De verloren zonen van Club Brugge: Timmy Simons & Tom De Sutter

Timmy Simons en Tom De Sutter zijn wereldtoppers in de discipline ‘bankzitten zonder zagen’ maar dat is niet de reden waarom Club Brugge de oud-kapitein en de oud-jeugdspeler deze zomer heeft teruggehaald. Club zocht Belgen met ballen, ervaren spelers met een goeie mentaliteit, gasten die op en naast het veld het verschil kunnen maken. Liefst als het draait, maar ook als het vierkant loopt.

En het loopt vierkant. In het klassement doet Brugge het oké, maar van goed voetbal is nog niet echt sprake. Misschien wordt de wedstrijd tegen De Sutters ex-club Anderlecht dit weekend het keerpunt, maar voor hetzelfde geld is het wachten tot JuanCarlos Garrido vervangen wordt door een coach die wél inspireert.

Aangezien Simons en De Schutter nooit de vuile was buitenhangen, hebben we niet eens gevraagd naar hun mening over de Spanjaard. Niet uit gemakszucht, maar uit beleefdheid. Mensen verplichten om te liegen is niet proper, laat staan dat je die praatjes ook nog eens aan je lezers opsolfert.

HUMO Jullie seizoen bij Club Brugge begon goed: op de eerste speeldag, tegen Charleroi, krijgt Timmy rood – voor het eerst in 15 jaar – en start Tom op de bank – níét voor het eerst.

Timmy Simons «Er werd toch meteen over ons gesproken, da’s altijd goed, hé (lacht).»

Tom De Sutter «Dat ik niet zou starten had ik wel verwacht. En dat Timmy rood ging krijgen ook, eigenlijk (lacht).»

Simons (lacht)

De Sutter «Ik was nog maar een paar dagen bij Club. Bij Anderlecht had ik wel de voorbereiding meegemaakt, maar ik had nog geen enkele volledige wedstrijd gespeeld. Een echt goeie voorbereiding was het ook niet: ik was er met mijn hoofd niet bij.»

HUMO Omdat je al had beslist dat je zou vertrekken.

De Sutter «Ja. Die beslissing heb ik eind vorig seizoen genomen. Anderlecht geloofde nog altijd in me, maar ik had geen zin om in hetzelfde straatje te blijven sukkelen. John van den Brom is een hele goeie coach en ook een hele goeie mens, maar dat ik nooit zijn eerste spits zou worden, wist ik ook wel. Die nieuwe (Aleksandar Mitrovic, red.) zou sowieso gekomen zijn en dan had ik weer vaak op de bank gezeten. En daar was ik klaar mee.»

HUMO Dus deed je het tijdens de voorbereiding rustig aan om je zeker niet te blesseren en je kans op een transfer niet te vergooien.

De Sutter «Dat doet elke speler in zo’n geval, denk ik. Je smijt je minder hard in de duels. De coach ziet dat, dus mag je minder voorbereidingswedstrijden spelen, en zo begin je bij je nieuwe club met een kleine achterstand.»

HUMO Dacht jij eind vorig seizoen al dat je FC Nürnberg zou verlaten?

Simons «Totaal niet. In drie, vier dagen was alles geregeld. Club Brugge en andere ploegen hadden ook de voorbije jaren al geïnformeerd, maar toen wilde Nürnberg me niet laten gaan, en konden ze me ook hetzelfde of meer bieden dan de clubs die zich hadden aangemeld. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat ik ooit nog een kans als deze zou krijgen. Maar Club stelde een contract van twee jaar voor, en dat kon Nürnberg me niet garanderen. En omdat ze vonden dat ik toch veel voor de club had betekend, wilden ze me die kans niet ontnemen.»

HUMO Stel dat Club Brugge één of twee seizoenen geleden wél meer had kunnen bieden dan Nürnberg, was je dan al gekomen?

Simons «Dat had heel goed gekund,.»

HUMO Dat je ervan overtuigd was dat je nog een tijdje in Duitsland zou blijven, blijkt uit het feit dat je er nog maar pas een immobiliënbedrijfje had opgericht.

Simons «Dat klopt, ja.»

HUMO Het is een rode draad door je carrière: telkens als jij je gaat settelen, neemt die een nieuwe wending. Je had in Brugge nog maar net een stuk grond gekocht of je vertrok naar PSV. Je had nog maar net een huis gebouwd in Mol – dicht bij Eindhoven – of je ging naar Nürnberg. En nu dat immokantoor...

De Sutter «Echt?»

Simons «Ja, echt. Je wéét wel dat je in het voetbal nooit iets kan plannen, maar als je telkens zo lang bij een club blijft als ik, komt toch dat moment dat je gaat denken: ‘Nu zal ik hier wel blijven, zeker?’ En net dan gebeurt het.»

HUMO Tom, jij hebt bij je overstap van Cercle Brugge naar Anderlecht in het lang en het breed je liefde voor de Brusselse club bezongen: je was een supporter in hart en nieren, gaf je toe, al van kinds af. Wellicht dacht je toen ook: ‘Ik zal nooit meer voor Club Brugge spelen.’ Anders was je wel wat zuiniger geweest met je lof voor de aartsrivaal.

De Sutter «Ik was gewoon heel content. Maar had je me toen gevraagd of het uitgesloten was dat ik ooit nog voor Club zou spelen, zou ik zeker ‘nee’ hebben geantwoord. Je kan in het voetbal niks voorspellen, dat wist ik toen al. Dat ik bij Anderlecht tekende, was daar het mooiste bewijs van: dat had ik zelf nooit durven te voorspellen.»

HUMO In één interview gaf je zelfs toe dat je bij de jeugd van Club Brugge eens was komen trainen met een Anderlecht-shirt onder je Club-trainingspak.

De Sutter (lacht) «Dat was één van mijn eerste trainingen bij Club. Ik was toen zestien. Een weddenschap met vrienden uit Balegem. ‘Ge durft niet,’ zeiden ze. Nu: dat is het laatste wat je tegen mij moet zeggen. Ik weet niet eens meer wat ik ermee heb gewonnen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234