null Beeld

De Wonderjaren: Lieven Scheire

Als Lieven Scheire (31) zich zijn allervroegste herinnering voor de geest haalt, ziet hij zijn ouders terugkomen van de kraamkliniek, met een pasgeboren zusje in een rieten draagmand. ‘Pa een gelukzalige glimlach, ma nog wat afgepeigerd, maar allebei met een soort warme, familiale gloed rond zich. Bijna een aureool. Ik meen zelfs nog te weten dat ma iets lichtblauws aan had: precies een kerststal.’ Volg de ster: híérrrr met die Wonderjaren!


Kruimeltje hasj

HUMO Vat je vormende jaren eens samen aan de hand van vijf voorwerpen die er een wezenlijke rol in hebben gespeeld. Sterker: die je gemaakt hebben tot wie je nu bent.

Scheire «Oké, ik doe het zonder na te denken. Eén: mijn KSA-hemd. Twee en drie: mijn combats en mijn hoogspring-spikes. Nummer vier: een Go Pass.»

HUMO Daar wil ik meer over horen.

Scheire «De trein was mijn pad naar de wereld. In mijn tienerjaren was ik elk weekend en elke vakantie weg: op nationale atletiektraining, op Crefi-vakantie – Crefi is de speeldienst van de Gezinsbond – én op voorbereidingsweekend voor de Crefi-vakantie, op KSAkamp, op jeugdhuisweekend; altijd weg, en altijd met de trein. De sfeer die je vangt als je in een station zit, zonder dat er enige haast mee gemoeid is, op een donkere, regenachtige novemberavond, die mengeling van euforie en weemoed! Zat ik er, met mijn lange, zwarte jas en dito haar – zonder dat ik daarom een gothic was, dat bestond toen in Wachtebeke gelukkig nog niet – en rolde ik mezelf nog een sigaret en kruimelde ik er wat hasj in. Niet te veel, want ik kon er niet goed tegen. Hoe dan ook: net een fantastisch weekend achter de rug, al mijn maten uitgezwaaid, en dan alleen achterblijven met mezelf: het absolute summum.»

HUMO Het vijfde voorwerp?

Scheire «Brieven. Ik leerde op Crefi-kamp veel mensen kennen en omdat e-mail nog niet bestond, schreef ik brieven naar hen. Eindeloos veel. En alle brieven die ik zelf ontvangen heb, liggen nu in een houten kist op zolder. Je moet weten: in m’n living staat altijd – ook vroeger al, dus – een kartonnen doosje waarin ik de prullen stop die ik niet wil weggooien: metroen tramticketjes van steden waar ik goede herinneringen aan heb, een balpen die op is maar waarmee ik een hele vakantie kaartjes geschreven heb, enzovoort. En als zo’n doosje volzit, plaats ik ze bij de rest in die kist op zolder: dat moet er in de eerste plaats voor zorgen dat ik me nooit zal vervelen als ik later in het rusthuis zit. »

Daarom is verhuizen ook zo’n hel: telkens als ik die kist weer in handen krijg en ik ’m openmaak, weet mijn vrouw dat ze me drie dagen kwijt is.»

HUMO Hoe uitte dat talent voor nostalgie zich nog in je jeugd?

Scheire «Ik was een pathetische puberpoëet, een zelfkweller die gedichtjes over onbereikbare liefdes schreef. Vaak cultiveerde ik maandenlang een crush op iemand uit de klas, meisjes die daar niet eens van op de hoogte waren. Een paar heb ik van die zielige, anonieme liefdesbrieven gestuurd: ‘Als jij ook iemand zoekt, laat dan op dát uur een brief achter in díé haag…’ Later heb ik sommige van die meisjes een extra briefje gestuurd: ‘Weet je nog: dat anonieme gezeik destijds? Dat was ik, sorry daarvoor.’ En daar natuurlijk óók weer geen reactie op krijgen (lacht). »

Ik specialiseerde me in het soort gemoedstoestand waarover je als puber graag koketterend zegt: ‘Ik ben depressief.’ Onzin: een échte depressie is wegrotten vanbinnen, terwijl dat pubergedoe net opleven is, een heerlijk warm bad van zelfmedelijden en weemoed – een genot dat ik toen niet onderkende. En daar moest altijd Gorki bij, de allerbeste muziek voor dat gevoel. (Zingt) ‘Bartje staat te kijken door het raam…’ – ‘Ja Bartje, ja! Ik weet wat je doormaakt! Luc De Vos, ik ga je doodknuffelen!’ »

HUMO Het kan niet anders of het plaatselijke vrouwvolk gooide zich aan je voeten.

Scheire (lacht) «Er wáren af en toe wel relaties, en die duurden altijd minstens een halfjaar. Net omdat ze heel schuchter tot stand gekomen waren, leken ze me ook zo extreem waardevol en liet ik het altijd veel langer duren dan nodig. Dat was ook uit een soort flinkheidsgevoel dat ik van thuis heb meegekregen: een meisje is een teer wezen, je moet daar voorzichtig mee zijn, en het uitmaken is toch echt niet lief.»

HUMO Durfde je hen aan te raken?

Scheire «Nauwelijks. In geen énkele van mijn relaties heb ik lichamelijk het initiatief genomen. Het heeft tot mijn negentiende geduurd eer ik besefte dat de man in een lichamelijke relatie niet per definitie ‘de agressor’ is. Dat een vrouw misschien ook weleens geil kon zijn. Man, had je me op mijn zeventiende verteld over geile meisjes, ik had je onmiddellijk bij de kraag gegrepen: ‘Waar? Wáár?!’ (lacht) Toen ging ik er ook van uit: ‘Als ik aan hun tieten zit, gaan ze luid ‘Verkrachter!’ roepen en er de politie bij halen.’ Ik vond dat zelfs bijna terecht. »

Nu, in die langere relaties werd er niettemin, schuchtergewijs, weleens wat gefriemeld. Maar vóór mijn negentiende is het in elk geval nooit verder gegaan dan dat.»

NIET OP TV: CHIMPANSEE VERSUS PAD

Scheire en de schepping

VIER, don. 14 en 21 feb., 21.05

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234