'De twaalf' op Eén: verfrissend om een grauwe fictiereeks van hier eens niet opzichtig te zien lonken naar het keurmerk 'Scandinavisch'

Afhankelijk van waarnaar je tien afleveringen lang dacht gekeken te hebben, kon je je bekocht voelen dan wel geïntrigeerd zijn bij de manier waarop ‘De twaalf’ zich van z’n ontknoping kweet. Kun je van een whodunit spreken als de dader al gevat was in de eerste aflevering? Sterker nog, was ‘De twaalf’ al die tijd wel een whodunit geweest? Deed het alsof? Of was zulke nomenclatuur – stel je voor – iets wat je zelf als nietsvermoedende kijker was gaan bezigen, ongetwijfeld tot groot jolijt van de makers?

Hoe het ook zij, de finale van ‘De twaalf’ was er één die zich na afloop prima leende tot hoogoplopende discussies binnen familiale kring en aan koffieautomaten te lande, her en der geheid met een handgemeen tot gevolg. Als je om den brode televisieprogramma’s maakt, is zoiets ook een prestatie.

Als ‘De twaalf’, dat in geen enkele van de tien afleveringen markante dipjes vertoonde, al voor de voeten gelopen werd, dan door de eigen ambitie. Beduidend minder erg dan door andermans ambitie, weten ingewijden, maar de dankbaarheid die je voelde dat voor de overzichtelijkheid slechts zes à zeven juryleden van de twaalf uitgevlooid werden, was groot. Het zou maar wat sneu zijn mocht je tijdens het ontwarren van de ontknoping voorbijgaan aan wat er tien afleveringen lang wel zonder enige twijfel in te zien was geweest: acteerwerk dat geloofd mocht en kon worden, met name in de hoofdrollen. Vlaamse televisie vertoont zelden een gebrek aan Maaike Cafmeyer, maar dat haar door wanhoop verteerde Frie Palmers op geen enkele manier iets gemeen had met haar eerdere emplooien was zonder meer een verdienste. Het is ook niet omdat de plooien van Johan Heldenbergh vanzelf al neigen naar het ernstigere werk, dat zijn prestatie als rouwende linkmichel met een aanleg voor foute levenskeuzes daarom minder indrukwekkend was.

Kiezen uit het bescheiden peloton aan kleinere en figurantenrollen is dan weer l’embarras du choix bekampen, al zou niet stilstaan bij Josse De Pauw als advocaat van de beklaagde en Titus De Voogdt als latente psychopaat, tevens gezinshoofd, niet alleen hen oneer aandoen. Geweld dat getooid gaat als burgerlijkheid blijft overigens het engste geweld.

‘De twaalf’ een reeks noemen die in de eerste plaats de hoogte ingehouden werd door haar vertolkingen, komt je allicht niet te staan op veroordelingen door een inderhaast samengeroepen volksjury. Als intrigerend rechtbankdrama, een aartsmoeilijk genre waar je in eigen land niet zo één-twee-drie een goed voorbeeld van kon opduikelen, bleef het pal overeind. Los daarvan was het verfrissend om een grauwe fictiereeks van hier eens niet opzichtig te zien lonken naar het keurmerk ‘Scandinavisch’.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234