De uitstekendste richel: ‘Ik wou je aan flarden schieten, maar je moet dat niet persoonlijk nemen’

Ik wou je aan flarden schieten, maar je moet dat niet persoonlijk nemen

'Ik wou je aan flarden schieten, maar je moet dat niet persoonlijk nemen'

‘Verdomd, dit is vervelend,’ gromde James Bond. Inderdaad, hij bevond zich in een lastige situatie. Niet alleen hing hij hulpeloos tegen een steile bergwand, waar hij zich met beide handen vastklampte aan een taai struikje dat daar godzijdank groeide, maar als vervelende bijkomstigheid was er net een cirkelzaag uit de bergwand verschenen die zijn benen net boven de knie had afgemaaid. Beide ledematen waren met een sierlijke duik in de diepte verdwenen.

De hele situatie was natuurlijk geen toeval. De cirkelzaag was opzettelijk op die plek aangebracht, voor het geval iemand zich aan dat taaie struikje zou vastklampen. Gelukkig heeft een mens zijn benen niet nodig om zich ergens aan vast te klampen, dacht James Bond, maar tegelijk realiseerde hij zich dat zijn vijand wellicht dezelfde overweging had gemaakt. En ja, hoor: daar kwam een tweede zaagblad tevoorschijn, deze keer ter hoogte van zijn middenrif.

De geheim agent spitste zijn oren. Was dit niet het typische geluid van een elektrisch aangedreven cirkelzaag? En waar elektrische stroom is, daar is doorgaans een stroomdraad! Met één hand zocht hij het snoer, terwijl de zaag reeds in de gesp van zijn broeksriem beet. Hij greep de kabel stevig vast en liet zich vallen. En daar bengelde hij.

Vanuit de verte naderde een helikopter, ongetwijfeld met een prachtig wijf aan boord dat hem met een mitrailleur zou beschieten. Dat was de normale gang van zaken in zijn vak. Maar dat was niet zijn eerste zorg: eerst moest hij ervoor zorgen niet dood te bloeden. Andere mogelijke doodsoorzaken zou hij later wel pareren.

James liet zich zakken tot op een uitstekende rotsrichel, waar hij schrijlings op kon gaan zitten. Het komt zelden voor dat een richel uitstekend is in beide betekenissen van het woord, maar hier was dat dus het geval. Want toen hij zijn spraakgestuurde lakschoenen riep, stegen zijn benen op dankzij de raketmotortjes in de schoenzolen, en zochten ze feilloos de weg omhoog tot ze met uiterste precisie, met de snijwondvlakken precies tegen elkaar, hun juiste plek hadden gevonden. Nadat James zich ervan had vergewist dat het juiste onderbeen tegen het juiste bovenbeen aandrukte (je zal maar verstrooid zijn en links en rechts verwisselen), beet hij de stroomdraad door, en met de hevig vonkende koperdraden schroeide hij de wonden dicht.

James Bond maakte even een koket danspasje om te checken of zijn medische handeling een succes was. En ja hoor, alles werkte zoals het hoorde.

Maar daar naderde de helikopter. ‘Is het omdat ik ouder word, of worden de misdadige babes in dienst van slechteriken die Londen willen vernietigen door er de Kilimanjaro op te smijten die ze met gigantische weerballonnen uit de grond hebben gerukt alsmaar knapper?’ dacht hij, terwijl hij de pilote in de fraaie ogen keek.

Net toen de goedgebouwde schoonheid de trekker wilde overhalen, schopte onze held tegen een mooie, ronde kei die aan zijn voeten lag. Ja, ook op dat vlak was de richel uitstekend: er lag spul dat goed van pas kon komen, gesteld dat je traptechniek een beetje behoorlijk was. Dat laatste was het geval: met een feilloze zwieperd knalde de kei tegen de achterste rotor van het toestel, dat meteen onbestuurbaar werd en dertig meter boven onze held tegen de rotswand knalde. Het hefschroefvliegtuig spatte uit elkaar, en de aantrekkelijke pilote viel omlaag, recht in de armen van onze held.

‘Ik wou je aan flarden schieten, maar je moet dat niet persoonlijk nemen, James,’ zei de vrouw met een sensuele zucht.

‘Ik wou net ongeveer hetzelfde zeggen,’ antwoordde James Bond met een lachje.

Er lagen nog wel meer van die prima ronde keien op de uitstekende rotsrichel, maar die lagen nu alleen maar in de weg. James schopte de stenen de diepte in en sprak: ‘Ik begrijp je wel, in dienst van een slechterik London vernietigen door er de Kilimanjaro op te smijten die je met gigantische weerballonnen uit de grond hebt gerukt, is een interessante professionele uitdaging. Maar je moet er steeds aan denken dat er ook nog een leven is naast je werk.’

‘Je hebt gelijk, James,’ glimlachte de vrouw. Ze zette haar helm af, ze kusten elkaar en versmolten op de uitstekendste aller uitstekende richels tot het tijd werd om eens wat anders te doen.

Hugo Matthysen

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234