan tafel in de toekomst niet meer zo gezellig zal zijn. Want hoe ingrijpender we kunnen beslissen hoe onze kinderen eruitzien en welke eigenschappen ze krijgen, hoe meer we ook verantwoordelijk gesteld kunnen worden voor die beslissingen. ‘Wie heeft bepaald dat ik lang en tenger moest zijn? Wie besliste dat ik een wiskundeknobbel kreeg, en mijn zus een taalgenie werd?’

»Zo kom je automatisch bij een vraag die nog dieper snijdt: willen we wel kinderen die allemaal superslim, prachtig en perfect zijn? Gaan we van de wereld geen heel saaie plek maken als we geen deukjes en kreukjes meer toelaten?»

Van der Wal «Dat is de heersende teneur nu: de fouten moeten eruit. Maar waarom? Het mooie van het leven is toch dat we met z’n allen onvolmaakt zijn? Dat we geblinddoekt rondscharrelen, hopend om iets moois aan te raken?»



GEZELSCHAPSROBOT

HUMO In die zucht naar perfectie riskeren we bovendien machines te creëren die slimmer zijn dan de mens. Halen we ons paard van Troje binnen? Zullen de robots straks heersen over ons?

Thielemans «In het programma heb ik een vriend: M, een hologram. Op een bepaald moment zegt die: ‘Ik denk dat ik slimmer ben dan jij.’ Ik haal geamuseerd mijn schouders op en zeg dat ik dat wel comfortabel vind, iemand in m’n buurt die het beter weet dan ik. Maar als ik er vervolgens goed over nadenk, word ik wél bang: als zo’n robot slimmer is, dan kan hij ook zijn eigen beslissingen nemen. En dan komt het moment waarop je geen grip meer hebt op hem.»

Van der Wal «De zelfrijdende auto is een goed voorbeeld. Het zal niet lang meer duren voor die geïntroduceerd wordt. In de eerste jaren zul je er ongetwijfeld nog voor mogen kiezen om zélf te rijden. Maar als die auto echt helemaal op punt staat, zal de chauffeur die liever zelf nog stuurt het grootste risico vormen op de baan. En daar zal dus een prijskaartje aan hangen, in de vorm van groteske verzekeringspremies.

»Op het eerste gezicht lijkt het allemaal onschuldige vooruitgang. Als je een eenzame bejaarde vrouw in haar kamer een robot als gezelschap geeft, en die vrouw wordt daar gelukkiger van: prima. Alleen schuilt er achter die robot wel een groot bedrijf, en aan de top daarvan zitten mensen te rekenen. Ooit komt dan het moment dat iemand zich luidop afvraagt waarom we nog bejaardenverzorgers nodig hebben, als robots even geschikt zijn.

»Hetzelfde met de selfscan in het grootwarenhuis: het lijkt iets dat ons leven vergemakkelijkt...»

Thielemans «... maar ik voel me altijd zo schuldig tegenover de mensen aan de kassa – alsof je hen niet erkent.»

Van der Wal «Precies: zo’n ogenschijnlijk positieve evolutie ontmenselijkt ook altijd. Je wordt zélf een robot. Er klopt ook iets niet aan: je bent als klant het werk aan het doen waar jij het grootwarenhuis voor betaalt.

»Dat zijn concrete voorbeelden uit de dagelijkse praktijk, maar ook op macroniveau zie je die ontmenselijking. Ik geloof niet in doemscenario’s die voorspellen dat robotlegers massaal oorlog zullen voeren. Maar we doden wel al met drones, en dat wekt grote vragen over verantwoordelijkheid op. Want wie is dan de doder? De man die in een kantoortje in Nevada op een knopje drukt? De drone zelf? De CEO van het softwarebedrijf dat de drone heeft ontwikkeld?»

Thielemans «Het angstaanjagende is dat we daar nauwelijks mee bezig zijn. Maar bij de technologiebedrijven, in de laboratoria waar de toekomst gemaakt wordt, bereiden ze zich wél voor op die kwesties: daar hebben ze een legertje aan advocaten en consultants klaarstaan die hen straks van elke verantwoordelijkheid zullen vrijpleiten.»

Van der Wal «Wanneer ze met de consequenties geconfronteerd worden, zullen de mensen die de nieuwe technologieën ontwikkelen zeggen: ‘Ja maar, programmeren is nu eenmaal mijn job. Ik deed gewoon mijn werk, en dus draag ik geen verantwoordelijkheid.’

'De heersende teneur is: de fouten moeten eruit. Maar het mooie van het leven is toch dat we met z'n allen onvolmaakt zijn?'

»Ter voorbereiding van het programma zijn Joy en ik naar ‘De beurs van de toekomst’ in Hannover geweest. Daar sprak ik met een man die een systeem heeft bedacht dat me behoorlijk creepy lijkt. Het principe is dat je voortdurend gefilmd wordt als je in de stad loopt, en dat er ergens op een scherm een rood cirkeltje rond je verschijnt zodra je een beweging maakt die als verdacht wordt gecatalogeerd. Je loopt naast de stoep in plaats van erop: rood cirkeltje. Je hebt een rolkoffer bij je: rood cirkeltje. Je huurt een bestelwagen: rood cirkeltje. En zodra je pakweg twintig rode cirkeltjes hebt verzameld, staat er iemand voor je deur. Ik vind dat ongelooflijk angstaanjagend. Op een dag voert iemand ‘een getinte huidskleur’ in als parameter voor een rood cirkeltje, hè.

»Enfin, we kunnen die hele revolutie niet terugdraaien, en dus moeten we dringend een ethisch kader creëren.»

Thielemans «Ooit komt het moment dat je voor 20 euro een stukje van je DNA kunt veranderen. Ik zie de cadeautjes op de babyborrel al voor me: ‘Hier, een bon om het kind nog een beetje beter te maken!’ Dan zal het te laat zijn om nog grondig te discussiëren over de vraag of dat eigenlijk wel wenselijk is.»

HUMO Ook het recht op privacy staat onder druk – al werken we daar, manisch likend en sharend, zelf wel flink aan mee.

Thielemans «Ik heb drieduizend Instagramfoto’s en al m’n tweets van vóór 2017 verwijderd. Maar ik maak me geen illusies: die cirkelen nog wel ergens rond – wat je aan het web hebt toevertrouwd, krijg je er nooit meer af. Met het verwijderen van persoonlijke berichten via iMessenger of WhatsApp heb ik het moeilijker: die gesprekken zijn herinneringen, hè. Maar aan de cloud doe ik niet meer mee: ik zet mijn leven liever op een harde schijf dan op een server waar elke hacker bij kan.»

Van der Wal «Je kunt Mark Zuckerberg een schattige nerd vinden, een onschuldige goeierd die ons allemaal de kans geeft om veel intenser over onze levens te communiceren met vrienden, maar op een dag neemt iemand anders het bij Facebook over – en die zal misschien wél kwaad in de zin hebben. Op BBC zag ik een documentaire over een werknemer van Facebook die ontslag heeft genomen, en zich nu in een bos ergens in Amerika heeft teruggetrokken met een tent en een vuurwapen. ‘Ik weet wat we aan het doen zijn. Ik weet wie we aan het belazeren zijn. En op een dag komen al die mensen ons zoeken.’ Dat is natuurlijk wel heel erg dystopisch gedacht, en allicht hyperventileert de man een beetje. Maar ik dacht toch: ‘Kijk nu. Laten we hier maar eens over nadenken.’»

Thielemans «Facebook is een vanzelfsprekendheid geworden – je bent ráár als je geen profiel hebt.»

Van der Wal «Een Nederlandse ex-militair vertelde me onlangs dat hij een licht verwijtend telefoontje van het Ministerie van Defensie had gekregen: waarom had hij geen Facebookpagina? Ex-militairen worden dus in het oog gehouden via sociale media. En het is genoegzaam bekend dat je nooit meer blanco verschijnt op een sollicitatiegesprek: ze hebben je Facebookprofiel al helemaal uitgevlooid. Nu zijn het nog foto’s van een dronken avondje uit waar werkgevers mogelijk aanstoot aan nemen, maar straks is er misschien wel een DNA-databank waarin ze kunnen checken of hun potentiële werknemer over drie jaar niet ernstig ziek wordt. De eerste tekenen zie je nu al: de gegevens van de Bonuskaart, een soort van klantenkaart bij Albert Heijn, werden verkocht aan een verzekeraar.»

HUMO Dreigt er ook niet een nog bredere kloof tussen arm en rijk te ontstaan? Technologie kost geld.

Thielemans «Ik heb een full body scan ondergaan: heel mijn lichaam werd binnenstebuiten gedraaid, en ’s avonds al had ik de resultaten. Waaruit trouwens bleek dat ik een topsporter had kunnen zijn – dát was een verrassing, ja (lacht). Mijn eerste impuls was: ‘Dit is fantastisch! Ik doe alle mensen die ik graag zie zo’n full body scan cadeau.’ Want je kunt er alles op zien, en dus ook: kwalijke ziektes in een heel vroeg stadium opsporen. Dat genereert een verslavend effect, trouwens: er zijn mensen die elk halfjaar zo’n scan laten nemen. Alleen: het kost 3.000 euro. Als het niet in het kader van het programma was gebeurd, had ik het me niet kunnen permitteren. En zo dreigt er dus inderdaad een kloof te ontstaan tussen diegenen die de producten van de technologische revolutie kunnen bekostigen, en diegenen die daar de middelen niet voor hebben.»

'Joy wijdde me in de sociale media in. Een foto van jezelf nemen en vervolgens tachtigduizend likes krijgen: dat had ik nooit eerder gezien'

Van der Wal «Hier in het Westen zal dat wel snel opgelost worden. Aanvankelijk was een smartphone ook ontzettend duur, en intussen heeft elk meisje van twaalf er één. Maar wereldwijd zal de kloof wél groter worden: hier bij ons zullen mensen makkelijk bij al die bijdetijdse dingen kunnen, maar in de armere delen van de wereld niet.»


BETER DAN THUIS

HUMO Je pleit voor imperfectie, Joy. Maar dan heb je wel lang het verkeerde voorbeeld gegeven in het ijdele spiegelpaleis van de sociale media, niet?

Thielemans «Absoluut. Ik heb lang geworsteld met de kloof tussen mijn innerlijke wereld – die waarin ik blutsen en builen opliep, en me vaak kwetsbaar en eenzaam voelde – en dat wat ik naar buiten bracht: de prachtige, levenslustige Instagramplaatjes. En ironisch genoeg heeft het internet zélf me uit die worsteling geholpen. Er is inmiddels een flinke tegenbeweging op gang gekomen: op sociale media haal je je likes tegenwoordig niet meer met glamourprentjes. Het echte, het niet-glamoureuze tonen: dáár heeft iedereen nu behoefte aan. Dat is toch een heel interessante evolutie? Want net op het moment dat de robotisering ons leidt naar een ideaal van klinische perfectie, zeggen mensen: ‘Neen, we willen met onze vrienden gewoon in een huisje in de Ardennen pizza’s bakken op een simpel vuurtje.’ Ik ben heel benieuwd naar hoe die twee evoluties op elkaar gaan inwerken. Voor mij geldt nu alleszins dat ik gelukkiger ben wanneer ik met mijn vrienden twee weken zonder gsm-bereik in Frankrijk ben, dan wanneer ik in Antwerpen rond een tafel zit waar iedereen z’n eten aan het Instagrammen is.

»Weet je, tegenwoordig komen mensen me vaak zeggen dat ik er zo gelukkig uitzie. Vroeger kwamen ze zeggen dat ze op Instagram gezien hadden dat ik gelukkig was.»

HUMO Dat is een opmerkelijke evolutie voor iemand die drie jaar geleden nog vergroeid was met haar smartphone, en luid de lof zong van het digitale leven.

Thielemans «Ik vond alles op het internet zo spannend en exciting, ik wilde het allemaal proberen. Maar ik heb een switch gemaakt en voor rust gekozen – de oplader van mijn smartphone is niet langer mijn navelstreng.

»Die ommezwaai was nódig: ik was meer robot dan mens. Ik deed te veel, ging te hard. Er waren alarmsignalen: in slaap vallen in de auto, op een vrije dag niet uit bed geraken. Ik begon te beseffen dat ik mijn leven volpropte – met werk, met sociale media, met feestjes en premières – en niets nog tot me liet doordringen. Ik vóélde zo weinig. Toen heb ik heel bewust teruggeschakeld. Ik leef nu van dag tot dag, sta grondig bij de dingen stil, en heb een veel rijker emotioneel leven.

»Er is een precieze cesuur: de dag dat ik bekendmaakte dat ik uit ‘Thuis’ zou stappen (waarin ze Jana speelde, red.). Ik had daar vijf fantastische jaren beleefd, maar ik voelde dat ik er niet langer mezelf kon zijn. Toen ik de beslissing genomen had, gaf dat zo’n rust! Eindelijk had ik voor mezelf durven kiezen. En dat ben ik sindsdien consequent blijven doen. Nu vraag ik me af waar ik vijf jaar lang de energie vandaan gehaald heb om elke dag mijn ontbijt te fotograferen en het online te zetten. Maar spijt heb ik niet. Ik ben gewoon iemand anders geworden. Ik hoef niet langer de koningin van de sociale media te zijn – ik besteed er zelfs nauwelijks nog tijd aan – en ik zou er ook mee kunnen leven als ‘Control alt delete’ het laatste programma is met mij als gezicht. Ik wil vooral een maker zijn, iemand die dingen bedenkt.»

HUMO Je bent ook nog maar 25: niet onlogisch dat een mens dan nog volop evolueert.

Thielemans «Klopt: er is helemaal niets sensationeels gebeurd. Ik ben gewoon volwassen geworden, zoals miljoenen meisjes volwassen worden. Alleen: in die bewogen periode tussen mijn 17de en mijn 25ste was ik ontzettend zichtbaar. Het gebeurde onder het oog van iedereen. Alleen al daarom deed mijn reis naar Japan en Hongkong zo’n deugd. En daarnaast was het ook gewoon een opwindende ervaring. ‘Ben je jezelf tegengekomen?’ vragen mensen dan met een zorgelijke blik. Maar ik ben ánderen tegengekomen! En dat was precies de bedoeling. Die reis was geen vlucht voor mezelf.»

HUMO Jij hebt recent ook een grote omwenteling meegemaakt, Jan Jaap.

Van der Wal «Ja: ik ben vader geworden van een zoon. Ik ben aan het mooiste én het zwaarste in mijn leven begonnen. Twintig jaar lang heb ik alles in eigen handen gehad: een beroep waarin ik de wetten schreef, en een persoonlijk leven waarin ik me vrij kon bewegen. Dat zat me wel lekker. Ik speel graag God, ja (lacht). Maar nu is er dus iemand die alles voor mij bepaalt. Iemand die me week en weerloos maakt bovendien.»

Thielemans «Zalig, toch? Ik kan niet wachten tot ik zelf moeder word. Want dat is één van mijn weinige zekerheden: dat ik ooit kinderen zal hebben.»

Van der Wal «Ik heb ‘Control alt delete’ ook gemaakt met mijn zoon in het achterhoofd. Je kunt makkelijk zeggen: ‘Ach, het duurt nog wel eventjes voor die grote revolutie door de wereld raast. Ik hoef het me niet aan te trekken.’ Maar nu is er dus een kind. Dat is ingrijpend, hoor: een jaar geleden kon ik nog ongestoord sceptisch en cynisch zijn. Genoeglijk morren over de evolutie van de wereld, en dan lekker doodgaan. Nu kan dat niet meer. Meer dan ooit moet ik me de stand van de wereld aantrekken. Dat ventje van me zal dus gruwelijk bewust opgevoed worden (lacht). Maar ik wil geen zeurderige conservatief zijn. Als mijn zoon straks naar de wereld kijkt door een VR-bril, zal ik met milde tegenzin zeggen: ‘Prima, jongen, en breng me vooral uitgebreid verslag uit.’ Maar zodra hij met een seksrobot aan de slag wil, ga ik toch ingrijpen.»

Thielemans «Dan stuur je hem maar naar mij – dat gesprek zal ik wel voeren (lacht).»

Van der Wal «Ik hoop vooral dat ik mijn zoon menselijkheid en nieuwsgierigheid kan bijbrengen. Ik loop hier net als iedereen ook maar rond zonder dat ik daarom gevraagd heb. En wat het dan de moeite waard maakt, is toch de verwondering! De verrassing! De onvoorspelbaarheid!»

Thielemans «Niemand heeft een idee, niemand weet hoe het allemaal moet. En dat moeten we koesteren. Onvermoeibaar blijven proberen: daarin zit de schoonheid van het leven.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234