De wedergeboorte van Carry Goossens (65): 'Woonde ik in Hollywood, dan was ik nu rijk'

Doet mee in ‘Lili en Marleen’, ‘F.C. De Kampioenen’ én in het derde seizoen van ‘Professor T.’ en is bijgevolg altijd ergens te zien: Carry Goossens (65).

'Ik vond het confronterend om 65 te worden. Toen ik jong was, werd je op die leeftijd definitief afgeschreven, hè.'

CARRY GOOSSENS «Het is een rare ervaring: ik ben 65, officieel met pensioen, maar ik ben elk weekend in drie programma’s te zien. Tot mijn eigen grote verbazing hebben ze de eerste jaargang van ‘F.C. De Kampioenen’ nóg maar eens vanonder het stof gehaald. In godsnaam, mannen: we zijn allemaal 28 jaar ouder intussen (lacht). Ik heb maar in vier van de eenentwintig seizoenen meegespeeld, maar door die vele herhalingen is er haast niemand die dat gelooft. Hoe mijn personage Oscar mettertijd een eigen leven is gaan leiden: daar sta ik met stijgende verbazing naar te kijken.»

HUMO Voor een acteur kan zo’n nalatenschap evengoed een vloek zijn.

GOOSSENS «Tja, ik blijf Oscar, hè. Of ik dat nu wil of niet. Ik heb er vrede mee nu, maar ooit was dat anders. Zelfs kinderen die nog niet waren geboren toen ik in de reeks meespeelde, noemen me vandaag Oscar als ze me zien op straat. Ik was 37 toen ik in de eerste aflevering meespeelde, mijn dochters zijn nu 39 en 41. Dankzij ‘F.C. De Kampioenen’ heb ik de relativiteit van tijd leren begrijpen (lacht).»

HUMO De tijd heeft alvast geen vat op de kijkcijfers: uit cijfers van Telenet bleek onlangs dat er in Vlaanderen nog jaarlijks 6 miljoen uur naar ‘F.C. De Kampioenen’ wordt gekeken.

GOOSSENS «Soms kijk ik nog eens met mijn drie kleindochters naar een aflevering op dvd – omdat ze het leuk vinden om hun opa op tv te zien – en dan valt het me elke keer op hoe goed die eerste seizoenen waren gemaakt. Ze blijven ook vandaag overeind. Toch een prestatie, omdat we bij de openbare omroep zowat de eersten waren met die volkse humor. Een grote gok, maar de BRT had geen keuze: VTM was net opgericht en het monopolie was weg. Toen wij voor het eerst op antenne gingen, was de hele top tien van best bekeken programma’s in Vlaanderen in handen van VTM. Ze waren in paniek aan de Reyerslaan, en daarom is ‘F.C. De Kampioenen’ er gekomen. Al snel stonden we op één in de top tien, maar de volgende negen programma’s bleven van VTM.

»Ons succes was een grote shock. Oorspronkelijk wou de fictieafdeling van de BRT zelfs niets met ons te maken hebben. ‘We gaan ons toch niet verlagen tot een reeks over een voetbalploegske?’ Tot de kijkcijfers binnenkwamen, en we plots wél welkom waren (lacht).»

HUMO In 1994 waren de kijkcijfers op hun best, maar toch vertrok je toen naar VTM. Was dat wel een slimme zet?

GOOSSENS «Na die goeie start van ‘F.C. De Kampioenen’ dachten we allemaal: als we dit succes nog een paar jaar kunnen volhouden, dan zal het mooi geweest zijn. Maar na het tweede seizoen klonk het al anders: er werd plots gesproken over vijf seizoenen. Maar ik had toen al uitgemaakt dat het zonder mij zou zijn. Je moet weten dat ik vrij laat acteur ben geworden: ik had al drie jaar gewerkt als reclametekenaar, maar vond mijn draai niet. Op mijn 26ste heb ik uiteindelijk alles opgegeven om alsnog te gaan acteren. Toen was dat ongehoord, op die leeftijd je leven nog omgooien, en ik vond dat ik al die moeite niet had gedaan om vervolgens mijn hele carrière vast te hangen aan één rol.

»Ik hoorde op weg naar hier Johny Voners op de radio, in een interview over ‘Dagschotel’, het kookboek dat hij uitbrengt. Toen ze hem vroegen of hij ergens spijt van had in zijn carrière, zei hij dat hij het een beetje jammer vond dat hij onderweg artistiek was ingedommeld door jarenlang Xavier te spelen. Dat was exact wat ik wou vermijden. Maar ik begrijp dat hij die keuze wel heeft gemaakt. Het blijft een eeuwige strijd voor een acteur, kiezen tussen wat je wil doen en wat centen oplevert.»

HUMO Je overstap naar VTM werd niet enthousiast onthaald aan de Reyerslaan.

GOOSSENS «Dat is nog zacht uitgedrukt. Voor de BRT was ik niets minder dan een verrader. Ik mocht de gebouwen zelfs niet meer binnen: ik heb tien jaar lang op een blacklist gestaan. Voor het tienjarige jubileum van ‘F.C. De Kampioenen’ was er een speciale show met Ben Crabbé en hadden ze het plan opgevat om Danni Heylen en mij naar Griekenland te sturen: een reünie van Pascale met Oscar, als het ware. Ik ging akkoord en alles werd geregeld, maar twee dagen voor de opname – mijn ticket lag al klaar – kreeg ik plots telefoon: de BRT-bonzen hadden lucht gekregen van de plannen en hadden hun veto gesteld. Zelfs na al die jaren! Maar de tijd heelt alle wonden. Toen Bieke in de reeks trouwde met Marcske was er na de opnames een groot feest, en daarvoor kreeg ik voor het eerst wel een uitnodiging. Dat maakte veel goed.

»Ik blijf erbij dat de komst van VTM het beste is wat de Vlaamse tv ooit overkomen is. Plots was er drive, en de concurrentie deed het niveau stijgen. Het is ongelofelijk wat voor niveau van televisie we vandaag hebben in Vlaanderen – per slot van rekening maar een half land. Volgens mij is dat grotendeels te danken aan VTM.»

HUMO Momenteel lopen daar nu herhalingen van ‘Lili en Marleen’. Op algemeen verzoek: de herhalingen van deze zomer haalden zoveel kijkers dat ze mogen blijven.

GOOSSENS «Ik denk dat ‘Lili en Marleen’ de zomer heeft gered voor VTM. Het WK voetbal op de VRT had hun zware schade kunnen toebrengen, maar de schade is al bij al beperkt gebleven. Ik ben niet verrast door de goeie reacties van de kijkers: ik heb altijd contact gehouden met de makers van ‘Lili en Marleen’, en volgens hen kwamen er al langer brieven met de vraag om de reeks nog eens opnieuw uit te zenden. Maar de directie, of een bepaalde strekking bij VTM, was van mening dat het te passé was en dat het niet meer paste bij de zender die ze vandaag willen zijn. Ze lijken nu wel bijgedraaid: deze zomer hebben ze zelfs een reünie georganiseerd waarop ze ons in de bloemetjes hebben gezet.»

HUMO Heb je naast die reünie nog iets gekregen van VTM voor die herhalingen?

GOOSSENS «Nee, daar is het hetzelfde verhaal als bij de VRT: ik deed destijds mijn job als bediende, voor een bepaald bedrag per draaidag. Punt. Toen was dat een aantrekkelijke afspraak, vooral omdat ik net een gezin had. Maar dat betekent dus ook dat je geen frank extra ziet als het succes blijft duren.»

'Als ik op tv een ruziënd koppel zie, dan breek ik nog altijd. Dat komt door wat ik als kind heb meegemaakt'

HUMO Je kon veel meer verdiend hebben in je carrière.

GOOSSENS «Waarschijnlijk wel, ja. Woonde ik in Hollywood, dan was ik nu rijk (lacht). Maar het steekt niet meer – één van de voordelen van ouder worden. Ik heb dan wel geen kapitaal opgebouwd op Zwitserse bankrekeningen, maar ik ben er wel trots op dat ik nooit zonder werk heb gezeten.

»In 1997 heb ik in Duitsland een programma gemaakt met Diether Krebs, destijds een grote vedette daar. ‘Der Dicke und der Belgier’ heette het: al het materiaal van ‘Gaston en Leo’, opnieuw opgenomen in het Duits. Ik verdiende voor een draaidag makkelijk het dubbele van wat ik hier in België kreeg, en Diether kreeg nog eens het driedubbele van wat ik kreeg. Een fantastische tijd: ik woonde een paar maand in Keulen én de reeks werd goed onthaald. Maar nog voor we aan een tweede seizoen konden beginnen, stierf Diether aan longkanker, waardoor mijn Duitse carrière ook in één keer afgelopen was. Had die reeks nog drie seizoenen gelopen dan hadden mijn carrière en bankrekening er misschien anders uitgezien. Maar ja… That’s life. Spijt heb ik niet.»

HUMO Dus het steekt niet dat zenders munt slaan uit herhalingen waarvoor de acteurs maar één keer een loon hebben gekregen?

GOOSSENS «Je kunt je ergeren, maar je kunt ook trots zijn. Want dat ze nu nog programma’s uitzenden van 28 en 24 jaar oud, dat bewijst dat ze toch nog altijd waardevol zijn? Ik ben er alleszins fier op, en zie er een bewijs in dat ik de juiste keuzes heb gemaakt in mijn carrière. Wat kun je meer verlangen als acteur?»


Genegeerd door Humo

HUMO Je bent vandaag ook in ‘Professor T.’ te zien. En wel op zondagavond op Eén: het grootste podium van de Vlaamse televisie. Dat moet toch een beetje voelen als revanche op al wie je nooit geloofwaardig vond?

GOOSSENS «Blijkbaar is ‘Professor T.’ een stuk geloofwaardiger om in gezien te worden, ja. Maar ook Humo keek destijds neer op ‘F.C. De Kampioenen’ hoor, ook al haalden we hoge kijkcijfers. Op een bepaald moment wonnen we in de Pop Poll zelfs de categorie ‘Beste tv-programma’, duidelijk tegen de zin van de redactie. Toen we de prijs gingen ophalen op de uitreiking werden we straal genegeerd door iedereen.

»Toen ik nog bij het Reizend Volkstheater speelde, werd er soms ook smalend over ons gedaan. De ene avond speelden we in een prachtige schouwburg, de volgende in een plaatselijke parochiezaal. Maar zo leer je wél je vak. En vooral: zo zie je dat cultuur relatief is. Neem bijvoorbeeld die mensen die er prat op gaan een Canvas-kijker te zijn, mannekes toch! Als iets goed is, is het goed, maar je gaat jezelf toch niet profileren aan de hand van welke zender je hebt opstaan thuis? In mijn platenkast staat Urbanus naast Mozart: voor mij zijn die evenwaardig, want ze hebben allebei hun publiek. Het moet toch niet altijd kunst met een grote ‘k’ zijn?»

HUMO Je hebt na je vertrek toch zelf ook soms gesakkerd op het niveau van ‘F.C. De Kampioenen’?

GOOSSENS «Omdat ze steeds verder afweken van het oorspronkelijke idee. Toen ik nog meespeelde, was er nog een regel die voorschreef dat minstens de helft van de afleveringen effectief over voetbal moesten gaan. Na een tijdje konden ze dat natuurlijk niet meer volhouden, en begonnen ze absurde verhaallijnen te bedenken en werden de personages steeds meer karikaturen.

»Met de laatste Kampioenen-film hebben we meer bezoekers gehaald dan de nieuwe ‘Star Wars’. Hebben we daarom een betere film gemaakt dan ‘Star Wars’? Dat zeg ik niet. Maar je kunt niet ontkennen dat we iets hebben losgemaakt bij een groot publiek. Ach, kleineren: het blijft een typisch Vlaamse ziekte.»

'Na mijn overstap naar VTM heb ik tien jaar lang op een blacklist gestaan bij de BRT. Ik mocht de gebouwen zelfs niet meer binnen'

HUMO Ondanks allerlei dure eden komt er dan toch nog een vierde ‘Kampioenen’-film. Er is echter één naam uit de vorige films die deze keer niet zal meedoen: Carry Goossens.

GOOSSENS «Klopt, voor mij is het op. Het verhaal van Oscar is meer dan afgerond voor mij.»

HUMO Dat zeiden zes van de dertien hoofdrolspelers ook na de derde film, maar buiten jou zullen ze wel allemaal opnieuw voor de camera staan.

GOOSSENS «Dat moeten zij voor zichzelf uitmaken, maar ik ben voorstander van eindigen in schoonheid. Aan het einde van de derde film zat Oscar in Afrika bij een mooie zwarte madam: hij mag daar blijven zitten van mij (lacht). Je kunt de koe niet blijven melken, hè. De Kampioenen-ploeg lijkt haast een bejaardentehuis: we zijn allemaal een stuk in de zestig. Jaak Van Assche is zelfs 78. En dan willen ze ons nog eens op een groot scherm projecteren! (lacht) Nee, dan liever stoppen.»

HUMO Is het toegestaan om te zeggen dat er een komische ondertoon zit in de decaan Walter De Paepe, je personage in ‘Professor T.’, die een zekere familiale band met Oscar Crucke doet vermoeden?

GOOSSENS «Dat is zo. Het is die ingebakken machteloosheid die hem zo komisch maakt: hij is decaan van de universiteit, maar hij kan T. niet de baas. Met Oscar was het net hetzelfde: hij was een cafébaas van een café waar hij niks te zeggen had, hij was vader van een puberdochter die niet wou luisteren en hij was trainer van een hopeloze voetbalploeg. Maar: bij alle drie deed hij zijn best, en dat maakte hem sympathiek. De underdog.

»Op de set van ‘Professor T.’ is het een paar keer gebeurd dat Koen De Bouw zijn gezicht niet in de plooi kon houden in onze gezamenlijke scènes: een bevestiging dat ik mijn rol goed speelde. Desondanks heb ik me altijd verzet tegen journalisten die me ‘een komiek’ noemden. Dat ben ik niet, ik ben een acteur die om bepaalde redenen gewoon goed werkt in komedies.»

HUMO Wat is het verschil?

GOOSSENS «Een komiek is maar met één ding bezig: mensen doen lachen. Hij is altijd op zoek naar de volgende oneliner, terwijl een komisch acteur vooral bezig is met zijn personage. Als het publiek lacht met zijn personage is dat mooi meegenomen, maar het is niet altijd het doel.

»Ik heb thuis een spreuk hangen van Ernest Hemingway: ‘Hij zag in alles het komische, wat het beste bewijs was van zijn gevoel voor drama.’ Dat is volgens mij de essentie van humor: je lacht met miserie. Iemand valt, wordt voor schut gezet of betrapt zijn vrouw in bed met een ander. Onlangs zag ik ‘Zelfde deur, 20 jaar later’ met Martin Heylen: het is reality, maar betere fictie dan dat kun je niet maken. Gewoon door tijd te laten verstrijken krijg je dramatische verhalen én humor. Vandaar dat ik ook fan ben van Wim Helsen en Wouter Deprez: voor mij zijn dat geen komieken, want ze overstijgen dat etiket.»

HUMO Heb je er nooit van gedroomd om de grens over te steken naar de wereld van de comedy?

GOOSSENS «Nee, dat kan ik gewoon niet. De acteurs waar ik vroeger naar opkeek waren Jack Lemmon, Bourvil en bij ons Nand Buyl: mannen die komedie maakten, maar die er altijd een al te menselijke ondertoon in legden. Dat is mijn soort humor; absurde of grove dingen kan ik niet brengen. Zoals Dora van der Groen ooit tegen mij zei: ‘Je moet weten wat je kunt, maar ook weten wat je niet kunt.’ En ik heb altijd goed geweten wat ik niet kon: ik heb in mijn hele loopbaan nooit één zin uitgesproken waarin ik niet geloofde. Dat heeft soms tot kletterende ruzies geleid op de set met regisseurs of schrijvers omdat ik iets niet wou zeggen zoals het geschreven stond. Soms met nare gevolgen, want natuurlijk krijg je op den duur de reputatie ‘een moeilijke’ te zijn. Vooral in een wereldje zo klein als Vlaanderen.»

HUMO Heeft die koppigheid je rollen gekost?

GOOSSENS «Dat niet. Of beter gezegd: toch niet dat ik weet – de rollen die je niet worden aangeboden, zie je ook niet wegglippen, natuurlijk. Maar ik heb wel een paar keer halfweg een productie te horen gekregen: ‘We zijn blij dat de samenwerking zo vlot loopt, want ze hadden ons gewaarschuwd dat je zo’n moeilijke gast bent.’ (lacht)»


Dementie

HUMO Door die drie programma’s met jou op het scherm zou een mens nog vergeten dat je met pensioen bent.

GOOSSENS «Ik ben alleen op papier met pensioen. Dat is één van de voordelen van ouder worden als acteur: oude mannen hebben ze altijd nodig, werk genoeg (lacht). En: hoe ouder ik word, hoe liever ik speel. Het kost me steeds minder moeite om hetzelfde resultaat te behalen, merk ik. Dat zal de ervaring zijn.

»Ik heb tegen mijn vrouw gezegd dat ik blijf acteren tot ik voel dat ik het niet meer aankan. Mocht ik mijn tekst niet meer vanbuiten kunnen leren, dan stop ik er onmiddellijk mee. Ik heb als jonge gast tegenover acteurs gestaan die moesten blijven spelen omdat ze er financieel slecht voor stonden, oudere mannen die hun tekst eigenlijk niet meer konden onthouden. Die angst in hun ogen, dat vergeet ik nooit meer. Ze beseften zelf ook dat ze daar niet meer hoorden te staan, voor de camera, en dat maakte hen bang. En als er één ding is dat je niet mag hebben als je staat te acteren, dan is het wel angst.

»Ik weet nog hoe Luc Philips op het eind van zijn carrière met oortjes en souffleurs zijn stukken bracht. Die man was zo’n icoon, maar met elke voorstelling zag ik zijn grandeur beetje bij beetje afbrokkelen. Niemand zei hem dat hij er misschien maar beter mee kon stoppen, uit respect voor wie hij was. Toen heb ik beslist: zo wil ik niet eindigen.»

HUMO Toeval of niet, volgend voorjaar vertrek je op theatertour met ‘Vergeet mij niet’: een stuk waarin je een dementerende man speelt.

GOOSSENS «Het is door die rol dat ik ben gevraagd om Jan Van Rompaey op te volgen als ambassadeur van de Vlaamse Alzheimer Liga. Op een avond zaten er mantelzorgers in de zaal, en ze vonden mijn vertolking zo juist dat ze me vroegen om hun vereniging te vertegenwoordigen. Dat zegt veel over de impact van acteren, vind ik, want ik heb nooit iemand in mijn familie gehad die dement was.

'Ik kijk elke dag naar het nieuws, maar tegenwoordig zap ik weg als het over weerloze kinderen of dieren gaat. Ik kan het gewoonweg niet meer aanzien'

»Daarnaast was het een bevestiging dat ze mij geloofden in die rol. Als ik vroeger op de planken stond, kwamen de mensen om Oscar Crucke te zien. Gelukkig pikken mensen het ondertussen wel dat ik iets anders speel, maar dat heeft lang geduurd. Om één of andere reden is het pas gekeerd toen ik in ‘Code 37’ een malafide rechter ging spelen.»


Cowboy

HUMO Vorig jaar ben je op vakantie gegaan naar Memphis en Nashville, de bakermat van de country. Een droom die je al langer koesterde, naar verluidt.

GOOSSENS «Ik ga wel vaker naar Amerika, ik ben altijd aan het sparen voor de volgende reis. Mijn vrouw en ik reizen altijd apart. Zij is yogalerares en gaat liever naar India of Nepal, terwijl ik dol ben op alles wat met countrymuziek en de cowboycultuur te maken heeft. In Montana, Tennessee of Wyoming zie je het echte Amerika, de armoede. In Memphis wist ik niet wat ik zag: mensen die in vuilbakken graaiden of peuken opraapten op straat. Als ik er het nieuws opzette, ging het van ‘schietpartij daar’ en ‘dode hier’. Echt, als je wil begrijpen hoe Trump ooit verkozen is geraakt: het zijn díé mensen die op hem hebben gestemd, in de hoop het op één of andere manier beter te krijgen dan nu.»

HUMO Countrymuziek groeit altijd op een bodem van melancholie. Als we het nog één keer over Oscar Crucke mogen hebben: het zou me niets verbazen mocht hij ’s avonds na sluitingstijd van zijn café een melancholicus blijken te zijn – en jij dus ook.

GOOSSENS «Tja, we zijn wie we zijn. En dat kun je zelfs niet in je rollen verbergen. Ik weet heel goed hoe melancholie voelt, ja. Al van kinds af. Ik vermoed dat dat gelinkt is aan het slechte huwelijk van mijn ouders. Ze zijn allebei al lang dood ondertussen, maar als ik op tv een ruziënd koppel zie, dan breek ik nog altijd. Wat ik op jonge leeftijd heb meegemaakt, draag ik blijkbaar nog altijd mee. En het heeft ook in grote mate bepaald wie ik ben: een melancholisch mens. Als het even moeilijker gaat in het leven, en ik waag het om Willy Nelson op te zetten met een glas wijn in mijn hand, dan begin ik te blèten. Daar kan ik niet aan doen, mijn lichaam zegt dan dat het eruit moet.»

HUMO Ben je ook emotioneler geworden met ouder worden?

GOOSSENS «Ja. Ik kijk elke dag naar het nieuws, maar tegenwoordig zap ik weg als het over weerloze kinderen of dieren gaat. Ik weet heus wel dat zulk leed bestaat, dat het heel erg aanwezig is op deze aardbol en dat ik het niet uitwis door weg te zappen, maar ik kan het gewoonweg niet meer aanzien.»

HUMO Hoe voelt het om 65 te worden?

GOOSSENS «Confronterend. Toen ik jong was, werd je op die leeftijd definitief afgeschreven, hè. ‘Laat bompa maar in de zetel zitten en wat tv kijken.’ Natuurlijk is de samenleving veranderd en ligt dat nu anders, maar dan kan ik nog altijd de realiteit niet ontkennen: ik besef goed dat ik dichter dan ooit bij de dood sta.»

HUMO Sta je daar vaak bij stil?

GOOSSENS «Tegenwoordig wel. Ik kan ook moeilijk anders: je moet de radio maar aanzetten of het is van dat. Die acteur is gestorven op z’n 60ste, die zanger is gestorven nog voor zijn 70ste. Dat kun je niet meer negeren als je zelf 65 bent, hè. Daarom wil ik tot mijn laatste snik blijven spelen. Als het niet meer lukt, dan zal ik dat erkennen – dan ga ik thuis wel met mijn hond spelen en op mijn gitaar tokkelen. Maar tot dan blijf ik hardnekkig volhouden. Misschien is dat nog vijf jaar, misschien tien. Twintig? Ik hoop het. Maar aan de andere kant: misschien ben ik over vijf jaar al dood. Ik leef niet bepaald ascetisch en ik geniet van het leven. Soms te veel, maar dat wordt dan wel gecorrigeerd door mijn vrouw. Zij staat minder fatalistisch in het leven dan ik. ‘Jij wordt zeker 90 als je jezelf goed verzorgt,’ zegt ze. Het kan, maar ik ga er in elk geval niet van uit.»

HUMO Welke rol wil je absoluut nog gespeeld hebben voor het gordijn definitief dichtgaat?

GOOSSENS «Ik denk altijd: ‘De schoonste rollen moeten nog komen.’ Dat is mijn hoop, maar ik denk het ook echt. Als ik er één moet kiezen, dan die van King Lear in het gelijknamige Shakespeare-stuk. Dat blijft voor mij de grote droom: telkens ik Frank Aendenboom en Jef Demedts in die rol zag, leek dat me het summum van acteren. Maar het zal een onvervulde droom blijven, vrees ik. Ik heb eerder al Shakespeare gespeeld, maar de kans dat iemand bij ons een acteur met mijn profiel zou vragen voor die rol acht ik vrijwel onbestaande.»

HUMO Ook nog op je 65ste?

GOOSSENS «Ach, wie weet. Er zijn inderdaad ook voordelen aan die leeftijd. Nieuwe ervaringen bijvoorbeeld: ik maak weer dingen voor het eerst mee. Onlangs speelde ik een stuk terwijl mijn drie kleindochters in de zaal zaten. Ze hadden me al op tv bezig gezien, maar hun opa op het toneel: dat was nieuw voor hen. En ze begrepen misschien niet alles, maar dat ik hen achteraf iets kon uitleggen vond ik eigenlijk ook al fantastisch. Het is op zulke momenten dat ik aan mezelf durf toe te geven: ‘Eigenlijk ben je een gelukkig mens, Goossens.’»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234