null Beeld

De vos in Michel Verschueren

In Humo 3580 van dinsdag 14 april 2009 leest u een interview met Michel Verschueren. Ook in 2004 sprak Onze Man al met Mister Michel. U kunt het interview van toen hieronder integraal herlezen.

Uit: Humo 3307; 20 januari 2004

''Partir, c'est mourir un peu, ge moogt gerust zijn''

Michel Verschueren, 'Mister Michel' pour les amis, was de jongste tijd niet meer weg te branden uit krant, boekske of kijkbox. Waar je ook je blik richtte, vanuit alle hoeken grijnsde zijn innemend facie je aan. 'Néé, ik ga niet met pensioen. Néé, ik doe mijn paraplu nog niet dicht. Néé, Mister Michel wordt bij Anderlecht niet aan de kant geschoven. Bijlange niet!' Voorwaar, het is sedert de 'als grap bedoelde' pensionering van Guy Mortier geleden dat wij nog iemand zich met zoveel overtuiging weer aan boord zagen hijsen.

Als ik mij die middag stipt om drie uur in het hoofdkwartier van RSCA Anderlecht aandien, zit Mister Michel nog altijd aan tafel 'te onderhandelen met de gouverneur', in het eigen Anderlecht-restaurant Le Saint-Guidon (één Michelinster; manager: Michel Verschueren). Eerlijk gezegd: van iemand die law and order and stipthaid in het vaandel voert, valt dit mij lichtjes tegen.

Maar tien minuten later geeft hij al present, zich uitputtend in verontschuldigingen: 'Druk-druk-druk. Maar ja, een gouverneur laat je niet zomaar alleen aan tafel achter. Enfin, nu heb je met eigen ogen kunnen vaststellen dat ik nog niet afgeschreven ben.' Met een flukse zwaai hijst Mister Michel zijn gezond embonpoint achter zijn bureau. Op het werkblad voor hem ligt het tweedelig interview dat Het Nieuwsblad net van hem en zijn familie heeft afgenomen. Hij kijkt mij vrankweg in de ogen en zegt plechtig: 'Vraagt maar wat ge wilt, kameraad.'

De vos in Michel Verschueren (2)

HUMO U bent de laatste weken niet meer uit de krant weg te branden.

Mister Michel « 'Trop is te veel', zoals mijn goeie vriend Paul Vanden Boeynants altijd zei. En hij heeft gelijk! De pers heeft me opgejaagd als een wild beest. Niet dat ik ze dat niet gun, maar het mag niet te lang duren. Toen ik zogezegd mijn functie als Anderlecht-manager aan mijn vriend en collega Herman Van Holsbeeck overdroeg, ben ik door zowat iedere gazet of boekske benaderd. 't Was Mister Michel van hier en Mister Michel van daar. L'amour, la vérité de la vie, mijn loopbaan, mijn carrière: álles willen ze van mij weten.

» En ja, ik heb mij laten verleiden. Niet dat ik de bekendheid zoek, want die heb ik al veel te veel. BV zijn, dat is in deze moderne maatschappij allang geen voordeel meer. Het is een kruisweg, mijnheer. BV, dat staat bij mij voor Beroeps Vrijwilliger


HUMO Er is toch nog altijd dat mooie spreekwoord noblesse oblige? De reuzen, de sterken, de besten van de maatschappij hebben de verplichting hun stem te verheffen en als baken te dienen voor het gewone volk!

Mister Michel « Ja, dat is waar. Maar met spreekwoorden kunt ge alles bewijzen, niet? Ik kan alleen maar zeggen: ik heb veel meegemaakt, ik heb altijd gezwoegd als een gek, en toch voel ik mij goed in mijn vel. Kijk: als na een schitterende carrière het moment gekomen is om te vertrekken, om ouderdomsredenen, wel: dat doet u iets. Een normaal mens voelt zich dan een klein beetje sterven. Partir, c'est mourir un peu, ge moogt gerust zijn.

» Ik heb het de laatste twee, drie jaar niet gemakkelijk gehad. Het zware ongeval van mijn vrouw heeft diepe sporen nagelaten. Vijftig jaar lang heb ik mij kunnen uitleven in mijn beroep: als licentiaat Lichamelijke Opvoeding, kinesist, fysiek trainer voetbal, manager van Daring Club Brussel, RWDM, en ten slotte Anderlecht.

» Wel, in die context heb ik van het leven drie mooie geschenken gekregen. Eén: toen Roger Vanden Stock, zoon van Constant, zeven jaar geleden voorzitter van Anderlecht werd, had hij makkelijk kunnen zeggen: 'Mister Michel, ge zijt nu 65, het is mooi geweest, we stoppen ermee.' Zonen die een imperium van hun vader erven, nemen meestal afstand van de medewerkers van het ancien regime. Anderen en beteren! Wel, dat heeft Roger niet gedaan.»


HUMO Was u daar bang voor?

Mister Michel « Nee. Maar het heeft mij wel getroffen. Roger heeft voor mij een uitzondering gemaakt. Het Hof heeft dat ook gedaan bij de dood van koning Boudewijn. De nieuwe koning, Albert, heeft toen negentig procent van de medewerkers van Boudewijn behouden. Statistisch-historisch zijn dat uitzonderingsmaatregelen.»


HUMO Die beslissing lag toch voor de hand: u bént Anderlecht, méér dan Roger Vanden Stock, méér dan Hugo Broos of Franky Vercauteren.

Mister Michel « Nee, daar heb ik mij altijd tegen afgezet. Nooit heb ik naar de absolute macht gestreefd. Ik heb met dezelfde overtuiging voor de zoon als voor de vader gewerkt. Met vader Constant vormde ik een fantastisch duo, dat perfect op elkaar was afgestemd: hij was de baas en ik was de dienaar. En samen hebben we toch iets verwezenlijkt, nee?

» Toch bleef ik altijd een zekere afstand houden: ik noemde hem nooit 'Constant' of 'Mijnheer Constant', ik zei altijd: 'Voorzitter'! En hij noemde mij altijd: 'Verschueren'.»


HUMO U voelde een natuurlijke reserve van de knecht jegens de meester?

Mister Michel « Knecht is een lelijk woord. Ik gebruik liever het woord dienaar. En ik heb vijfentwintig jaar lang manager mogen spelen, omdat ik altijd die rol van dienaar ben blijven behouden. Ik heb nooit de indruk gewekt over het hoofd van mijn voorzitter te willen springen. Ik heb nooit iets geëist, altijd beleefd gevraagd. Ik heb mijn voorzitter altijd gerespecteerd, geconsulteerd, geraadpleegd, en dankzij dat respect heb ik het vertrouwen gekregen en kunnen behouden. Ik mag u wel vertellen: in mijn hele loopbaan heb ik nooit een C4 gekregen. Ik heb ook nooit gesolliciteerd; men heeft mij altijd gevráágd: zowel in het onderwijs als in het voetbal.»

De vos in Michel Verschueren (3)

De ruggegraatlozen
HUMO Wat voor soort leraar was u? Streng maar rechtvaardig?

Mister Michel « Absoluut. Ik heb gestudeerd aan de K.U.Leuven. En ik was lid van de eliteploeg keurturnen van Michel Bottu (ook bekend van zijn 'Ochtendgymnastiek' op de BRT-radio: 'Wij zijn flinke kameraden!', red.). Ik hoorde bij de beste zestien!»


HUMO Wat was u voorkeurstoestel?

Mister Michel (duikt in zijn archiefkast en komt terug met een stapel foto's en documenten) « Ik wil niet te veel prijsgeven, want ik ben bezig aan een eigen boek, en als ik u álles laat zien, hou ik zelf niets meer over (lacht). Dat boek zal heten: 'Mister Michel - de Zilveren Vos'. Komt uit in april 2004, als we met Anderlecht, zo hoop ik toch, onze 27ste titel zullen vieren. Uitgever: André Van Halewijck, u wel bekend. Maar ik wil u vandaag wel enkele foto's tonen - nee, afdrukken moogt ge ze niet - om u een idee te geven waar ik vandaan kom en wie ik destijds was.

» Hier: Mister Michel met de keurploeg (toont een zwartwit-foto van vier man die samen een perfecte handenstand op de plint uitvoeren). En hier: Mister Michel als fysiek trainer bij Eendracht Aalst. Ik was een voorloper! Weerstandstraining, uithouding, al wat ge maar wilt. En hier, in Anderlecht, Mister Michel als jonge manager (toont een foto waarop hij als heuse jeune premier naar de lens kijkt, perfect in het pak). Of hier: met koning Boudewijn. En hier: samen met Maradona.

» Of hier: Mister Michel als onderofficier en pelotonscommandant. Ik heb achttien maanden gediend, terwijl de futlozen en de ruggengraatlozen het liever bij twaalf maanden hielden, als gewoon soldaat. En hier: Mister Michel met kunstschilder Felix De Boeck. Ik was er vriend aan huis. En hier, met Rik Poot, een goede vriend, nog altijd. Een groot beeldhouwer én een groot filosoof. Kilo's van die foto's heb ik.

(abrupt, terwijl hij zijn mouw opstroopt en mij een grote gouden armband toont die om zijn pols hangt) » Die heb ik gekregen van Carl Huybrechts, overhandigd door olympisch kampioen Fred Deburghgraeve. Als aandenken aan een briljante sportcarrière. Massief goud! Kijk maar: op de voorkant staat 'Mister Michel'. En op de achterkant: 'De zilveren vos'. In het Nederlands, ja, want ik ben Vlaming van oorsprong en ik heb mij daar nooit over geschaamd.

» Le Renard Argenté - de Zilveren Vos. Eigenlijk was het mevrouw Vanden Stock die mij vijftien jaar geleden zo is beginnen te noemen. Zomaar, spontaan, zonder mijn verleden te kennen. Ze voelde dat ik streken had, dat ik een vos was die altijd aan zijn trekken kwam, quoi. Later zijn vrienden mijn stamboom gaan opmaken: ze zijn terug kunnen gaan tot het jaar 1601. En weet u waarop ze zijn uitgekomen? Dat mijn ouderlijk huis in Boortmeerbeek eigenlijk een uitspanning is geweest waar de reizigers vroeger van paard konden wisselen. Het was een café en ook een slagerij. En jarenlang stond op de voorgevel: 'In den Vosch'. Nog straffer: mijn grootvader aan moederskant had als roepnaam: 'Boer Vos'. En nu gij!

» (abrupt) Ge hebt mij weer bij mijn lurven hè, vriend. Ge hebt mij weer gepakt, verdoeme. Ik had nochtans gezworen dat ik het aan niemand zou laten zien, zo lang mijn boek niet op de markt was. Nu ja, ik láát mij ook pakken.»


HUMO Schrijft u zelf?

Mister Michel « Nee, ik dicteer. En Stefan Van Loock (journalist bij de VTM-sportredactie, red.) schrijft het uit.»


HUMO Naast 'Le Renard Argenté' had u nog een andere bijnaam, geloof ik: 'De Zwarte Panter'.

Mister Michel « Nee, dat was De Zwarte Kat. Zo noemden ze mij in Aalst. Ik liep daar altijd rond in een zwarte, spannende collant. Die collant spande zo sterk rond mijn établissement dat ik er van de directeur opmerkingen over kreeg. Ik was te modern, toen (lacht smakelijk)

De vos in Michel Verschueren (4)

De mindere

HUMO U bent nu 72 jaar...

Mister Michel (snel) « Excuseer: ik ben er 27, mijnheer. Zo zie ik het toch. Mij niet affronteren, hè (lacht)


HUMO Ik bedoel: u bent nu 27, maar had u de dash, de drive die u zo kenmerkt, al van bij de geboorte mee?

Mister Michel « Ik ben altijd een bezeten man geweest. Vol Begeisterung, vol enthousiasme, vol gedrevenheid. Ik ben een karaktermens. Dat heeft te maken met de grote problemen die ik in mijn jeugd heb moeten overwinnen. Mijn vader is als een wrak uit de oorlog van veertien-achttien teruggekomen: longen verwoest. Dertig jaar lang is hij werkloos gebleven. Mijn moeder kwam uit een zeer welstellende famlilie, en haar twee zussen waren allebei getrouwd met rijke commerçanten. Mijn hele jeugd heb ik mij de mindere gevoeld. Later ben ik mij daar tegen gaan afzetten: ik wilde absoluut geen loser worden. Dat heeft mij gemaakt tot een eenzaam man, een lone ranger, een einzelgänger. Mijn hele leven stond in het teken van wilskracht. En... dan maakt ge moeilijk vrienden, hè. Dag en nacht heb ik mij ingespannen.»


HUMO Vrienden uit uw universiteitsjaren noemen u 'een blokbeest en een asceet'.

Mister Michel « Dat klopt. Ik dronk alleen maar melk, de fles stond zelfs 's nachts naast mijn bed. En ik werkte hard, lette goed op, deed altijd mijn best. Ik wou er komen. Ik wou slagen in het leven. En als ontspanning ging ik fietsen, altijd in m'n eentje, honderden kilometers: het lichaam afbeulen en ondertussen plannen maken voor de toekomst en nadenken over het leven. Bezeten, zoals ik al zei.

» Ook tijdens de vakantie: vier jaar lang ging ik naar Seraing werken om mijn studies te betalen. In oktober zag ik dan mijn medestudenten terug, mooi bruin. Die hadden Don Juan gespeeld aan de Côte d'Azur. En ik kwam terug, krom gewerkt, maar met een serieuze cent op zak. En nog belangrijker: ik sprak bijna perfect Frans!»


HUMO En dan was er nog dat keurturnen. Wat weinig mensen weten: keurturnen is een ontzettend harde discipline.

Mister Michel « Ge moogt zeker zijn! Ik trainde drie, vier keer per week, telkens drie, vier uur lang. Het is werken tot op de millimeter, hè. Pas op: ik bof niet. Ik liep toen beter op mijn handen dan op mijn voeten! Met zes man in handstand op één plint, begin er maar aan.

» Later ben ik de discipline en de hardheid van het keurturnen gaan overhevelen naar het voetbal.»


HUMO Hebt u door dat keurturnen niet de basis van uw harde karakter gelegd?

Mister Michel « Tuurlijk. Dat is zonder meer zo. Michel Bottu was de grootmeester in karakteriële vorming.»


HUMO Mensen die het vooral van hun wilskracht moeten hebben, storten weleens in.

Mister Michel « Nee, ik niet. Het is mijn geluk geweest dat ik altijd in een stijgende curve heb kunnen werken.»

De vos in Michel Verschueren (5)

De zwarte kat

HUMO Toch bent u op een bepaald moment opgestapt bij Anderlecht. Klopt het verhaal dat u niet met trainer Sinibaldi kon samenwerken?

Mister Michel « Dat was één van de redenen, ja. Je moet dat in zijn context zien: toen Pierre Sinibaldi hoofdtrainer was, trainde ik de kadetten, de scholieren, de junioren en de reserven. Dat was één van de mooiste perioden van Anderlecht, met Hanon, Jurion, Puis, Van Himst en ga zo maar door. Ik noem dat Sinibaldi 1.

» Later kwam Höfling naar Anderlecht, en toen die vertrok, werd Sinibaldi teruggehaald. Het eerste wat hij tegen mij zei, was (schakelt over op een bijna perfect Provençaals): 'Ecoutez bien, mon ami. Ik wil de eerste ploeg helemaal alléén in handen hebben. De rest is van u.' Nu, dat was tégen de afspraak die vooraf was gemaakt. Ik ben opgestaan en heb hem gezegd: 'Monsieur Sinibaldi, ik feliciteer u met deze koerswijziging, maar ik pik dit niet. Ik neem ontslag. Moi, je ne suis pas un type comme ça. Ik wens u nog veel succes in uw carrière!' Ik ben meteen naar het bureau van mijnheer Steppé gelopen: 'Betaal mij uit, want ik stap het af.'»


HUMO Neemt u zo'n beslissing na rijp overleg, of puur intuïtief?

Mister Michel « Niet intuïtief. Wel instinctief. Een groot verschil.»


HUMO Het instinct van de Zwarte Kat?

Mister Michel « Of van de renard, de vos, zoals ge wilt. Drie dagen later kreeg ik een telefoontje van Höfling: 'Michel, ik heb getekend bij Daring Brussel. Maar ik begin niet zonder u. Wij hebben een goede fysiek trainer nodig.' Een poosje later kwam voorzitter L'Ecluse mij opzoeken: 'Michel, wilt gij de eerste ploeg leiden?' In één dag heb ik besloten al de rest te laten vallen en fulltime trainer te worden.

» In die tijd was ik bezeten door fysieke conditie. Ik was een voorloper, hoor! Ik was een goede vriend van Raoul Mollet, die nadien voorzitter is geworden van het Belgisch Olympisch Comité. Eigenlijk is het allemaal één lijn: Michel Bottu, Raoul Mollet, Michel Verschueren. Bottu gaf versoepelende, zuiver Zweedse gymnastiek. Mollet deed daar een schepje bovenop, en noemde dat 'algemene inconditiestelling'. En ik heb dat vervolgens toegepast op het voetbal.»


HUMO U hebt ooit nog, herinner ik mij, als een soort missionaris de Vlaamse sportcentra afgedweild met een één uur durende film over uw moderne manier van voetbaltraining?

Mister Michel « Absoluut. Dat was toen nog zuiver idealisme! Mijn idee was: total training. Ik werkte met stretching, met gewichten, uithouding, intervaltraining, weerstand, snelheid. Ik was één van de eersten van België om de voetballers 's winters naar de fitnesszaal te sturen. Zonder boffen durf ik mezelf een voorloper te noemen. Komaan, zeg, wat betekende training in de jaren vijftig, zestig? Wat rondjes lopen en een matchke spelen en vervolgens een biefstuk-friet eten en een paar pinten drinken. Let wel: ik wil daar niemand mee kwetsen, iedereen is kind van zijn tijd, nietwaar.»

De vos in Michel Verschueren (6)

Een simpele soldaat

HUMO Later heeft u zich ontpopt tot de eerste echte voetbalmanager.

Mister Michel « Ja, dat is de tweede poot in mijn leven geweest. Ik werkte commercieel, industrieel, managerieel. De nieuwbouw op Anderlecht, de loges, de eerste tribune, ik mag met een gerust hart zeggen dat ik daar mijn bescheiden steentje toe heb bijgedragen. De business seats: mijn werk.»


HUMO Waar had u dat allemaal vandaan?

Mister Michel « Het meeste had ik van New York Cosmos (in 1980 werd Swat Vander Elst door Anderlecht aan New York Cosmos verkocht, red.). Ook bij Aston Villa heb ik veel opgestoken. En hier op Anderlecht heb ik dat dus mogen uitvoeren. Ik niet alleen, hoor! Ik wil niet de Guillaume Driessens van het voetbal worden. Als Fausto Coppi of Eddy Merckx in de Tour triomfeerden, deed Lomme graag alsof hij gewonnen had. Zo ben ik niet. Ik doe het anders, ik probeer bewust mezelf niet in het zonnetje te zetten.»


HUMO In wezen bent u een nederig man?

Mister Michel « Dat kun je moeilijk van jezelf zeggen. Maar toch denk ik dat ik, ondanks alle verwezenlijkingen, nederig en eenvoudig ben gebleven. Ik zeg altijd: ik heb mee mogen helpen. Ik wens zeker niet de indruk te wekken dat ik hier de grote man was.

» Ik werd als een simpele soldaat door mijnheer Vandenstock in de vuurlinie gestuurd. Ik was de officiële spreekbuis van de club. Maar dat was alleen omdat mijnheer Constant dat zo wilde. Ik wilde niet de baas spelen, ik wilde dienen.»


HUMO En dat met uw temperament! Hebt u dan nooit gedacht: 'Ik pleeg hier een coup en neem de club over'?

Mister Michel « Nooit. Mijn vrouw heeft mij vaak gezegd: 'Met uw capaciteiten, Michel, waart gij capabel om zelf een zaak te leiden.' Misschien had ze gelijk. Maar: ik ben altijd een dienaar geweest, en ik wens een dienaar te blijven. Wel heb ik de boodschap van mijn vrouw overgebracht aan mijn zoon: 'Zorg dat tenminste gij uw eigen baas wordt.' En dat is gelukt: mijn zoon heeft zijn eigen zaak. Maar zelf ben ik tevreden met mijn dienstbare rol.»


HUMO Wat hield u tegen om in plaats van dienaar meester te zijn?

Mister Michel « Ik was te veel begeisterd door de sport. En ik had nooit tijd. Ik heb er ook nooit over gedacht om fortuin te maken. Goed leven, goed verdienen, ja. Maar niet: zoveel mogelijk poen schepen, ten koste van alles. Nooit.»


HUMO Enkele dagen geleden bent u verhuisd van uw bureau van general manager naar dit kantoor. Heeft het pijn gedaan?

Mister Michel « Nee. Twee weken geleden is er hier een groot feest geweest, met de tweehonderd pioniers van de club, om te zeggen: 'Mister Michel, bedankt voor alles wat ge voor de club hebt gedaan. Gefeliciteerd! Máár: we don't stop. We gaan door!' En ze hebben mij benoemd tot administrateur. Ik blijf lid van het directiecomité, ik blijf PDG van het restaurant Saint-Guidon, ik vertegenwoordig de club in het buitenland; kortom ik ben actiever dan ooit tevoren.»


HUMO Eigenlijk wijzigt er niets?

Mister Michel « Toch wel. Ik zet een andere pet op. Herman Van Holsbeeck, de nieuwe manager, krijgt volledige vrijheid van handelen in zijn domein. Ik heb zélf het bestuur verzocht om naar hier te mogen verhuizen. Want had ik op mijn oude plaats blijven zitten, zouden sommige van uw confraters dat zeker hebben uitgelegd als: 'Zie je wel, hij wil en kán geen afstand van de macht doen.' Ik wil niet de indruk wekken dat ik nu de schoonmoeder van Van Holsbeeck geworden ben.

» Ik weet dat ik de naam heb een killer te zijn, een harde, iemand die over lijken gaat. Ik heb zogezegd Paul Courant hier buitengewerkt, ik heb Alain Courtois zogenaamd niet willen aanvaarden; kortom, ik heb een zekere reputatie. Maar die is volledig ten onrechte. Naar mijn bescheiden mening, hè.

» Ik ben net blij dat ik hier op Anderlecht eindelijk verlost ben van al de dagelijkse beslommeringen. Want ik heb hier pompier, facteur en conciërge gespeeld, hè. Nu kan ik mij eindelijk concentreren op de nuttige zaken, maar dan op een rustige, kalme manier.»


HUMO Het is geen pensionering maar een herpositionering?

Mister Michel « Inderdaad. Ik voel mij nu als een jonge gast die aan een nieuwe carrière begint. Ik zie u denken: 'Nu is hij helemaal zot' (lacht). Maar dat is niet zo.

» (abrupt) Weet u wat ik schandalig vind? Dat ze mij straks een deel van mijn pensioen afpakken, gewoon omdat ik verder blijf werken. Tweeënvijftig jaar lang heb ik voor dat pensioen betaald! Ik vind dat de meest antisociale en ondemocratische maatregel die ooit is genomen. En dan hoor ik de regering klagen dat de mensen al vanaf hun vijftigste met pensioen gaan en dat we straks met te weinig actieve mensen komen te staan! Verdomme: wie wil werken, mag blijven werken. Belast ze op hun loon, maar keer ze tegelijk hun pensioen uit. Dat pensioen is verdorie mijn eigendom!»

De vos in Michel Verschueren (7)

Alles gratis

HUMO Hoe kijkt een man met uw karakter, gedrevenheid en discipline naar de wereld van vandaag?

Mister Michel « Dat is één van mijn dada's. Kijk, persoonlijk ligt ik er niet zo wakker van: ik slaap rustig. Ik wens ook niet op te treden als de Grote Aanklager van deze maatschappij. Maar één ding durf ik u te vertellen: ik zet mij af tegen een zekere vorm van decadentie.

» Mensen zoals u en ik hebben bijna allemaal militaire dienst gedaan. Daar werd de opvoeding afgewerkt, daar werd je een man. En, zeer belangrijk: daar leerde je dienen, met name je land.

» Máár! Toen werd de legerdienst afgeschaft, en geen enkele politieke partij durfde zich ertegen te verzetten. Ik zeg u: wie nu in de politiek keihard optreedt, wordt niet meer herkozen. Dat is één van de fundamentele zwakheden van de moderne maatschappij.

» Een tweede zaak die mij op de maag ligt: de jeugd krijgt alles in de schoot geworpen. Gratis opvoeding tot achttien, gratis vrijheid, geen legerdienst meer, gratis zakgeld. Als wij indertijd uitgingen, was dat omdat we iets wilden vieren. Vandaag is uitgaan een beroep geworden. En ze gaan niet meer één keer per week uit, nee, er zijn er bij die van vrijdagavond tot maandagmorgen non-stop doorgaan. De doorsnee-boys en -ladies hangen tot 's morgensvroeg in die dancings! Als je ze dan ziet buitenwankelen, hun haar stijf omhoog van het gebrek aan slaap, hun ogen wijdopen van de drugs... Ik stel u de vraag: wat kunnen die op maandagochtend in de klas nog uitrichten?»


HUMO Hun broek verslijten, meer niet, als u het mij vraagt.

Mister Michel « Voilà. Gelukkig is er nog de sport. Want ik verzeker u: topsport is zo veeleisend geworden dat alleen de hardsten, de meest gedisciplineerden, de meest toegewijden erin slagen die top te halen en er te blijven. Dat is ook de reden waarom er zoveel onderweg blijven hangen. Karakter, verdorie!

» 't Is allemaal veel te gemakkelijk geworden, nietwaar. Wij, wij kregen van de zweep van vader. Wij moesten in de hoek op onze knieën gaan zitten, armen omhoog.»


HUMO Mijn vader sloeg mij aan flarden als ik te lang op de kermis had gezeten.

Mister Michel « Pas op: wie vandaag zijn kinderen slaat, steken ze in de bak! Maar diezelfde kinderen mogen drugs pakken zoveel ze maar willen. Zo ziekelijk! Ik vind: als men echt vindt dat we onze jeugd moeten beschermen, dan moeten in de eerste plaats de drugs worden verboden. Da's één. En twee: we moeten ze iets in de plaats van die drugs geven. En nu vraag ik u: wat is er mooier dan hun sport te geven?»


HUMO Absoluut!

Mister Michel « Ik zeg niet dat ze nu allemaal wereldkampioen moeten worden. Nee, ik zeg: train dat lichaam! Work that body! Want met sport zul je je tien keer beter voelen dan met drugs. Zonder iemand te willen aanvallen: de Belgische overheid heeft de laatste honderd jaar nooit een diepgaande sportpolitiek gevoerd. Gelukkig ontwaar ik enige verandering: hier en daar zijn er positieve signalen.

» Het is nodig ook: de Bellemans-story in 1984, het Heizeldrama in 1985, het Bosman-arrest in 1995: voor de leiders van de clubs worden de financiële lasten bijna onhoudbaar. De overheid moet bijdragen.»


HUMO U wil toch niet beweren dat de overheid de lonen van de profspelers mee moet subsidiëren?

Mister Michel « Helemáál niet. Wel moet de overheid meebetalen aan de infrastructuur. En aan de jeugdwerking, natuurlijk. Kijk, ik wil morgen geen boze telefoon krijgen, niet van Verhofstadt, niet van Louis Michel, en niet van Di Rupo.

» Pas op: ik heb regelmatig contact met die heren, ik bel ze zelf op als het moet. Bij de laatste verkiezingen was er een probleempje, ja. Maar daar ga ik zeer discreet over blijven. Ik ben liberaal, dat weet u, en ik zal liberaal blijven. Het gezond verstand zegt dat de komende regering een tripartite moet zijn: in plaats van elkaar soms op een ergerlijke manier uit te kafferen, zouden de heren beter samenwerken. Als je in de privé zo zou werken: elkaar uitschelden van 's morgens tot 's avonds! Dat is niet gezond, hè.»


HUMO Waarom heeft u zich nooit kandidaat gesteld? Mister Michel als minister van Sport?

Mister Michel « Ik heb één slechte experiencie gehad met de politiek: ik heb mij in Grimbergen ooit op de lijst van de liberalen laten plaatsen. Na mijn uren hield ik mij daar bezig met het voetbal, en het plaatselijke elftal klom in twee jaar tijd van tweede provinciale op naar promotie! Ik heb er ook een paar spelers tegen zeer schappelijke prijzen binnengehaald. Kortom: in Grimbergen was ik een God.

» Nu moet u weten: Grimbergen was toen voor 90 procent katholiek. Wel, zodra ik op de lijst van de toenmalige PVV, nu VLD stond, werd ik binnen 48 uur van een God een gangster. De hele katholieke goegemeente heeft zich toen zwaar tegen mij afgezet. Vanaf toen heb ik besloten: nooit meer. Ik weet het zeker: met mijn karakter had ik in die wereld niet anders dan problemen gehad. Pas op: mijn broer is twaalf jaar senator voor de socialisten geweest. Chapeau


HUMO Voerde u heroïsche discussies met die socialistische broer?

Mister Michel « Nee, ik heb die zoveel mogelijk vermeden. Eén of twee keer is het toch gebeurd, maar dan moesten de vrouwen tussenbeide komen om ons uit elkaar te halen (lacht). Mijn broer en ik hebben naast elkaar geleefd. We respecteren elkaar, hoor, maar veel contact is er nooit geweest. Als het moet helpen we elkaar, maar we zijn geen knuffelaars.»

De vos in Michel Verschueren (8)

Decadentie alom

HUMO Mijnheer Verschueren, hoe ziet u, met 72 jaren van wijsheid en ervaring achter u, de toekomst?

Mister Michel « U weet net zo goed als ik dat wij in een wereld zitten die razendsnel evolueert. Als je vroeger naar Amerika wilde reizen, was je twee, drie maanden van huis. Nu vlieg je in 48 uur heen en terug. Je bent tegenwoordig vanuit Brussel rapper in Parijs dan in Oostende. De wereld draait rá-zendsnel. Internet! Website! Een gevaarlijk wapen, want je kan ermee verkopen wat je maar wil.

» Wij leven in een democratie, en ik heb veel respect voor de pers. Máár! De persvrijheid wordt de jongste jaren - door sommigen, en daar druk ik op - volledig misbruikt. Ik mag dat toch zeggen, hè? De jacht op sensatie gaat ten koste van de objectieve informatie. Er is ook een enorme strijd aan de gang tussen de geschreven, de gesproken en de geteleviseerde pers. Wel, ik denk: vroeg of laat zullen wij worden geconfronteerd met wat ik noem: le moment de vérité, het uur van de waarheid.

» Ik vind: er zijn basisprincipes die je nooit mag verloochenen. Als je zaken toelaat die tegen de natuur van de mensheid zijn, wel, dan loop je een groot risico. Ik wil geen filosoof zijn, geen pastoor, maar in die korte tijd van mijn 72 jaar ben ik geconfronteerd geweest met de werkelijkheid van het leven. Als ik dan zie wat men nu overal toelaat, wat men aanvaardt als 'normaal', tja...»


HUMO Kunt u wat concreter zijn?

Mister Michel « Ik wens niet in detail te treden, want anders staat hier morgen een deurwaarder die zegt: 'Mister Michel, u hebt de wet overtreden.' Maar zeer in het algemeen vind ik dat de wereld aan het aftakelen is, en dat we met z'n allen afglijden naar een vorm van decadentie die onze democratie geweldig aan het verzwakken is.»


HUMO U ziet het somber in?

Mister Michel « Nee, want ik zie ook de eerste tekenen van een kentering. Het ergste waren natuurlijk de jaren zestig, the sixties, the seventies, toen was de jeugd helemáál losgeslagen. Maar bij de huidige generatie meen ik een terugkeer naar de oude waarden te ontwaren. En dan voel ik mij goed in mijn vel.

» Ik pleit wel voor een strengere en krachtigere opvoeding van onze jeugd. Als ge ze nu ziet slikken en pakken, in bepaalde plaatsen, dan denkt ge: waar zijn we verdomme mee bezig! Ik wil niet zo ver gaan om de legerdienst weer in te voeren. Nee, laat de jongens en meisjes na hun studies een jaar sociale werken uitvoeren: in ziekenhuizen, in bejaardeninstellingen, bij de gehandicapten. We zitten met vijfhonderdduizend werklozen! Laat die mensen zich verdorie nuttig maken voor de maatschappij. Leer ze wat solidariteit is!

» Ik lig ook weleens wakker van de gevaren die ons omringen. De wereld van het atoom, bijvoorbeeld: die beangstigt mij toch wel een beetje. Het volstaat dat morgen één zot op een verkeerde knop duwt, en de wereld is naar de knoppen. Stelt u zich dat voor: in sommige landen liggen atoomwapens gewoon te rotten, onder water, in onderzeeërs. Ik hoop dat dat zo snel mogelijk opgelost wordt. En als ik denk aan Oost-Europa, aan China, wat dáár allemaal gebeurt. Straks marcheren ze over ons heen. Dan wordt het rijke Europa het arme Europa. Dat is mijn persoonlijke opinie.»


HUMO Wat zou u de bevolking als definitieve boodschap willen meegeven?

Mister Michel « Leef gezond! Werk! En werk méér dan dat ge u amuseert. Meer werken dan zuipen, meer werken dan neuken - want bij velen is het nu omgekeerd. Kies een job die u ligt en doe hem met goesting! Wees evenwichtig! En zorg dat je een goeie vrouw trouwt. Want een vrouw die de allures van een man begint aan te nemen, wel, dat is geen vrouw meer. En verder, doe niet mee aan het profitariaat. Hoed u voor een te ver doorgedreven vorm van collectivisme. We weten allemaal waartoe het communisme ons heeft geleid - communisme dat alleen maar leefbaar is in een dictatuur. Als je ziet wat nu allemaal over de grenzen op ons afkomt! Komaan, zeg: de instroom van allochtonen moet toch een beetje onder controle worden gehouden? Zet hier in Vlaanderen zes miljoen allochtonen, en de boel is om zeep. Dat moet je durven erkennen. Ik zeg u: de democratie is een mooi ding, maar ze heeft een verdomd hoge prijs.

» Gelukkig is er nog de vrijemarkteconomie. Als men ook dááraan raakt, is de boel helemaal om zeep. Ik zeg nog altijd: 'Meer werken, meer verdienen.' En de profiteurs, die moeten aanvaarden dat ze wat minder verdienen. Gelukkig is de regering ook daarmee bezig: men heeft eindelijk door dat het profitariaat de grens heeft bereikt.»


HUMO Tot slot: u bent nu 72, pardon, 27, maar iemand met uw temperament en fysiek gaat vlot over de honderd.

Mister Michel « Beste vriend, ik kan ieder moment doodvallen. Gij ook. Maar goed, ik begrijp de vraag.

» Wat mij jong houdt, is mijn ambitie. Ik heb nog een doel in het leven. Vijftig jaar lang heb ik gewerkt in een ritme van zestien, vijftien, veertien uur per dag. Zeven dagen per week. Als je dat in één week stopzet, val je dood. Ik blijf hard werken tot ik echt niet meer kan. Iedere ochtend om zeven uur ben ik wakker, zonder wekker. Om acht uur zit ik aan mijn bureau. En ik ga naar huis om een uur of acht, negen, tien 's avonds. En ik ben nog altijd bij mijn eerste vrouw (lacht). Zo. Hebt ge genoeg? Want ik heb nog honderd-en-één dingen te doen, vandaag. Kom nog maar eens terug als mijn boek uit is, dan zal ik u nog veel meer vertellen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234