null Beeld

De wonderjaren van Linde Merckpoel. De radio- en tv-presentatrice over haar jeugd, liefde en alleen zijn

De radiopresentatrice denkt met veel heimwee terug aan haar vervlogen kinderjaren. ‘Eén van de mooiste lessen die ze mij hebben geleerd is: ga nooit met ruzie slapen.’

'Toen er vorig jaar een einde kwam aan mijn relatie zonder dat ik daar zelf voor had gekozen, heb ik echt moeten léren alleen zijn. Ik heb daardoor veel over mezelf bijgeleerd'

Linde Merckpoel «Ik word behoorlijk emotioneel als ik aan mijn kindertijd terugdenk. Ik heb een fantastische jeugd gehad, waar ik alleen maar goede herinneringen aan overhoud. Tot voor kort vond ik het vanzelfsprekend dat ik zo onbezorgd en complexloos ben opgegroeid. Maar op Moederdag dacht ik opeens: ‘Ik moet moeke bellen. Ik moet haar zeggen dat ik haar graag zie en haar bedanken dat ze zo’n goede moeder is.’ Het was de eerste keer in mijn leven dat ik de drang voelde om dat zo concreet uit te spreken. Waarschijnlijk is dat niet onlogisch: ik ben op een leeftijd gekomen dat je vaststelt dat de dingen in het leven niet altijd lopen zoals je had gehoopt of gepland. En dan besef je hoe belangrijk het is om een zorgzame moeder en vader te hebben die je onvoorwaardelijk graag zien en steunen, om het even wat er gebeurt of hoe goed of hoe slecht je je voelt.

»Ik besef vandaag meer dan ooit dat mijn band met mijn ouders heel sterk en bijzonder is. Daar heb ik de voorbije dertig jaar nooit bij stilgestaan. Ze waren gewoon mijn ouders, zelfs al waren ze de beste die ik me kan voorstellen, als ik er nu op terugkijk. Ik besefte als kind niet hoe bevoorrecht ik was, maar dat hoort bij opgroeien, denk ik. Als kind ben je vooral met jezelf bezig, en met je vrienden en je lieven, die je cooler vindt dan je ouders. En als je wat ouder bent, vind je je werk en je relatie belangrijker en heb je hen ook niet echt nodig. Maar de voorbije maanden is dat veranderd.»

HUMO In wat voor een gezin ben je opgegroeid?

Merckpoel «In een heel hecht, warm gezin. Mijn ouders waren zelfstandigen, ze hadden een fotozaak in Eksaarde. Ze deden alles samen. Als ik van school thuiskwam, waren ze er altijd. Ik heb nooit de sleutel van de voordeur meegekregen, ik heb nooit in de nabewaking van de school moeten blijven, en ik heb ’s avonds nooit moeten wachten tot ze thuiskwamen van hun werk.

»Er waren ook dikwijls andere mensen bij ons thuis, omdat mijn ouders graag vrienden en zelfs klanten uitnodigden. Mijn vader maakte onder andere huwelijksreportages, en als die mensen ’s avonds naar de foto’s kwamen kijken, vroeg hij ze vaak om te blijven eten. Hij was heel gastvrij en genereus, en hij is dat nog steeds. Dat heb ik van hem geërfd. Hij springt graag onaangekondigd bij mensen binnen, en hij vindt het ook prettig als mensen dat bij hem doen. Hij is oprecht geïnteresseerd in anderen en zit graag met hen aan tafel. Het is niet verwonderlijk dat hij daar zijn nieuwe beroep van heeft gemaakt.»

HUMO Je ouders wonen en werken al een paar jaar in Zuid-Frankrijk, waar ze een B&B uitbaten.

Merckpoel «Ze zijn zes jaar geleden naar Frankrijk verhuisd. Toen ik in het zesde middelbaar zat, hebben ze in Tarn-et-Garonne, in de buurt van Toulouse, een oude kloosterschool gekocht. Die hebben ze tien jaar lang verbouwd, samen met vrienden en familieleden. In 2012 zijn ze met hun fotozaak gestopt en hebben ze het huis in Eksaarde verkocht, en daarna zijn ze naar Frankrijk verhuisd. In die oude school baten ze nu een table d’hôte uit, waar gasten kunnen logeren en een paar keer per week samen met hen aan één grote tafel mee kunnen eten.

»In de jaren 80 en 90 draaide hun fotozaak heel goed. Iedereen liet toen nog zijn filmrolletjes ontwikkelen in fotowinkels, en mijn vader maakte bovendien veel trouw-, geboorte- en communiereportages. Hij verzorgde ook de klasfoto’s van veel scholen in de buurt. Als je in die tijd mooie foto’s nodig had, ging je naar een beroepsfotograaf. Maar met de opkomst van de digitale fototoestellen kon je je foto’s voor een paar frank bij Kruidvat laten afdrukken. Dat betekende het einde voor veel fotowinkels. In die periode hebben mijn ouders besloten om hun droom waar te maken.»

HUMO Terug naar je kindertijd in Eksaarde: wat is je vroegste herinnering?

Merckpoel «Mijn vader maakte zijn trouwreportages meestal ’s avonds of in het weekend aan de zee, en wij gingen vaak met hem mee. In de loop van de dag belde hij naar een collega aan de kust om te vragen of het mooi weer was. En dan reden wij met het hele gezin in onze mobilhome naar Zeebrugge, waar we meestal ook bleven slapen. Terwijl mijn vader met de pasgetrouwde koppeltjes bij zonsondergang romantische foto’s in de duinen of langs de branding schoot, maakte mijn moeder lange wandelingen aan het strand met mijn broer en mij. Ondertussen raapten wij vuilnis op en speelden we altijd hetzelfde spelletje: mijn moeder noemde een dier, en dan moesten wij zeggen of het een vis, een zoogdier, een amfibie of een reptiel was. Ik was toen een jaar of 6.»


Op de motorfiets

HUMO Wat voor een kind was je?

Merckpoel «Ik was de oudste van de twee – mijn broer Lander is twee jaar jonger – en ik ben ervan overtuigd dat dat me voor een groot stuk heeft gevormd. Oudste kinderen voelen zich snel verantwoordelijk, nemen makkelijk het voortouw, zijn vaak haantjes-de-voorste… Ik was ook heel expressief en aanwezig. Dat heb ik van mijn ouders geleerd. Zij hebben mij en Lander altijd aangemoedigd om veel te vertellen. We zaten meestal lang aan tafel verhalen te vertellen over wat we die dag hadden meegemaakt. En mijn ouders vertelden graag verhalen over vroeger. Ze konden dat heel goed, en wij hingen aan hun lippen. Mijn moeder is opgegroeid op een boerderij, samen met vijf zussen en een broer, en ze kon prachtig en grappig vertellen over haar kinderjaren op die boerderij. De zeven kinderen sliepen samen op zolder en ze hebben daar heel wat kattenkwaad uitgehaald.

»Mijn vader vertelde heel graag hoe hij mijn moeder had leren kennen. Hij werkte als jongeman in de zaak van mijn grootvader, die ook fotograaf was. Hij zag mijn moeder daar soms op straat, omdat ze wat verderop als opvoedster in een opvangtehuis voor jongeren werkte en haar auto altijd voor de fotowinkel parkeerde. Toen haar auto op een keer niet startte, heeft mijn vader haar geholpen, en toen is de vonk blijkbaar overgeslagen. Maar pas toen ze enkele weken later nog eens pech had en hij haar op zijn motorfiets naar huis bracht, waren ze allebei verkocht.

undefined

null Beeld

undefined

undefined

undefined

undefined

undefined

'In enkele maanden tijd zagen mijn ouders hun engel met vlechtjes onherkenbaar veranderen in een onhandelbare puber'

»Dankzij mijn ouders heb ik vandaag zo’n grote liefde voor taal, maar vooral voor vertellen. Ik heb een grote bewondering voor mensen die op een goede manier een verhaal kunnen brengen, en zelf doe ik het ook graag. Ik ga blijkbaar ook onbewust op zoek naar dat soort mensen, want al mijn vrienden zijn heel welsprekend. Ik heb in mijn jeugd ook dictie, voordracht en toneel gevolgd, en op mijn 18de ben ik naar Studio Herman Teirlinck gegaan.»

HUMO Hadden je ouders een goed huwelijk?

Merckpoel «Ik ken geen enkel koppel dat gelukkiger getrouwd is. Ze zijn een onwaarschijnlijk topduo. Ze werken ook al samen sinds de eerste dag dat ze een koppel zijn. Mijn moeder heeft toen onmiddellijk beslist om niet langer als opvoedster te werken, maar samen met mijn vader een eigen zaak te beginnen. Ik vind het indrukwekkend om hen na al die jaren nog altijd met veel enthousiasme en geestdrift bezig te zien. Ik denk niet dat veel andere koppels dag in, dag uit samen zouden kunnen leven en werken.

»Ik vind het vooral zalig om vast te stellen dat ze hun zin voor humor niet hebben verloren. Bij veel koppels sluipt er na verloop van tijd onvermijdelijk routine en verveling in de relatie, maar niet bij hen. Mijn moeder vertelde me onlangs een grappige anekdote die tekenend is voor de manier waarop ze na meer dan dertig jaar huwelijk nog altijd met elkaar omgaan. Soms wordt ze midden in de nacht wakker omdat ze naar het toilet moet, en dan loopt ze door de woonkamer naar het toilet. Als ze terug naar de slaapkamer gaat, is mijn vader meestal wakker geworden en moet hij ook naar het toilet. Dan kruisen ze elkaar in het donker in de woonkamer, ze zeggen niets en geven elkaar plechtig een hand. Ik vind dat zó grappig en schattig! Ik hoop dat ik mijn man ook nog zo graag zal zien na dertig jaar huwelijk en dat wij ook nog zo speels en ondeugend zullen zijn.»

undefined

'Ik heb me al vaak moeten verantwoorden voor mijn positivisme, alsof iemand van 30 niet vrolijk in het leven mag staan, maar cynisch en ernstig moet zijn'

HUMO Wat voor mensen zijn je ouders?

Merckpoel «Ze zijn heel verschillend, daarom passen ze waarschijnlijk zo goed bij elkaar. Mijn moeder is van nature heel rustig, bedachtzaam en empathisch. Zij doet er alles voor opdat anderen zich goed zouden voelen. Ze heet Lieve en er is niemand liever dan zij. Mijn vader is helemaal anders: hij is een showman en staat graag in het middelpunt van de belangstelling. Tegelijk is ook hij zeer gevoelig en begaan met anderen, al zit dat bij hem iets beter verstopt.»

HUMO Op wie lijk je het meest?

Merckpoel «Ik ben een maffe mengeling van hen beiden. Op het eerste gezicht zou je denken dat ik het meest op mijn vader lijk, maar naarmate ik ouder word, merk ik dat ik minstens evenveel op mijn moeder lijk. Vroeger dacht ik: ‘Ik ben een flapuit, net zoals mijn vader.’ Pas de laatste jaren besef ik dat ik ook het zorgzame en het empathische van mijn moeder heb.

'Mijn gulzigheid heb ik van mijn ouders geërfd. Ik wil heel veel, ik wil alles proberen'

»Door ouder te worden ben ik kritischer naar mezelf gaan kijken, en ik heb nu een veel juister beeld van mezelf dan pakweg een paar jaar geleden. Ik heb ook een andere band met mijn ouders gekregen. Ik zal uiteraard altijd hun kind blijven, maar we gaan vandaag toch meer als gelijkwaardige volwassenen met elkaar om. Vroeger kreeg ik alleen maar raad, maar nu geef ik al eens raad, en af en toe vragen ze er zelfs om. Dat vind ik een heel boeiende ontwikkeling.»

HUMO Hoe tevreden ben je over de opvoeding die je van hen hebt gekregen?

Merckpoel «Héél tevreden. Ik kan echt niets bedenken dat ik graag anders had gewild, en ook niks wat ik hun verwijt of kwalijk neem. Ik ben hun vooral heel dankbaar dat ze me een positieve ingesteldheid hebben bijgebracht, en ook zin voor avontuur, speelsheid, verwondering, onbevangenheid en gevoel voor humor. Ik laat me niet makkelijk uit het lood slaan door tegenslagen. Dat positivisme is trouwens iets waarvoor ik me in het verleden al vaak heb moeten verantwoorden in interviews: ‘Amai, jij bent altijd zo enthousiast op de radio!’ Alsof dat een eigenschap is waarvoor ik me moet schamen, omdat iemand van 30 niet vrolijk in het leven mag staan en zich niet als een spring-in-’t-veld hoort te gedragen, maar opeens heel ernstig en cynisch moet zijn.

»Mijn ouders hebben me ook geleerd om genereus te zijn, ze zijn dat zelf ook altijd geweest. Net zoals zij geniet ik ervan om gul en vrijgevig te zijn, om er voor anderen te zijn. Daar haal ik een groot deel van mijn geluk uit.

undefined

null Beeld

undefined

undefined

''Mijn broer Lander en ik schoten heel goed op met elkaar, maar ik was de leider.'' Met ouders en broer

»Mijn gulzigheid heb ik ook van mijn ouders geërfd. Ik wil heel veel, ik ben heel nieuwsgierig, ik wil alles proberen. Dat geldt zeker ook voor eten. Ik kom uit een gezin van eters: wij eten allemaal graag en veel, en we willen ook de hele tijd nieuwe dingen leren kennen. De Amerikaanse kok en tv-persoonlijkheid Julia Child zei ooit: ‘People who love to eat, are always the best people.’ Daar ben ik het helemaal mee eens. Ik heb ook geen vrienden die niet graag eten. Wie dat niet doet, vind ik verdacht. Ook met mensen die constant op dieet zijn, ga ik niet graag om.

»Veel mensen zien gulzigheid als iets negatiefs, maar ik vind het een absolute deugd om gulzig te zijn in vriendschappen, in relaties, op het werk, aan tafel… Gulzigheid betekent voor mij: veel geven en veel nemen, jezelf niet inhouden, niet op de rem gaan staan.»


Coffeeshop

HUMO Wat voor relatie had je als kind met je jongere broer?

Merckpoel «Wij schoten heel goed op met elkaar, maar ik was de leider en Lander was mijn trouwste vazal. Hij is een ander type dan ik, veel rustiger en geduldiger. Wij konden vooral keigoed samen spelen: we verkleedden ons graag, we speelden vaak buiten, en in de winter bouwden we op een pingpongtafel in de studio van mijn vader een miniwereld voor al onze barbiepoppen en Playmobil-mannetjes.

»We organiseerden ook shows voor de buren. Ik was altijd de drijvende kracht op het podium, een echt haantje-de-voorste, terwijl Lander braaf uitvoerde wat ik hem opdroeg. Die drang om in het middelpunt van de belangstelling te staan zat er al vroeg in.

'Drugs! Onze dochter!' Toen mijn ouders hoorden dat ik naar een coffeeshop in Koewacht was geweest, waren ze in alle staten'

»Misschien is er tijdens mijn puberjaren wat meer afstand tussen ons gegroeid, en ook daarna, toen ik in Antwerpen ging studeren. Als mijn moeder me toen belde, zei ze altijd: ‘Wanneer kom je nog eens naar huis? Je broer mist je.’ Dan brak mijn hart. Maar vandaag zijn Lander en ik closer dan ooit.»

HUMO Er is niets wat je je ouders verwijt, zei je daarnet. Hebben jullie nooit conflicten gehad?

Merckpoel «Toch wel. Toen ik begon te puberen, hebben mijn ouders het behoorlijk moeilijk gehad. Ik heb de eerste vier jaar van het middelbaar in Eksaarde gevolgd, in onze straat. Daar was ik ook al naar de lagere school gegaan. Tot mijn 16de was ik in een heel beschermd milieu opgegroeid, onder de kerktoren, met veel sociale controle. Toen ik 15 was, was ik nog nooit op café geweest. Zo’n jongerencafé was er trouwens niet in ons dorp. Ik zat meestal gewoon thuis te spelen of op mijn kamer naar muziek te luisteren – naar K’s Choice en Alanis Morissette, en naar Studio Brussel natuurlijk. Ik was een keibraaf meisje, ik droeg een salopette en had twee vlechten. Ik had een buurmeisje met wie ik heel goed opschoot en bij wie ik vaak bleef slapen, en omgekeerd. Maar we hebben nooit iets stouts uitgestoken.

undefined

null Beeld

»Vanaf mijn 16de ging ik in Lokeren naar school, en ik onderging in korte tijd een heuse metamorfose. Ik leerde andere tieners kennen en het hek was van de dam. Ik begon sigaretten en joints te roken, pintjes te drinken, ik kreeg strafstudie omdat ik spijbelde en rookte op school… In enkele maanden tijd zagen mijn ouders hun engel met vlechtjes onherkenbaar veranderen in een onhandelbare puber.

»Ik heb in die periode veel ruzie gemaakt met mijn ouders, vooral met mijn vader. Tot dan hadden ze altijd een heel open contact met mij gehad, maar opeens begon ik stiekem dingen te doen. Ik maakte ze bijvoorbeeld wijs dat ik samen met mijn buurmeisje een fietstocht door het Waasland zou maken, terwijl we naar een coffeeshop vlak over de grens in Koewacht gingen om daar wiet te kopen. Maar een vriendin van mijn moeder had ons daar toevallig gezien, met een grote ruzie als gevolg. Mijn ouders waren in alle staten: ‘Drugs! Onze dochter!’ Als ik vandaag één puntje van kritiek op hen heb, is dat ze destijds te streng waren, zeker als het over joints ging. Maar ik begrijp hen ook wel: ze hadden in hun jeugd zelf nooit een joint gerookt en kenden softdrugs niet, dus ze waren nogal radicaal. Ik herinner me niet dat we over dat soort onderwerpen bij ons thuis ooit een open gesprek hebben gevoerd. Ze waren gewoon anti. Er kwamen geen drugs binnen, daar was geen discussie over. Mijn vader was ook erg tegen roken, wat het voor een puber natuurlijk nog aantrekkelijker maakt om het wel te doen.

»Ik ben ook vaak door mijn ouders gestraft omdat ik op school strafstudie had gekregen. Dan mocht ik dat weekend niet naar de Okapi gaan, het jeugdhuis in Lokeren. Ik herinner me een heel heftige ruzie bij ons thuis aan tafel, op een zondagochtend. Ik ben toen zó boos geworden omdat ik niet naar het jeugdhuis mocht gaan, dat ik uit pure colère de sandwich die ik aan het smeren was naar het hoofd van mijn vader heb gesmeten. Hij kon zich nog net op tijd bukken, waardoor die sandwich tegen de muur is gevlogen. Maar ik wist dat ik te ver was gegaan en ik ben toen snel naar buiten gevlucht, naar mijn buurmeisje, terwijl mijn vader woedend achter mij aan liep en riep dat ik moest terugkomen.

undefined

null Beeld

undefined

undefined

undefined

undefined

undefined

undefined

undefined

undefined

undefined

'Ik was een heel enthousiast en nieuwsgierig meisje, maar ik was ook behoorlijk preuts'

»Ondanks al die felle emoties konden we het toch ook altijd bijleggen. Daar namen mijn ouders uitgebreid de tijd voor. Eén van de mooiste lessen die ze mij hebben geleerd is: ga nooit met ruzie slapen. Ik herinner mij urenlange gesprekken samen in de tuin. Vaak met tranen in de ogen – ik vooral, maar zij soms ook.

»Ik denk dat iedereen blij was dat ik na die twee turbulente jaren op kot ging in Antwerpen, en dat mijn puberteit even snel weer voorbij was als ze was gekomen. In Antwerpen kon ik eindelijk doen wat ik wilde, maar het gekke was dat ik me daar voorbeeldig heb gedragen. Ik heb geen enkele les gemist en ben nooit tot ’s morgens vroeg op de lappen geweest. Maar ik zat wel in de richting woordkunst: dat waren de seuten van de school. In de toneelafdeling ging het er een pak losser aan toe.»

HUMO Was je ook zo’n voorbeeldige student in het middelbaar?

Merckpoel «Ik behoorde zeker niet tot de beste leerlingen van de klas, maar gelukkig ook niet tot de slechtste. Mijn punten schommelden altijd rond de 75 procent. Ik stelde dingen uit en schoot pas op het laatste moment in gang. Meestal deed ik net genoeg om in de middenmoot uit te komen.

»Maar ik volgde ook voordracht en toneel aan de academie van Lokeren, en daar was ik wel altijd de beste, ook als ik aan nationale wedstrijden deelnam. Het was vrij logisch dat ik na het middelbaar naar Studio Herman Teirlinck wilde gaan. Maar ik heb toch lang getwijfeld of ik niet beter Germaanse of vertaler-tolk zou volgen.»

HUMO Had je als tiener veel vrienden en vriendinnen?

Merckpoel «Ik was behoorlijk populair, al zeg ik het zelf. Dat kwam omdat ik me snel verantwoordelijk voelde voor de groep. Ik nam het voortouw als er problemen moesten worden opgelost, en ik organiseerde graag evenementen zoals vrije podia, waar ik zelf uiteraard altijd een prominente rol bij speelde. Ik kwam ook altijd op voor kinderen die werden gepest of uitgesloten. En de leerkrachten probeerde ik het zo gemakkelijk mogelijk te maken. Wat dat betreft was ik echt wel een topseut. En een strever. Als de leraar tijdens de les godsdienst een vraag stelde over een gênant onderwerp waar de hele klas ongemakkelijk van werd, was ik de eerste die haar vinger opstak.»


Vaak verliefd

HUMO Wanneer deden de jongens hun intrede in je wonderjaren?

Merckpoel «Vrij snel. Ik ben heel vaak verliefd geweest, en die verliefdheden hebben mijn tienerjaren echt gekleurd. Ik weet vandaag nog precies in welke periode ik op wie verliefd was. De eerste was Bert, de jongen die naast mij in de kerk stond toen ik mijn plechtige communie deed. Hij had waarschijnlijk één of twee grapjes gemaakt toen hij naast me stond, en ik was compleet verkocht. Mijn crush heeft drie jaar geduurd, maar hij heeft dat lang niet geweten, omdat ik niks durfde te zeggen. En toen hij het wel wist, was hij verliefd op een ander meisje, dus dat was superfrustrerend. Uiteindelijk heb ik hem, na drie jaar wachten en smachten, op een fuif gekust, maar toen was mijn verliefdheid ook meteen voorbij.

undefined

null Beeld

»Daarna ben ik nog verliefd geworden op Pieter, Karel en Tom. Maar mijn eerste echte lief was Koen, in de periode dat ik op Studio Herman Teirlinck zat. Met hem ben ik vier of vijf jaar samen geweest. Hij was ook de eerste jongen met wie ik all the way ben gegaan. De eerste nacht dat hij bij mij op kot bleef slapen, was het prijs. Ik weet nog dat ik dat superspeciaal vond. Ik was zo nieuwsgierig geweest naar die eerste keer, en meteen daarna dacht ik: ‘Amai, dat was leuk. Dát gaan we nog eens doen!’ Er was een heel nieuwe wereld voor me opengegaan.»

HUMO Hadden je ouders je, in het open klimaat waarin je bent opgegroeid, goed voorgelicht?

Merckpoel «Dat weet ik dus niet meer, hè. Waarschijnlijk heeft mijn moeder me op een gegeven moment de praktische informatie over de menselijke voortplanting gegeven, maar ik denk dat ik dat heb verdrongen. Ik was een heel enthousiast en nieuwsgierig meisje, maar ik was ook behoorlijk preuts. Waarschijnlijk heb ik een paar keer tegen mijn moeder gezegd: ‘Zég, we gaan het daar toch niet over hebben!’ Ik vond het al afschuwelijk om samen met mijn ouders naar een film te kijken waarin er werd gekust.»

HUMO Hoe sterk wordt je leven vandaag bepaald door je jeugd?

Merckpoel «Ik ben me er de laatste tijd steeds meer bewust van geworden dat ik door mijn jeugd en mijn opvoeding de voorbije dertig jaar nooit alleen ben geweest. Ik kom uit een gezin dat sterk aan elkaar hangt, en toen ik alleen ben gaan wonen, ben ik van de ene relatie in de andere gerold. Tot vorig jaar, toen er een einde kwam aan mijn relatie zonder dat ik daar zelf voor had gekozen. Die situatie was totaal nieuw voor mij. Ik heb dat echt moeten léren, alleen zijn. Aanvankelijk was dat niet simpel, het was bij momenten zelfs gruwelijk hard. Maar als ik terugkijk op de voorbije maanden, moet ik zeggen dat ik het ook interessant vond. Ik heb veel over mezelf bijgeleerd.

»Ik ben iemand die zijn karretje snel aan het karretje van iemand anders haakt, of omgekeerd. Ik doe dingen graag met zijn tweeën, dan functioneer ik het best. Ik heb de voorbije jaren veel beslissingen in mijn leven door iemand anders laten nemen. Dat heb ik nooit een probleem gevonden, want ik ben van nature een makkelijke. Maar nu moest ik zélf beslissingen nemen. Bij alles wat ik deed, moest ik me afvragen: ‘Wat vind ík belangrijk? Wat doe ík graag?’ Er was niemand met wie ik eerst kon overleggen, of die in mijn plaats kon beslissen. Dat vond ik een wonderbaarlijke oefening. Ik ben ervan overtuigd dat deze periode in mijn leven van mij een rustiger en wijzer mens zal maken, op alle vlakken.»

HUMO We hopen het voor jou!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234