null Beeld

De woestijnjaren van Sergio

Sergio heeft drie uur geslapen. Hij drinkt cola. Rookt meer dan twee mensenlongen kunnen verdragen. En zijn lichaam haal je nog steeds niet door een ringetje - allicht passen er nog altijd veel frieten in. Er is niets veranderd, dus. En toch.

Jeroen Maris


Een fragment uit het interview met Sergio
Hondenstiel

HUMO Kan je goed met kritiek om?

Sergio «Ik ben er veel minder gevoelig voor geworden. Ik kan tegenwoordig het internet opgaan, en daar een hoop vuiligheid over mezelf lezen, en daar toch niet van afzien. Dat zijn dan de wannabe's die eindelijk, na al die jaren, hun gal kunnen spuwen.

»Want vroeger, toen het internet er nog niet was, moesten ze het in de mensen hun gezicht zeggen, en dáár hadden ze natuurlijk de kloten niet voor. Maar weet je wat: ik trek me daar simpelweg niets meer van aan.

»Waar het mij nu om gaat: de dingen doen ik graag doe - en er de kans voor krijgen, natuurlijk. En of dat nu een grote dan wel een kleine opdracht is, dat maakt me in wezen niet uit.»


HUMO Je lijkt me niet het type dat tuk is op gezag.

Sergio «Ik heb een hekel aan gezag. Altijd al gehad. Mijn vader zei altijd dat het leger me wel zou temmen. Wel, tijdens mijn legerdienst in Lombardsijde was er een reserve-onderofficier, een gast die twee jaar ouder was dan ik. Op een bepaald moment smeet die zijn klak tegen de grond. 'Gij daar, kom die eens oprapen!'

»Ja, dat moest je niet met mij proberen. 'Luien duvel die ge zijt,' heb ik toen geroepen. 'Raapt ze zelf op.' Die kerel rood van woede, natuurlijk, en dreigen met den bureau. 'Neem me maar mee,' reageerde ik. 'Maar uw klak oprapen? Jamais.'

»Als ik een bevel krijg dat zinloos is, of alleen maar dient om iemand in zijn machtspositie te bevestigen... Neen. No way dat ik dan gehoorzaam.

»Ik doe mijn eigen goesting. Ik ben nu weer druk aan het optreden, en dan voel ik me helemaal vrij. Rock-'n-roll! Follow the flow! En het publiek voelt dat ook. Als ik die ambiance zie, besef ik altijd weer: meer moet het niet zijn.»

HUMO En op dat punt was je misschien nooit beland als je onderweg wél naar autoritaire stemmen had geluisterd?

Sergio «Ikzelf niet, nee. Anderen misschien wel. Want voor sommige mensen is gezag wél een goeie zaak. Er zijn mensen die structuur nodig hebben, stabiliteit, opleiding. Maar bij mij is het anders.

»Er werd mij vroeger wel eens verweten dat ik oppervlakkig was. Dat ik altijd een groot bakkes opzette, maar nooit echt mijn mening durfde te zeggen. Maar dat was geen oppervlakkigheid. Dat was slimheid.

»Een voorbeeld: politiek. Voor élke verkiezing vragen ze me om me uit te spreken. Wel, als artiest zie ik daar het nut niet van in. Waarom zou ik kleur bekennen? Ik verlies daar alleen maar mee. Ik heb het al genoeg gezien, hoor: artiesten die voor hun politieke voorkeur uitkwamen, en plots geen werk meer kregen. Enfin, ik wil maar zeggen: soms kan het nuttig zijn om je mening voor jezelf te houden.»


HUMO Maar ben je politiek geëngageerd? Volg je de boel een beetje?

Sergio «Het lijkt me vooral heel link, politicus zijn. Je moet ervoor geboren zijn. Anders: vergeet het. Want het is een hondenstiel, hoor. Ik heb genoeg grote politici tussen de vier muren van hun huis gezien: daar rotten ze weg van verdriet en frustratie, terwijl ze voor de buitenwereld eeuwig vrolijk moeten zijn. Heel pijnlijk.

»Het leven van een politicus is zo fragiel. Neem Yves Leterme: een ware volksheld geweest, en nu al z'n krediet kwijt. Als mens moet je dat allemaal maar kunnen incasseren. Ah ja, zeggen mensen dan, hij heeft ervoor gekozen. Néé! Je kiest er niet voor om politicus te worden, net zoals je er niet voor kiest om entertainer te worden. Je bént dat, het zit in je.»

De woestijnjaren van Sergio (2)


HUMO Van welk soort mensen hou je?

Sergio «Ik hou enorm veel van mensen die léven. En gelééfd hebben. En die dat uitstralen. Ze mogen dik en mottig geworden zijn, en geen haar meer hebben - maakt niet uit. Zolang ze maar die appetijt in het leven uitstralen. Ik hou het meest van de vette Elvis. De levenservaring die hij op dat moment had! Hoe hij naar de vrouwen bleef kijken, en daarmee speelde! Hoe hij het leven in de vingers had!

»En ja, allicht was zijn muziek beter in de jaren vijftig. Maar toen was hij nog een jonge gast, iemand die het allemaal nog moest bewijzen. Dat spreekt mij minder aan. Er moeten kilometers op de teller staan. Gilbert Bécaud! André Hazes! Hazes was in zijn beginperiode ook een plechtige communicant, hè. Maar op 't laatst had hij geleefd.

»Op Rimpelrock heb ik Engelbert Humperdinck gezien. Ja, dat vind ik fantastisch, hè. De eeuwige king of romantic, de gentleman: hij is 74, en 't is nog altijd dezelfde show van dertig jaar geleden, maar het werkt. Als zo iemand zingt, dat is... Daar hangt een hele geschiedenis aan vast, en daar val ik voor.

»Nog zoiets: het levenslied. Als jonge gast moest ik daarmee lachen. Zever, vond ik het: 'ik hou van jou en ik blijf je trouw'... Perfect normaal dat ik er toen niets aan vond, want ik had nog geen zak levenservaring. Maar op een dag krijgen die liedjes een andere betekenis. Als je je er voor openstelt, tenminste. Je kan ook zeggen: ik blijf in mijn bunker, en daar komt geen schlagerzanger in. Maar ik voelde het op een bepaald moment, en ik heb me helemaal in die wereld gestort.

»Ik wil van zoveel mogelijk dingen geproefd hebben.»


HUMO Gulzigheid is een deugd?

Sergio «Zo heb ik altijd geleefd, en zo zal ik sterven.

»Als ik mensen op feestjes bezig hoor... Kijk, ik bedoel het niet denigrerend, maar dan vertellen ze over het opwindendste, meest fantastische moment uit hun leven, en dan denk ik: is het dat maar? Dan heb ik toch al andere dingen beleefd. Omdat ik het lef heb gehad om risico's te nemen, en dingen uit te proberen. Ik smeet me ergens in, en als dan bleek dat ik verkeerd zat, dan was dat maar zo: er valt altijd wel wat te leren uit je vergissingen.»

HUMO Heb je het nu over je deelname aan het Eurovisiesongfestival?

Sergio «Da's één van de voorbeelden, ja. Daar ben ik als verliezer uitgekomen. Zelf kan ik zo'n wedstrijd heel goed relativeren, maar wie niet goed scoort op het Songfestival, wordt daar thuis op afgerekend. Dan krijg je altijd weer datzelfde gezever en gezeik: hadden ze maar die of die gestuurd.

»En dan duurt het, heb ik gemerkt, toch een hele tijd voor je weer enigszins respectabel bent. Maar goed, je kan je rug rechten: Clouseau was ooit voorlaatste op het Songfestival, en speelt nu weken aan een stuk het Sportpaleis plat.

»Dit jaar hebben we Tom Dice gestuurd. Leuk nummer, vond ik, die gast heeft dat goed gedaan. Maar dat hij zesde eindigde, kwam vooral doordat er tegenwoordig ook een professionele jury meebeslist. Anders was hij veertiende of vijftiende geëindigd.

»Bij mij was het vooral show, hè. Ik heb toch het gevoel dat ik in die tijd heel België geëntertaind heb. Niet door dat liedje op zich, wel door de manier waarop ik het verkocht heb. Ik vond het leuk om te provoceren, om dat te durven: zeggen dat je de top vijf ambieert. En tja, als je dan dertiende wordt, staat dat gelijk aan met je kop tegen de muur botsen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234