De wederopstanding van Laura Marling

Laura Marlings laatste plaat was groots in al z'n eenvoud. Daarna volgde evenwel een inzinking, versterkt door een verhuizing naar Los Angeles, waar ze voor het eerst het monster Eenzaamheid in de ogen keek. Het grillige en mooie 'Short Movies' is Marlings wederopstanding.

Amsterdam, Lloyd Hotel. Laura Marling (25) heeft tegenwoordig een kort kopje à la Jean Seberg. De coupe geeft haar een nog volwassener uitstraling – Marling heeft een notoir diepe stem voor haar jonge verschijning – maar maakt haar evengoed extra frêle. Ze is net buiten een sigaretje gaan roken. Dat roken is maar één van de dingen die ze gemeen heeft met Joni Mitchell.

HUMO Je noemde ‘Court and Spark’ eens je favoriete Joni Mitchell-plaat, omdat je in de songs kon horen hoe Mitchell ‘worstelde met de fakeheid van LA’. De hoes van ‘Short Movie’ is duidelijk geïnspireerd door die van ‘Court and Spark’.

Laura Marling «Ik voel die plaat inderdaad zo aan. En LA: it’s definitely really fake. Al heb ik daar eigenlijk weinig last van gehad, want ik woonde in Highland Park: een goedkope buurt waar geen beroemdheden wonen (lacht). Een coole wijk die in gelijk welke stad had kunnen liggen.

»Die verhuizing was ook niet de reden van mijn inzinking: ik bevond me gewoon in LA toen ik ze kreeg. Maar dat alles wat me dierbaar en bekend was, zo ver weg was, maakte de dingen wél veel moeilijker. (Zucht) Ik zat in een bijzonder netelige situatie, die ik volledig zelf had bewerkstelligd.»

HUMO Je had om te beginnen een volledig afgewerkte plaat in de vuilnisbak gegooid. Hoor je pas achteraf dat een plaat niet deugt? Of weet je dat eigenlijk al tijdens het schrijven en het opnemen?

Marling «Ja, maar je blijft doorwerken, omdat je denkt dat het toch nog goed komt. Maar dat was niet het geval. En toen we klaar waren, wist ik het zeker: it’s no good.

»De bedoeling was: een plaat maken en dan zes maanden vrijaf nemen vooraleer ik ze zou uitbrengen. Want ik was toe aan rust. Tijdens de tour van ‘Once I Was an Eagle’ had ik gewerkt tot ik niet meer kon bewegen. Maar ineens zat ik met al die vrije tijd zonder doel, zonder ‘einde’ voor ogen. Ik had niks om naar uit te kijken en ik wist eerlijk gezegd niet of ik ooit nog een song zou kunnen schrijven – ik voelde me alsof ik mijn link met the divine kwijt was.

»Nog beangstigender was dat ik wel een andere persoon leek. Really scary.»

HUMO Voor het eerst in je leven kreeg je – als getrainde eenzaat – last van eenzaamheid. Los Angeles is géén stad om lang alleen te zijn.

Marling «Ik kon er altijd zo van genieten ’s ochtends alleen mijn koffie te drinken met een boek erbij. En dan waren er plots ochtenden waarop ik dacht: ik kan dit niet meer, ik móét nu iemand zien. Dat had ik nooit eerder gevoeld.

»Het is de essentie van de nieuwe plaat geworden: ik die eindelijk snap waarom zo veel mensen bang zijn om alleen te zijn. Waarom zo veel mensen niet konden begrijpen waarom ik ervan hield alleen te zijn. Or why they were weirded out by it. Want mensen reageerden dikwijls raar als ik vertelde hoe graag ik in m’n eentje was. (Denkt na) Ik weet ook niet waarom ik die eenzaamheid nooit eerder gevoeld heb. Nog nooit iets traumatisch meegemaakt, wellicht. Ook in de liefde... Ik dacht altijd: (gespeeld luchtig) ‘Yeah, love’s nice.’ Maar de waarheid was dat ik nooit even passioneel van iemand had gehouden als een ander om mij had gegeven.»

'Pas nu heb ik de bagage om de zwaarte van liefde én de leegte van eenzaamheid te snappen'

HUMO Aardig, voor iemand over wie een ex een plaat heeft gemaakt. Charlie Fink van Noah And The Whale schreef ‘The First Days of Spring’ over z’n liefdesverdriet om jou.

Marling «Ik heb betekenisvolle en liefhebbende intieme relaties gehad, maar toch begréép ik het niet. Omdat ik dacht: ‘Ach, dit gaat toch over.’ Ik had de bagage nog niet om de zwaarte van liefde én de leegte van eenzaamheid te snappen. En toen, in die barre omstandigheden, begreep ik het eindelijk wél. En ik dacht: ‘Shit, het is te laat.’»

HUMO ‘Holy shit’, dan.

Marling «Welnee, ik bedoel niet: ‘Voor altijd te laat.’ Maar in die bepaalde situatie was het te laat. Helaas.»


Werelddominantie

HUMO Je hebt het niet zo begrepen op getrouwde mannen met een midlifecrisis. Zie de song ‘Strange’: ‘I know you love your children / I know you love your wife / I know you set yourself up to live the simple life / You get it all and you realize you haven’t opened up your eyes since you were young and it’s so bright’.

Marling «Ergens is het toch tragisch grappig dat we van kleins af aan de instructies aanvaarden van wat de veiligste manier is om een geslaagd leven te leiden: universiteit, een job met werkzekerheid, trouwen, twee komma vier kinderen en een pensioenplan. En dan vragen we ons af waarom we ons niet voldaan voelen. Waarom geld en die levensstijl ons geen geluk brengen... Om één of andere reden word ik vaak aangeklampt door mensen die me dat soort ‘problemen’ toevertrouwen.»

HUMO Als een magneet lijk je ze aan te trekken, de radelozen?

Marling (lacht) «En dan heb ik het niet alleen over getrouwde mannen. Ik denk ook dat ik die song meer heb geschreven als plaisanterie dan uit woede. Wat ik eigenlijk bedoel is: people can’t accept their shittiness. Heel die constructie van een gezin, en die stereotiepe situatie van een getrouwde man die verliefd wordt op een jongere vrouw. Die man is dan vreselijk, maar wordt ook vergoelijkt: ‘Ach ja, het is nu eenmaal een man.’ Hij komt er eigenlijk nog goed uit. En de vrouw wordt altijd gereduceerd tot slachtoffer. Of verleidster. Terwijl de zaken toch veel gecompliceerder in elkaar zitten dan dat. Die versimpeling trivialiseert vrouwen – én mannen. Waarom vergeven we onszelf onze instincten niet? Waarom nemen we geen verantwoordelijkheid op voor de rotzooi die we veroorzaken in plaats van terug te vallen op clichés? Ik ben niet kwaad op mannen, ik ben kwaad op de maatschappij, die béíde geslachten beperkingen oplegt.»

'Mumford & Sons hebben altijd op groot succes gemikt. Of preciezer: ik heb er nooit aan getwijfeld dat hun muziek daarvoor bestemd was'

HUMO Het begon voor jou, maar ook voor Mumford & Sons en Noah And The Whale, allemaal in de Londense pub Bosun’s Locker op King’s Road. In 2006, je was amper 16, gaf je daar je eerste optredens tijdens een wekelijkse akoestische avond die georganiseerd werd door Winston Marshall van Mumford & Sons. Zou je het succes aankunnen van die groep, die intussen een heus bedrijf is geworden?

Marling «Daar sta ik nooit bij stil. Ik heb heel dicht bij Mumford & Sons gestaan (Marling en Marcus Mumfordwaren ooit geliefden en Mumford speelde mee op haar plaat ‘I Speak Because I Can’, red.). Maar zij hebben altijd op groot succes gemikt. Of preciezer: ik heb er nooit aan getwijfeld dat hun muziek daarvoor bestemd was. En zij zouden precies hetzelfde zeggen, daar ben ik zeker van.

»Ik heb nooit nagedacht over wat ik aan het doen was. Wat niet wegneemt dat ik soms wel wat meer geld zou willen verdienen. No global domination, just some money (lacht).»

HUMO De muziek is allang geen vetpot meer voor een artiest die zichzelf ‘critically acclaimed’ mag noemen. Je hebt zelfs een tijdje bijgeklust in een restaurant. Toen je je pièce de résistance ‘Once I Was an Eagle’ aan het schrijven was dan nog.

Marling «Toen ik van school ging, droomde ik ervan ooit een boerderij te hebben en daar een eigen restaurant uit te baten. Want ik heb vroeger ook nog op een bioboerderij gewerkt. Dat plan is intussen wat verwaterd, maar ik heb na school wel een koksopleiding gevolgd. Omdat ik dacht: als de muziek op niks uitdraait, heb ik altijd dat nog. Dus ik kan met een mes uit de voeten en weet hoe je orders moet timen in de keuken. Toen ik ‘Once I Was an Eagle’ schreef, zat ik nog te piekeren: zal ik in de muziek blijven of zal ik een meer praktische job zoeken? Ik wou weten hoe een professionele keuken werkte en ben toen als commis beginnen te werken in een mooi restaurant in Exmouth Market, gerund door Nieuw-Zeelanders. Geen chique zaak, maar ze serveerden er een bijzondere, erg geslaagde combinatie van verschillende Aziatische keukens. Supervers en op van die kleine borden.»

HUMO Ik denk dat men die trend pan-Aziatisch noemt.

Marling (lacht) «Het was heel inspirerend, maar ik heb er vooral geleerd dat ik geen chef zou kunnen zijn. De eerste avond al: ik moest beginnen om halfzes en had gedaan om één uur. Ik besefte meteen dat ik op die momenten muziek moest schrijven. En ik merkte ook dat de mensen in het restaurant even gepassioneerd waren door eten als ik bezeten ben van muziek. Pas op: ik deed het graag, maar het was mijn eerste kennismaking met écht hard werk. Ik kon alleen maar denken: ik weet niet of ik voor zo’n job in de wieg gelegd ben.

»Dat gezegd zijnde, in dat restaurant heb ik veel geleerd over economie: hoe je de cijfers gezond houdt, hoe je jezelf moet marketen... Ik zou nog steeds graag iets doen als kok, maar de muziek staat nu weer op de eerste plaats.»


Opschepper

HUMO Tijdens die moeilijke periode in Los Angeles verzweeg je voor nieuwe vrienden dat je muzikante was. Was dat een sociaal experiment – in LA ben je niks als je geen carrière hebt – of voelde je je echt geen artiest meer?

Marling «Beide. Mensen vroegen me: ‘Wat doe je voor de kost?’ En ik kon alleen maar antwoorden: ‘Ik weet het niet, ik zit zo’n beetje tussen dingen in. Ik denk dat ik naar de universiteit ga.’ De waarheid was dat ik geen enkele passie meer had.

»Het is gek hè: in onze Engelse cultuur vinden ze je een pocher als je zegt dat je beroep muzikant is. In de VS ligt dat compleet anders: daar móét je opscheppen! Grappig dat ik net in die situatie besloot te verzwijgen dat ik muzikant ben. Stom, ook: muziek maakt zo’n groot deel van mijn leven uit, dat het niet slim was om mezelf die identiteit te ontzeggen.»

HUMO Herinner je je nog het moment waarop je je gitaar weer vastnam en de zin om songs te schrijven terugkeerde?

Marling «Ik kreeg hetzelfde triomfantelijke gevoel als toen ik voor het eerst met muziek begon. Ik had vrienden op school en ik was geliefd, maar ik was raar. Toen ik muziek ging spelen, voelde dat dus aan als een kleine, zoete wraak. Het bood me een gevoel van verankering ook, eindelijk. Destijds besefte ik dat niet, maar dit keer dus wel: ‘Ik heb een identiteit! Ik ben mezelf weer!’»

HUMO Je hebt een tattoo met de familieleuze van de Marlings: ‘Nulli praeda sumus’ of ‘Wij zijn niemands prooi’. Heb je intussen nog andere tatoeages laten zetten?

Marling «Jazeker. (Stroopt haar mouw op en toont een oranjeachtige fijne tekening op haar voorarm: de hoestekening van ‘Short Movie’) Ik heb een afbeelding van Mount Shasta (een berg in Californië, red.) laten zetten.

»Ik hou er erg van om tattoos te nemen, altijd vanuit een impuls. Ik geef toe dat ze ook altijd een beetje halfslachtig zijn: het zijn geen bont ingekleurde, opvallende tekeningen. Maar ik denk niet dat ik ooit spijt zal hebben van die passionele keuzes, neen.»

HUMO Je woont intussen weer in Londen. Wat doe je tegenwoordig nadat je wakker bent geworden?

Marling «Ik drink mijn koffie en ik lees mijn boek, zoals vroeger. And it’s fine.»


Beluister 'I Feel Your Love'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234