'De werkelijkheid als ijspriem' Dwarskijker over '2 meisjes op het strand' en 'Radio 2 Zomerhit'

Het volk riep Christoff tot beste zanger uit, wat mij er prompt aan herinnerde dat ik in dit specifieke geval geheel onbevoegd ben om wat dan ook over de keuze van het volk te piepen.

'De nieuwe miepen van K3 zijn niet meer te vermijden in het gemiddelde amusementsprogramma'


2 meisjes op het strand

VTM – 19 augustus

Radio 2 Zomerhit

Eén – 21 augustus

Onlangs had ik ineens schoon genoeg van tobberijen over religieus getinte massamoordenaars en kinderen met een bomgordel om waar Gods zegen op zou rusten. Ik wilde ook niet langer piekeren over machtsdronken autocraten, hufterige populisten en drammerige ultra’s die er, met het nieuwste modelletje oogkleppen op, blindelings van uitgaan dat ze het morele gelijk aan hun kant hebben. Ik was zelfs tijdelijk uitgekauwd op de kosmische quizvraag ‘Zijn of niet zijn?’, en out of the blue vroeg ik me zo frivool mogelijk af of een wekelijks hitparadeprogramma op de televisie nog aftrek zou vinden in deze tijd. Kijk, daar houd ík me dan weer mee bezig.

Zouden jeugdige en veelbelovende televisiemakers niet eens scheppend moeten nadenken over een format dat z’n voordeel met de hitparade doet zonder daarbij glibberig commercieel te zijn? Iets met scherpgerande humor erin, of humor tout court, toonaangevend in beeld gebracht, en met een stuk of wat verrassende wendingen? In de vorige eeuw, omstreeks 1980, was ‘Hitring’ niet onverdienstelijk – 36 jaar geleden al! Ik lach ineens bittere tranen, merk ik, en ik denk aan de dingen die voorbijgaan: het videosysteem Betamax bijvoorbeeld. Soit. ‘Hitring’ werd gepresenteerd door Kurt Van Eeghem, die de gedaante van ene Raphaël Goossens had aangenomen, een opgeprikte snuiter in de sfeer van camp, en die zich vandaag de dag voor cultuur beijvert bij Klara. ‘Hitring’ sleepte de allereerste Ha! van Humo in de wacht, een onderscheiding die al felbegeerd was nog voor ze goed en wel bestond. Gisteren, toen ik waarlijk jong was, beleefde ik ook een zeker genoegen aan het hitparadeprogramma ‘AVRO’s Toppop’, hoewel ik in mijn tienerjaren al een strikte scheiding maakte tussen popmuziek die er volgens mij toe deed in een vluchtig mensenleven, en de troep waarvan de toenmalige top 30 bulkte – eigenwijs durfde ik dienaangaande van alles te beweren op het schoolplein, vaak ten overstaan van dezelfde volgeling, die, naar hij zelf zei, zijn liefde voor muziek maar niet onder woorden kon brengen. Als die sympathieke toehoorder wegens bijvoorbeeld griep of een kleine maar daarom niet minder gênante chirurgisch ingreep afwezig was, mompelde ik mijn onwankelbare overtuigingen wel voor me uit, want publiek had ik al met al niet nodig. Die onuitstaanbare ‘ik’ van weleer heb ik veel later kaltgestellt. Sindsdien heb ik nog meer ‘ikken’ geëlimineerd – ik kreeg de smaak te pakken – en ook deze ‘ik’ heeft stilaan zijn beste tijd gehad, voel ik. Maar ze groeien altijd weer terug, als de staart van een hagedis.

Ik mag dan wel met rasse schreden op het onderwerp muziek afgaan, maar waar wil ik eigenlijk heen? Om te beginnen naar Oostende, waar zich laatst ‘2 meisjes op het strand’ voordeed, een populair muziekprogramma met een levend publiek en zicht op zee. Eén van die twee meisjes uit de titel was Olga Leyers, die al de hele zomer onder auspiciën van de Vlaamse Televisie Maatschappij op festivalweiden en backstage een springerig giecheltje neerzet dat zo mogelijk nog jonger is dan Olga Leyers vanzelf al is. Het leven is een lolletje, straalt haar hele verschijning uit. Ze dartelt dan ook heel wat af, terwijl ze kommerloos allerlei snaaksheden in de rondte strooit. Het andere, ietwat rijpere meisje is Dina Tersago, die zo te zien even de koeienvlaaien en de bijbehorende boeren wilde ontlopen. In de nabijheid van Olga Leyers heeft Dina Tersago het air van een kittige tante die er tersluiks op moet toezien dat Olga niet aan vieze oude mannen ten prooi valt, geilneven die aan het strand van Oostende ook boerkini’s nafluiten. Van discriminatie kun je ze jammer genoeg niet beschuldigen.

Tussen de muziek door zagen we hoe Olga Leyers het schedeldak van Kid Coco met zonnebrandcrème inwreef – voor een goed doel, neem ik aan – en ook Dina Tersago maakte het gezellig: ze herinnerde er de goede Jan Van De Ven, een laureaat van ‘The Voice van Vlaanderen 2016’, aan dat hij op het huwelijksjubileum van haar ouders had opgetreden. Jan Van De Ven zei niet: ‘Moeten we het dáár nu over hebben, Dina?’, want daar is hij veel te aimabel voor. Onderhand waren wij alweer een weetje rijker, waarmee we een ogenblik lang de verveling kunnen verdrijven op een saai feestje bij onze kantoorchef: ‘Je raadt nooit wie op het huwelijksjubileum van de ouders van Dina Tersago heeft opgetreden.’

De eerste aflevering van ‘2 meisjes op het strand’ gaf enkele finalisten van ‘The Voice 2016’ de indruk dat hun carrière begonnen was, en teerde ook nog even op het succes van het aardige programma ‘Liefde voor muziek’. De nieuwe miepen van K3 zijn wellicht al niet meer te vermijden in het gemiddelde amusementsprogramma, maar Bent Van Looy en Johannes Genard die ‘Take Me to the River’ van Al Green tot een goed einde brachten, waren toch iets aparts en bijna hoopgevends op dit overigens mooi vormgegeven podium. Bent Van Looy, met voorsprong de best geklede man van de plaatselijke showbusiness, zag eruit als de stijlvolle jonkers die in 1938 de Henley Royal Regatta-roeiwedstrijd bijwoonden, maar dan springlevend. Lola Obasuyi, die ‘The Voice 2016’ won, heeft een prachtige, zacht gloeiende stem, maar toen ze samen met Jan Van De Ven ‘Valerie’ van The Zutons coverde, verging ik acuut van heimwee naar de moeilijk te overtreffen versie van de hartverscheurende donkere engel Amy Winehouse. Dat neemt niet weg dat ‘2 meisjes op het strand’ me aanzienlijk minder tegenviel dan kenners van mij zouden verwachten. Het oogde fris, de zeebries was zwierig in beeld gebracht en er zat naar mijn smaak meer muziek in dan ik had verwacht. Zo is het wel genoeg geweest.

‘Goeienavond Blankenberge!’ schalde Peter Van de Veire twee dagen later. Er trok een rillinkje door me heen en als bij toverslag verschenen Willy Sommers en Anne De Baetzelier in high-definition voor mijn geestesoog, een erg optimistisch, kwistig knipogend duo waarbij echt vileine mensen indertijd konden denken dat een lobotomie nog niemand had belet om televisieprogramma’s te presenteren. Kortom, ‘Radio 2 Zomerhit’ leek meer op ‘Tien om te zien’ dan ‘2 meisjes op het strand’. Ik zwelg nu ook weer niet elke dag in nostalgie.

Het kwam me voor dat de openbare omroep de immer goedgeluimde zanger Christoff, die net als Geschmackssache een begrip is in Duitsland, aan het uitproberen was als presentator. Terwijl hij zelf op de nominatielijst van deze prijsuitreiking prijkte – in de categorie Beste Zanger – mocht hij ook artiesten aankondigen. Daarbij volhardde hij in een haast meedogenloze dictie die je oefent door elke dag minstens een uur lang ritmisch op de rand van een tafelblad te knauwen, onder toezicht van een sportarts en een bezorgde moeder. Je zult het altijd zien: het volk riep Christoff tot beste zanger uit, wat mij er prompt aan herinnerde dat ik in dit specifieke geval geheel onbevoegd ben om wat dan ook over de keuze van het volk te piepen. Datzelfde stemgerechtigde volk moest tijdens ‘Radio 2 Zomerhit’ zijn voorkeuren telefonisch kenbaar maken aan een centrale computer en werd dan ook uitentreuren en op het betuttelende af aan de desbetreffende telefoonnummers herinnerd: een slechte gewoonte die mij altijd halsreikend naar het einde van dit soort programma’s doet uitzien. Nu was het slot van dit liveprogramma, door een practical joke van het lot, een waarlijk hoogtepunt, wie weet zelfs een historisch moment in de omroepgeschiedenis. Sven Gatz, minister van Cultuur, riep Milow uit tot winnaar van Zomerhit 2016, maar de woorden van de excellentie, die tevens een bierkenner is, waren nog niet koud of er ontstond consternatie op het podium. Peter Van de Veire sloeg opeens een toon aan die het midden hield tussen een weeklacht en een spijtbetuiging, en Milow, die glunderend het podium was opgelopen, trok bleek weg toen de werkelijkheid als een ijspriem tot hem doordrong. Ik meende ook woede in deze gevoelige singer-songwriter te zien opsteken – even zag het er zelfs naar uit dat hij zijn tanden in de dichtstbijzijnde omstander zou zetten, maar hij verbeet zijn toorn. Peter Van de Veire riep iets over een verkeerde ‘omslag’, die in het Algemeen Nederlands, de vroegere voertaal van de VRT, gewoon een envelop heet, en intussen kwamen de nieuwe miepen van K3, de winnaressen van Zomerhit 2016, op een holletje het podium opgelopen. Ze spraken in allerijl snoezige dankwoordjes uit die ze in hun roze meisjeskamer onder leiding van Kristel Verbeke uit het hoofd hadden geleerd, terwijl Milow, die helemaal in zijn schaduw was opgegaan, wegglipte uit de publieke belangstelling. In plaats van omstandig te kankeren op het stuitende amateurisme van de VRT, hoopte ik op een loslopende cameraman die de tegenwoordigheid van geest had om ijlings alles vast te leggen wat zich ná dit voorval achter de coulissen afspeelde, en later ook de hele nasleep van dit geintje van het lot. Het zou een geweldige documentaire kunnen opleveren: ‘Envelop: de plotselinge omslag’.

Maar zo mooi wordt het natuurlijk nooit.

Rudy Vandendaele

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234