'De weekenden' op Canvas

Onbeschaamd terugblikken: het is er de maand voor. ‘De weekenden’ deed het vastberaden, maar zonder haast.

Het had Gerard Reves minder succesvolle vervolg op ‘De avonden’ kunnen zijn, maar ‘De weekenden’ was in de werkelijkheid een jaaroverzicht op kousenvoeten. Niet van de wereldactualiteit, en ook niet van de algehele Belgische dan wel Vlaamse hoofdbrekens waar een natie zoal mee af te rekenen krijgt tussen een januari en een december, maar van kleine, gewone levens, die in het jaar des Heren 2018 stuk voor stuk op één of andere manier beproefd zouden worden. Die beproevingen, en alles ertussenin, zouden de negen deelnemers aan ‘De weekenden’ eigenhandig opnemen, en de beelden die zo gedraaid werden zouden doorheen het jaar besproken worden in speciale weekendbijeenkomsten doorheen het jaar.

Die bijeenkomsten, waarvan de eerste al in de eerste aflevering zat, worden voorgezeten door Joris Hessels: een joviale en ietwat slimstuntelige gastheer, die zijn goedige ‘Gaga’-metgezel Dominique van Malder eens achterwege gelaten had en in zijn rol als interviewer de kleine kruising wist te vinden tussen professioneel peuteren en oprechte nieuwsgierigheid. Na de begroetingen van de deelnemers, die zoetjesaan het weekendverblijf binnendruppelden, richtte Hessels de aandacht op de bijna pensioengerechtigde Lut, die als eerste mocht vertellen wat het komende jaar zou betekenen voor haar: na de zomer van 2018, waarvan toen nog niemand wist dat die niets minder dan verschroeiend zou zijn, zou Lut haar baan als schooldirectrice opgeven. Voor het eerst in 41 jaar zou er voor het eerst geen september volgen na augustus, en dat vooruitzicht vervulde haar niet bepaald met verrukking en reisplannen naar Benidorm. Ze had moeite om naast de gapende leegte te kijken die zo’n pensioen ook met zich kan meebrengen, en had enkele jaren daarvoor ook al een barst in haar thuisleven moeten verwerken: haar man had na decennia huwelijk het idee opgevat de passie achterna te jagen, en was het huis uitgetrokken. Hun relatie had op moment van spreken evenwel nog veel weg van een huwelijk, zij het dan zonder gemeenschap van goederen en dak. Geen van beide had op de koop toe al een nieuwe eega gevonden na vijf jaar, wat voor een vreemd soort limbusrelatie zorgde. Kortom, het spook dat Lut zou horen kloppen het komende jaar zou ‘Eenzaamheid’ heten. En jaag dat maar eens buiten.

De beelden die de deelnemers geschoten hadden varieerden van veelzeggend tot op het eerste gezicht nietszeggend, maar waren zelden echt zonder betekenis. Zoals wel vaker met zelfgedraaide beelden doemde bij ‘De weekenden’ even de herinnering op aan ‘2013’, dat intussen bijna vergeten maar uitmuntend gelukte experiment dat in de begindagen van VIER potten brak en balsturig weigerde die te betalen. We zijn bijna 2019: is het al te gek om nog naar 2013 te verlangen?

Voor er een al te kordaat antwoord volgt, moeten we nog stilstaan bij Kris, die de twijfelachtige eer had de eerste aflevering van ‘De weekenden’ op zijn naam te schrijven. Kris’ verhaal was er één van klappen incasseren, de andere wang toekeren, en nog meer klappen krijgen. In 2017 was hij niet alleen zijn vrouw verloren aan borstkanker, door een in ploerterigheid grossierend onrecht werd kort daarna bij hem ook nog eens een tumor vastgesteld. De knobbel zat bij hem in de amandelen, en verhinderde hem om aan het huilen te slaan. Hij had zijn vrouw verloren, maar tranen plengen deed pijn: je kan het niet bedenken, dus moest het wel waar zijn. Daarnaast stond Kris door het verscheiden van zijn geliefde nu ook nog eens alleen in voor de opvoeding van zijn twee aan de puberteit grenzende kinderen: zelfs zonder kanker een huzarenstukje. We zagen hoe hij zijn telgen, voor het oog van een snorrende camera, aan een avondlijke keukentafel probeerde te overhalen om de wasmachine zelf ook eens uit te laden: een taak die voor pubers een moeilijk te overkomen zelfopoffering inhoudt, maar die niettemin geen medailles oplevert. Iets later filmden de kinderen op hun beurt hoe hun vader uitgeteld op de zetel lag: ‘een slechte dag’, zoals Kris daarna zelf zou toelichten. De pijnstillers deden niets, de herinnering aan zijn vrouw stak zo mogelijk nog meer. Maar de gedachte dat er iemand meekeek door de lens van zijn camera hielp, zei hij, en hij bedankte de kijker zoals je dat doorgaans alleen maar gewend bent van Martine Tanghe.

‘De weekenden’ had alvast één iemand geholpen in het leven, en dat was al eentje meer dan de meeste tv-programma’s gemiddeld halen. Een beter begin was moeilijk in te denken. En een goed begin, zoals dat dan gaat, is het halve werk. Wij keren de volgende weken nog terug naar ‘De weekenden’, voor die andere helft.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234