Delphine Lecompte Beeld Thomas Sweertvaegher
Delphine LecompteBeeld Thomas Sweertvaegher

open vensterdelphine lecompte

‘De veroordeling van Bart De Pauw wegens stalking betekent de dood van het flirten en het verleidingsspel in Vlaanderen’

Ik heb me overvloedig uitgesproken over de puriteinse potsierlijkheid van het proces-De Pauw, wat me niet bepaald massaal applaus heeft opgeleverd.

lezersbrief

En toen las ik een stuk van Gerrit Komrij over ‘ongewenste intimiteiten’: ‘De wereld rent bezeten af op de catastrofe door haar gebrek aan intimiteiten. Het zijn alleen intimiteiten die de mens ontdooien en week maken voor het aangezicht van God. Slechts in zijn intimiteiten is hij een aandoenlijke dromer of een ongevaarlijke paljas. Wie intimiteiten ongewenst vindt is een oorlogshitser.’ Ik voelde mij gesterkt in mijn opvattingen.

Tussen misogyne seksistische agressieve narcistische schofterigheid en kille correcte klinische bloedeloze puriteinse hoffelijkheid ligt een heel groot terrein, een woest uitbundig zalig gutsend mystiek mysterieus ambigue speelveld: de erotiek. Een vage heerlijke schimmige zinderende zone zonder regels. Een zone die niet afgebakend kan worden, die niet kan gegoten worden in wetten en codes. Een seksuele klap, kneep, uitbarsting vallen moeilijk op voorhand vast te leggen. Wanneer je voor het eerst de liefde bedrijft met iemand, kan je niet op voorhand voorspellen in welke mate je opgewonden zal raken en welke ongelofelijke vurige vormen je opwinding zal aannemen. Gelukkig maar. Seks is spannend, net omdat het avontuurlijk en onvoorspelbaar en volstrekt irrationeel is. Regels verbrodden alles. Reglementen en vermaningen doden de lust. Voorzichtigheid en angstvalligheid hebben niets te zoeken in de seksuele beleving van de mens. Tijdens seks zijn we kwetsbaar en eerlijk en vrij.

De dood van de erotiek is de dood van elke kunstvorm, en van de democratie. Lust, drift, begeerte, woede, macht, spel.

Een vrouw mag weinig verhullende kledij dragen, dat is nooit een uitnodiging om bepoteld te worden. Een vrouw mag niet verwachten dat een man uitsluitend oog heeft voor haar jukbeenderen en haar mandibula als er onder die mandibula zo ontzettend veel schoons en bloots te bezichtigen valt. Dat zou hypocriet en oneerlijk zijn. Sommige vrouwen dragen weinig verhullende kledij om zich begeerlijk te voelen En er lopen ook vrouwen rond die weinig verhullende kledij dragen om hun kansen op een onenightstand te verhogen. Dat is allemaal oké.

Ik mag lust voelen, lust en begeerte. Ik mag niet vrijuit mijn lusten botvieren op eender welk zoogdier. Fantaseren over het botvieren van mijn lusten op eender welk zoogdier, dat mag ik wel. Overal en altijd. Proberen om mijn lusten bevredigd te zien (ook wel flirten genaamd), ook dat mag. Proberen. Vaak vang ik bot. Mannen — ik ben een heteroseksuele vrouw — lezen mijn signalen soms verkeerd. Of ze willen niet op mijn avances ingaan, kwetsend doch begrijpelijk. Ik beeld mezelf vaak in dat alle Montenegrijnse messenslijpers mij enorm fascinerend en charmant en grappig vinden, en mij willen meenemen naar het parkeerterrein van een afgebrande honingfabriek om mij van jetje te geven. Maar meestal loop ik een blauwtje. Het is moeilijk: communicatie, het menselijke verkeer. Zeker wanneer begeerte zijn intrede doet. Maar nog geen enkele man, geen enkele Montenegrijnse messenslijper heeft een advocaat ingeschakeld om mij een lesje te leren. Godzijdank. Dat ik geen penis en geen scrotum heb speelt ongetwijfeld in mijn voordeel. Ik noem het: het oneerlijke aangeboren vulvavoordeel. Al zijn er ook weerhaakjes, obstakels, schulden, lasten, beperkingen, eisen, gesels en wonden verbonden aan het vrouw-zijn.

De veroordeling van Bart De Pauw wegens stalking betekent de dood van het flirten en het verleidingsspel, althans in Vlaanderen. Maar ik neem zonder afgrijzen, zelfs met een zekere graagte en hoop, aan dat er ook Finse en Moldavische varianten van Bart De Pauw rondlopen, in respectievelijk Finland en Moldavië. Daarmee wil ik niet gezegd hebben dat hetgeen Bart De Pauw gedaan heeft fantastisch of lovenswaardig was. Hij heeft knullige aangebrande sms’jes verstuurd naar vrouwen die voor hem werkten. Op grote schaal. Dom, impulsief, puberaal. Net iets erger dan deugnietachtig. En een heel stuk minder erg dan misdadig. Handen kwamen niet in aanraking met billen of schouders, laat staan met genitaliën. Maar als de slachtoffers van Bart De Pauw zijn lawine aan ietwat onbeholpen en soms te gulzige sms’jes hebben ervaren als hinderlijk en stresserend, dan vind ik dat heel erg voor de ontvangers van die sms’en in kwestie. Maar de rechtszaal is de laatste plek waar erotiek (én de onvermijdelijke fouten die men begaat tijdens het verleidingsspel) besproken zou moeten worden.

We worden nu overspoeld door verhalen over kleine vergrijpen zoals (al dan niet) dronken handtastelijkheden, puberale akkefietjes en gore schunnige stompzinnige doch ongevaarlijke opmerkingen. Daardoor dreigt er een oververzadiging en ongeduld inzake seksueel geweld. Wat tragisch zou zijn voor slachtoffers van verkrachtingen en zwaar seksueel misbruik. Ik vind solidariteit een prachtig begrip. Maar ik ben niet van plan om ooit evenveel mededogen op te brengen voor een hondenkapster uit Deurne wier gat drie decennia geleden werd betast tijdens een weekendtrip in het uitgaanskwartier van Barcelona of voor de secretaresse van een pikdorsbedrijf die twintig jaar geleden tijdens een treinreis van De Pinte naar De Panne werd onderworpen aan de hongerige blik van een naïeve stoutmoedige pistoolschilder op haar borststreek en die nu drie keer per week moeten gaan uithuilen op de sofa van hun pafferige zelfgenoegzame psychiater, als voor het leed en de demonen van een dertigjarige vrouw met bulimia nervosa en PTSS verwoest door het gruwelijke incestueuze geweld en de chantage en dreigementen waaraan ze werd blootgesteld door een oom vanaf haar vierde levensjaar. Geweld dat nog steeds niet door de familie wordt erkend.

Ik heb seksueel misbruik meegemaakt. Ernstig seksueel misbruik. Met echte handen, vlees, zweet, genitaliën. De geur is het ergst, zijn geur, die raak ik nooit meer kwijt. Ik ben getraumatiseerd. Ik lijd aan slapeloosheid en ik neem benzodiazepines om mijn paniekaanvallen en herbelevingen in toom te houden, om mijn leven enigszins draaglijk te maken.

Ik heb het ook meegemaakt dat de afdelingschef van de zuivel (ik heb enkele jaren als rekkenvuller in een supermarkt gewerkt), op een bedrijfsfeestje ter gelegenheid van de nakende geboorte van Jezus Christus, mij op zijn schoot trok en mijn ‘schamele’ boezem streelde. Ik was verbouwereerd, zeer kortstondig geflatteerd (de man leek als twee druppels water op Bobby Cannavale), daarna was ik geschokt en ik ben van zijn schoot gesprongen en heb in een toilethokje enkele traantjes geplengd. De volgende dag had iedereen een kater en mijn afdelingschef was niet zichtbaar gegeneerd, wat ik oké vond aangezien hij mij niet had onderworpen aan een sadistische anale verkrachting met een schildpadinktpot of met een gebroken fles Campari. De rest van mijn korte loopbaan in de supermarkt ben ik die man gewoon uit de weg gegaan. Dat lukte maar deels, hij was immers mijn chef. Uiteindelijk heb ik hem uitgescholden voor het vuil van de straat.

Later heb ik nog dergelijke incidenten meegemaakt: ergerlijk als een wesp in een pretpark, maar het heeft me niet getekend en niet gefnuikt. En ik ben niet van plan om mijn ganse seksuele geschiedenis te herschrijven omdat de huidige tijdgeest vindt dat elke vorm van onhandig flirtgedrag (elke te possessieve schouderklop, elke half gluiperige half kameraadschappelijke zweterige handpalm op knie, elke te loerende blik van een te betrokken aardrijkskundeleerkracht, of het zelfs maar wagen om een collega ‘schatje’ of ‘koddige penseelaap’ te noemen) grensoverschrijdend en traumatiserend en laakbaar en strafbaar is.

Ik ken mijn littekens en ik ken mijn boemannen. De onnozele deerniswekkende beschonken pipo’s die mij tijdens concerten en feestjes hebben betast zijn niet mijn boemannen en ik laat geen slaap voor hen.

Ik begrijp dat niet elke vrouw dezelfde veerkracht heeft, of hetzelfde bandeloze gevoel voor humor om met ‘seksueel overschrijdend gedrag’ om te gaan. Maar voor die vrouwen met dat gebrek aan veerkracht en dat tikkeltje humor te weinig heb ik nog twee andere (melige) aanbevelingen: mildheid en vergiffenis. Mildheid voor de zwakheid en de lompe boerse vranke lust van elke mens. Vergiffenis voor de dubbelzinnige opmerkingen en ongepaste communicatie en dubbele signalen en valse hoop waaraan we elkaar soms onderwerpen.

We zijn allemaal morsige grillige slordige dwaze frivole hoogmoedige gênante zondige sukkelaars en prutsers, en soms slaan we de bal mis en vergalopperen we ons en bezondigen we ons aan foute inschattingen en gaan we er verkeerdelijk van uit dat iemand ons aantrekkelijk vindt en zijn/haar sappen en fantasieën wil uitwisselen met ons. Zo dramatisch en tragisch hoeft het allemaal niet te zijn. Rechters hebben er geen zaken mee en pottenkijkers zoals jij en ik eigenlijk ook niet.

Mildheid en vergiffenis dus. Voor Bart de Pauw. Saai en christelijk. Weinig opzienbarend doch zeer verfrissend en aangenaam voor alle partijen.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234