null Beeld

De wondere wereld van Sophia: 'Als ik geen pijn voel, heb ik het gevoel dat ik niet leef'

Robin Proper-Sheppard is geen onbekende in België. In de vroege jaren 90 kwam hij samen met zijn band The Godmachine naar Europa, en sindsdien verblijft de Amerikaan vooral in Brussel en Londen. Na het overlijden van bassist Jimmy Fernandez zag een nieuw muzikaal collectief het levenslicht: Sophia. Jarenlang was de gang van zaken: liefdesrelatie loopt stuk, plaat – geboetseerd uit verdriet en gal – komt uit. Maar zeven jaar na zijn laatste album breekt Robin met die gewoonte.

Oscar Bouwhuis

Ik tref een opmerkelijk goedlachse Robin in de lobby van PIAS – hij heeft nauwelijks geslapen. Hij is druk in de weer met zijn mailinglist: een vertrouwelijke correspondentie met enkele duizenden van zijn trouwste fans. Een bezigheid die hem na aan het hart ligt.

HUMO Volgens Schopenhauer bestaat het leven uit pijn aan de ene kant, en verveling aan de andere.

Robin Proper-Sheppard «In plaats van ‘verveling’ zou ik ‘leegte’ zeggen. Als ik geen pijn voel, heb ik het gevoel dat ik niet leef. Veel van mijn muziek komt voort uit pijn. Emotionele pijn en beroering hebben lange tijd een grote rol gespeeld in mijn leven. Ik wil niet meer met die pijn leven, maar tegelijkertijd wil ik ook niet in de leegte dwalen.»

HUMO Wil dat zeggen dat je de misère die onvermijdelijk met liefde gepaard gaat, eindelijk geaccepteerd hebt?

Proper-Sheppard «Ik heb geaccepteerd dat ik me waarschijnlijk nooit echt ergens zal thuisvoelen. Weet je dat ik een tijdje geleden ben gedeporteerd uit Europa? Opeens was ik voor het eerst in ruim een decennium weer in Los Angeles. Ik realiseerde me dat Amerika niet mijn thuis is. Maar Londen en Brussel evenmin.

»En wat de liefde betreft? Ik denk niet dat ik het ooit zal begrijpen. Sinds de laatste plaat (‘There Are No Goodbyes’ uit 2009, red.) heb ik niet de behoefte gevoeld om mezelf weer in een serieuze relatie te storten. De laatste heeft te veel pijn gedaan.»

HUMO Heeft het daarom zeven jaar geduurd eer ‘As We Make Our Way (Unknown Harbours)’ er kwam?

Proper-Sheppard «Als het niet over gebroken harten gaat, vind ik het best moeilijk om te schrijven (lacht). Daarom is deze plaat zo anders: in plaats van te zwelgen in gebroken harten, ben ik gaan terugkijken op mijn leven.»

HUMO Welke inzichten leverde dat op?

Proper-Sheppard «Misschien heb ik vrede met de vergankelijkheid van liefde, van het leven. Op mijn 16de dacht ik dat ik nu wel getrouwd zou zijn en een gezin zou hebben. Ik heb dat van m’n moeder. Zij was hopeloos romantisch, ondanks het feit dat m’n vader niet bepaald een aardige man was. Ik ben nu 47: ik heb weliswaar geweldige relaties gehad en ik hou natuurlijk erg veel van m’n dochter. Maar die ware liefde? Of een thuis? Dat heb ik nooit gevonden.»

HUMO In een email aan je mailinglist schrijf je dat de plaat over spijt gaat.

Proper-Sheppard «Het schrijven van dat soort emails aan m’n fans is precies wat mij tot vijf uur ’s morgens bezighoudt (lacht). Vooral ‘Baby, Hold On’ draait om spijt. Het gaat over m’n dochter. Ze was best wel jong toen haar moeder en ik uit elkaar gingen. Naarmate ze ouder wordt, zie ik dat ze daar nog steeds mee zit – het idee dat ik haar heb verlaten. Terwijl ik altijd in haar leven aanwezig ben geweest. Nu ze ouder wordt, en ik haar beter leer kennen – ze gaat dit jaar trouwens filosofie studeren – doet het me veel pijn om te bedenken dat het desondanks misschien niet genoeg was.»

HUMO Heb je soms spijt van eerdere relaties?

Proper-Sheppard «Het nummer ‘The Drifter’ begint met: ‘She asked me: where have you been all my life?’ Ik kan me dat voorval nog goed herinneren: ik lag op de bank in m’n appartement in Brussel toen een meisje dat aan me vroeg. Ik antwoordde: ‘Where all the monsters hide.’ Niet dat ik een slecht persoon ben – ik ga nooit vreemd of iets dergelijks, maar mentaal ben ik nogal complex en dat kan moeilijk zijn voor een geliefde.»

HUMO In een interview van een paar jaar geleden zei je dat het publiek erg veranderd is sinds het begin van Sophia. ‘Op veel vlakken keren we terug naar de idiotie van heavymetalbands.’ Wat bedoelde je daarmee?

Proper-Sheppard «Zei ik dat? Ik had zeker een slecht humeur die dag... Maar het klopt wel een beetje. Wat ik minder leuk vond aan het The Godmachine-publiek van vroeger, was dat sommige fans eigenlijk gewoon heavy metal wilden horen. Alles was goed, zolang het maar hard was. Terwijl ik ons helemaal niet als een heavymetalband zag. Ik bedoel, ik hou van The Cure. Dat is mijn favoriete band. We coverden Bauhaus, want dat vonden we leuk. Tegelijk maakten we luide en intense muziek, dat klopt. Dat is de ironie van mij als muzikant: aan de ene kant schrijf ik rustige ballads, maar aan de andere kant hou ik er ook van mezelf te verliezen in een muur van gitaargeweld. Mijn jongere publiek, dat is opgegroeid met Sophia en The Godmachine niet goed kent, houdt helemaal niet van dat harde werk. Toen de single, ‘Resisting’, uit kwam, kreeg ik een email van een meisje uit Hamburg. Ze zei dat ze het nummer wat minder vond. Te hard naar haar smaak. Maar ‘The Drifter’ gaat ze geweldig vinden. Dat weet ik zeker!»

undefined

null Beeld
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234