De wonderjaren van Lost Frequencies: 'Ik leid een heel ander leven dan mijn vrienden. Daardoor voel ik me soms wel wat eenzaam'

‘Are You with Me’, de allereerste Belgische nummer 1 in de Engelse hitlijsten, kwam – in 2015 – van een jonge twintiger uit Etterbeek: Lost Frequencies. Vandaag reist Felix De Laet (23) de wereld rond als dj – Miami, Mexico, you name it – maar de allergrootste cultuurclash beleefde hij als tiener op internaat in het Oost-Vlaamse Melle. ‘Ze noemden me daar een ‘vuile Waal’. Ik dacht: ‘Waaaat?’’

'Ik hou van veel soorten muziek. Het enige wat ik niet begrijp, is metal. Al vind ik de moshpits wel fun'

Etterbeek, de bovenste, bijzonder smaakvol ingerichte verdieping van een herenhuis. Net wanneer ik binnenkom, laat Felix De Laet z’n mooie, blonde moeder buiten. Op tafel de restanten van een pizzamaaltijd, de superstar dj propt de afwas in de vaatwasser en excuseert zich omdat er niks anders is dan kraanwater. Felix is net terug van de Miami Music Conference, waar producers, dj’s, groupies en fans traditiegetrouw een week lang feesten op poolside parties door heel Miami.

Radiovriendelijke vakantiemuziek, met een akoestische gitaar, een beat en een zanglijn: tropical house, zo noemen allerhande Wikipedia’s de muziek van Lost Frequencies.

Felix De Laet «Ik noem het liever: indie dance. Ik werk met gitaarsounds en ik maak mijn muziek in mijn kamer, niet in een grote studio, dus vind ik die naam goed passen. Die liefde voor gitaarliedjes kwam er door mijn verblijf in Californië, na het middelbaar: een dude liet me daar een hele playlist horen, die ik meteen op mijn iPod heb gezet.»

HUMO Hoe kwam je op je 18de in Santa Barbara, Californië terecht?

De Laet «Ik heb familie die in de Caraïben woont, en toen mijn nicht trouwde, ben ik er met mijn moeder naartoe geweest. Op het trouwfeest hebben we een familie uit Californië leren kennen. Ik studeerde economie, maar ik was euh... niet zo goed bezig. Ik vond de lessen wel interessant, maar ik ben altijd nogal traag geweest om mezelf aan te passen aan nieuwe situaties. Ik vertelde dat tegen de vader van die Amerikaanse familie. ‘Kom gewoon drie maanden bij ons wonen,’ zei hij, ‘dan leer je alvast Engels.’ Ik dacht: ‘Waarom niet?’ En mijn moeder dacht er net zo over.

»Ik ben drie maanden in Santa Barbara gebleven, met een toeristenvisum. Ik ging naar de universiteit als vrije student. Ik had een schema samengesteld: ik ging naar de geschiedenislessen en naar het vak global knowledge, waarin iedere week een heel land werd voorgesteld, zowel de geschiedenis als de politiek en de economie... Superinteressant. Verder volgde ik onder andere nog wat wiskunde en psychologie. Maar wat ik in Californië vooral geleerd heb, is openheid. De US vibe, zeg maar. Iedereen praat er met iedereen, en de jongeren hebben écht meer zelfvertrouwen. Ik vond het onvoorstelbaar dat de broer en zus in mijn gastgezin toneelles kregen op de middelbare school.

»Na Santa Barbara heb ik opnieuw geprobeerd economie te gaan studeren, deze keer aan de ULB. Mijn eerste trimester ging vlot, maar dan begon het ineens heel goed te lopen met mijn muziek, en heb ik mijn tweede trimester verprutst. Ik ben opnieuw aan dat jaar begonnen met een pak vrijstellingen, en toen moest ik op tour. Ik heb dus links en rechts wat gestudeerd, maar ben er uiteindelijk mee gestopt. Met touren ben ik sindsdien niet meer gestopt (lacht).»

HUMO Weet je nog waar je de voorbije week allemaal hebt gezeten?

De Laet «Ik ben eerst van Brussel naar Barcelona gevlogen, en dan naar Guadalajara in Mexico, waar ik op een festival moest spelen. ’s Anderendaags stond een festival in Guatemala op het programma, en de volgende dag vloog ik terug naar Mexico, een gig voor 4.000 man – superambiance. Mijn muziek doet het heel goed in Mexico, ze kennen daar ook de hele plaat.

»Daarna ging het richting Miami, voor de Miami Music Week en het Ultra-festival. Mijn manager was daar, het Tomorrowland-team, Dimi en Mike, ik heb er Kungs nog eens teruggezien, Bakermat... Een heel chille vibe.

»De laatste avond headlinede ik op mijn eigen pool party. Normaliter moest ik daarna naar huis vliegen, maar ik ben eerst nog langs de Caraïben geweest om mijn familie te bezoeken – een ingeving van het moment (lacht). En nu ben ik terug thuis, om vanavond in Parijs te draaien: in de Zig Zag, een club voor 2.000 man. Mijn broers, mijn vriendin, de vriendin van mijn ene broer: iedereen gaat mee, we blijven ook allemaal slapen bij mijn stiefzus in Parijs. Vanavond wordt dus leuk, maar vorige zomer was ik constant weg. Ik heb het onlangs nog aan mijn manager gezegd: ‘Ik zou toch graag wat vaker thuis zijn.’»


Lost in hawaii

HUMO Kom je uit een creatief nest?

De Laet «Mijn vader is architect, mijn moeder binnenhuisarchitect. Een goeie match: ze hebben samen dit huis verbouwd (lacht). Intussen heb ik het gekocht, ik woon hier op de bovenste verdieping, de rest is verhuurd.

»Ik heb twee broers, een grote en een kleine, en in onze jeugd zijn we véél verhuisd: mijn ouders kochten verschillende huizen die ze verbouwden en verhuurden, wij gingen met het gezin altijd wonen waar het op dat moment niet verhuurd was. Ik ging in Elsene naar de lagere school, daarna heb ik één jaar Sint-Jan Berchmanscollege geprobeerd, maar dat viel tegen.»

HUMO Waarop je naar Melle trok, bij Gent. Je ging er op internaat in het College Paters Jozefieten.

De Laet «Ja, daar heb ik vier jaar gezeten. Mijn grootvader en mijn ooms hadden daar ook gestudeerd, vandaar. Het eerste jaar ging niet... vanzelf. Ik vergeet nooit mijn eerste dag: in de refter moest je op een vaste plaats gaan zitten. Iedere tafel had een tafelchef en een ondertafelchef, in totaal zaten we met achten aan een tafel. Ik schoof aan, kende niemand aan tafel, en het eerste wat de tafelchef me vroeg, was: ‘Praat je Frans of Nederlands?’ Ik zei, in het Nederlands: ‘De twee.’ Want ik praatte Frans thuis, maar mijn moeder sprak ook Nederlands tegen ons – mijn familie is een beetje van alles. Maar die tafelchef hoorde mijn Frans accent en zei meteen: ‘Je spreekt Frans. Je bent een vuile Waal!’ Ik stond perplex, ik begreep zelfs niet wat hij bedoelde. Ik had in Brussel nooit zoiets gehoord.

»Even later kwamen er twee Waalse gasten naar mij, die al in Melle zaten van het vijfde studiejaar. Zij konden Nederlands, maar met een zwaar Frans accent. ‘On va jouer au foot contre les Flamands,’ zeiden ze. De hele tijd gingen ze van les Flamands dit en les Flamands dat. Ik begreep er echt níks van. Er zaten in mijn jaar maar twee andere Brusseleirs, en die kwamen van Waterloo en waren dus écht Franstalig. Ik was de enige tweetalige en kwam ineens terecht in een wereld waar Nederlands en Frans met elkaar clashten, waar ik blijkbaar niet met Nederlandstalige gasten mocht chillen.

»Maar dat was alleen zo in het eerste jaar – tegen het vierde was iedereen in Melle allang met elkaar bevriend. Het vroeg gewoon tijd. En ik zie die gasten nu nog, het zijn nog altijd mijn vrienden.»

HUMO Toch ben je uiteindelijk naar Brussel teruggekeerd.

De Laet «Klopt, mijn vijfde en zesde jaar heb ik in het Onze- Lieve-Vrouwinstituut in Sint-Genesius-Rode gevolgd. Ik wou na school naar huis kunnen. En ik wou uitgaan en had intussen een vriendin.

»Aankomen in Sint-Genesius-Rode was wéér speciaal: zij lachten me uit om het Gentse accent dat ik in Melle had aangenomen (lacht). Iedereen luisterde er ook naar reggae, sommigen rookten wiet – een totaal andere sfeer dan in Melle. Ook indierock was heel populair, lokale bands als Girls In Hawaii. Ik zat nog tot over mijn oren in de elektronica en kon die muziek niet verdragen. Intussen wel. De klik is er gekomen toen ik ‘Found in the Ground’ hoorde, waarop ik meteen hun plaat ‘From Here to Nowhere’ heb gedownload. Sindsdien ben ik een zware fan van Girls In Hawaii, we hebben elkaar al ontmoet en gebabbeld over een mogelijke samenwerking. Ik hoop dat het er ooit van komt.

»Ik hou eigenlijk van veel soorten muziek. De enige muzieksoort die ik niet begrijp, is metal. Ik ben ooit op Pukkelop naar een metalconcert gaan kijken...»

HUMO Welke groep?

De Laet (haalt de schouders op) «Geen idee. Dwergen met een lange baard. Moshpits vind ik wel fun, maar muzikaal begrijp ik metal niet .»

HUMO Terug naar je eerste liefde: elektronische muziek. Waar en wanneer vond de coup de foudre plaats?

De Laet «Heel vroeg, toen ik nog op het Sint-Jan Berchmanscollege zat: Fedde Le Grand met het fantastische ‘Put Your Hands up 4 Detroit’ (uit 2006, red.) was één van de eerste elektronische tracks die ik hoorde – ik vond dat nummer meteen zwaar cool.

»Dat maakte me heel blij in Melle: iedereen luisterde er naar elektronische muziek, zowel de Nederlandstaligen als de Franstaligen – eigenlijk was dat de connection, elektronica. Na het weekend brachten we allemaal zoveel mogelijk muziek mee naar het internaat, om te sharen –‘Hey, ik heb dit gedownload, en dit.’ Soms liet je tracks horen en weigerde je te zeggen wie het was, want jij had die muziek gevonden. En Shazam (app die muziek herkent, red.) bestond nog niet (lacht). Je had ook gasten die Logitech-speakers meesmokkelden naar school, waarop je je iPod kon aansluiten. Dan gingen we wat verder op het plein muziek opzetten, tot er een studiemeester uit de struiken verscheen en de installatie voor een week in beslag nam (lacht).»

'Ik heb het onlangs nog aan mijn manager gezegd: Ik zou toch graag wat vaker thuis zijn.' Lost Frequencies reist als dj de wereld rond.

HUMO En iedereen was dj?

De Laet «Veel gasten hadden thuis professionele installaties. Ik had geen geld om zo’n cd-spelers en een mengpaneel te kopen, je had daar toch minstens 1.500 euro voor nodig. Maar ik redeneerde: ‘Ik ga muziek maken die die gasten kunnen draaien.’ En toen ik eenmaal een computer had, zo rond mijn 15de, 16de, ben ik daadwerkelijk zelf muziek beginnen te maken.»

HUMO Klopt het dat je hebt leren producen met YouTube-tutorials?

De Laet «Ik ben begonnen met Garageband, dat zichzelf uitwees, maar toen ik overschakelde naar Reason en Logic heb ik veel van tutorials geleerd, ja. Tegenwoordig heb je echt crazy tutorials, gasten die je van a tot z uitleggen hoe je een goeie track maakt. Maar vijf jaar geleden waren dat nog video’s van enkele minuten, en de uitgelegde tracks waren lang niet zo goed.»

HUMO Enkele jaren geleden was de Wankelmut-remix van ‘One Day/Reckoning Song’ van Asaf Avidan een zomerhit van Ibiza tot bij ons. Het kan niet anders of je geluid – akoestische gitaar, beat en catchy zanglijn – is door dat liedje beïnvloed.

De Laet «Ja, ik vond ‘One Day’ supercool. Ik wou ook zoiets maken en ging op zoek naar een liedje waaruit ik de gitaar en eventueel de zang kon samplen. Eerst maakte ik een remix van ‘The Story of the Impossible’ van Peter von Poehl, erna van ‘Le vent nous portera’ (van Noir Désir, red.). Maar ik was nooit echt tevreden, tot ik op SoundCloud op het nummer ‘Are You with Me’ van de Amerikaanse countryzanger Easton Corbin stootte, van wie ik nog nooit had gehoord. Het waren maar enkele seconden muziek, een promospotje, maar met die dertig seconden kon ik iets doen. Ik heb de gitaar eruit gelicht en gegrooved, de vocals eroverheen gelegd, alles versneld, baslijn en percussie toegevoegd en klaar. Superblij was ik, ik gooide het meteen online. Toen kon je op SoundCloud nog remixen posten, nu worden die om copyrightredenen allemaal verwijderd. Idem voor YouTube. Je kon ook promo maken op Facebook, door fans de kans te geven je track gratis te downloaden in ruil voor het liken van je pagina: ook niet meer mogelijk. Ik zou het nu dus veel moeilijker hebben dan toen, ook al is dat maar enkele jaren geleden. Allemaal door nieuwe internetwetgevingen.»

HUMO Uiteindelijk zou je voor de officiële release van ‘Are You with Me’ niet de toestemming krijgen om de stem en gitaar van Easton Corbin te gebruiken.

De Laet «Nee. Op een dag kreeg ik een mail van Armada, het label van Armin van Buuren: ‘‘Are You with Me’, coole remix, we willen je tekenen!’ Ik antwoordde dat de samples wel eerst gecleard moesten worden, waarop er geen antwoord meer kwam. Shit, ik had met mijn stomme vraag naast een deal gegrepen! Maar ik geloofde zo hard in het nummer, dat ik Armada belde. En enkele dagen later rolde er een e-mail binnen: ‘Het is te goed, we gaan het proberen te clearen.’ Maar dat is dus niet gelukt, waarop we de gitaar en de zang gewoon opnieuw hebben opgenomen – het is dus een cover geworden.»

HUMO Gezien je liefde voor gitaarliedjes: heb je er nooit aan gedacht zelf gitaar te leren spelen?

De Laet «Ik heb een elektrische gitaar thuis en die heb ik eens rechtstreeks in mijn computer ingeplugd, wat je eigenlijk helemaal niet moet doen. Met zo’n boek met akkoordenschema’s voor me heb ik toen een hele tijd zitten spelen: wel, het trok op niks (lacht). Ik werk dus altijd met gitaristen, meestal vrienden.»


Chillen met Boris

HUMO Wat is jouw verklaring voor het grote aantal Nederlandse dj’s dat nu al jaren de hoogste regionen van de Top 100 DJs-lijst van DJ Mag inneemt? In de meest recente editie, van 2016, stond Martin Garrix op 1, Hardwell op 3, je labelbaas Armin van Buuren op 4 en Tiësto op 5.

De Laet «Ze hebben graag Nederlanders op nummer 1? Of misschien gaat iedereen keihard stemmen in Nederland? Ik weet alleen dat de Nederlandse dj’s de party animals van de scene zijn. Ik stond op 117, vóór Madeon, een gast met een crazy liveshow die elke zaal uitverkoopt. Hij staat maar op 144, en Maceo Plex, naar wie ik enorm opkijk, op 146. Alsof ik beter zou zijn dan Maceo Plex, komaan! Die ranking is gebaseerd op de keuze van het publiek en het flatteert me zeker dat ik zo goed scoor, maar sommige dingen kan ik toch niet vatten.»

'Ik heb een maand geleden een mail gekregen van een bekende dj, die me als zijn ghost producer wilde. Ik was half in shock'

HUMO Netsky staat op nummer 85. Kennen jullie elkaar?

De Laet «Ja, Boris en ik komen heel goed overeen. Ik ben onlangs nog bij hem op bezoek geweest: we zijn een gin gaan drinken, hebben veel gebabbeld en goed gelachen. We hadden het onder andere over de omgang met onze vrienden. Neemt hij ze weleens mee op tour? Ik wou dat weten, omdat ik mijn vrienden niet zo vaak meeneem. Misschien niet vaak genoeg, denk ik soms.

»Drie weken geleden, vlak voordat ik naar Mexico vertrok, zat ik hier op mijn terras pintjes te drinken met mijn vijf beste vrienden. Ik had ze op dat moment al een tijd niet meer gezien, maar die avond was er eentje langsgekomen: ‘Zeg, Adrien et truc vragen waar je uithangt.’ ‘Dat ze allemaal afkomen!’ zei ik, en we hebben toen een hele avond zitten drinken en babbelen op het terras. Bleek dat ik totaal niet meer mee was met hun leven: ze hadden het over wie met wie was, wat er de voorbije week allemaal was gebeurd. Ik stelde vast dat ik zulke conversaties al in geen zes maanden meer had gehad: een raar gevoel. Maar ook leuk, ik kon niet stoppen met vragen stellen. Toen ze weg waren, besefte ik dat ik echt een héél ander leven leid. Hun zorgen zijn niet mijn zorgen. En daardoor voel ik me soms wel wat eenzaam. Daarom is het leuk om met iemand als Boris te praten: de problemen en professionele beslommeringen die ik heb, sluiten nauwer aan bij die van hem. En we hebben nog meer gemeen: we proberen chill te blijven, niet de yolo superstars uit te hangen.»

HUMO Mis je je vriendin soms op tournee?

De Laet «Ik zou haar er vaker bij willen hebben, vooral om de relaxte momenten te delen: aan het zwembad, een mooi zicht... Mijn vriendin studeert geschiedenis en maakt ook muziek: ze zingt en speelt gitaar. Maar ze wil niks met mij doen, ze wil volledig haar eigen ding opbouwen. Ze zegt dat ze niet vals wil spelen. (De deur gaat open, een meisje komt binnen) Ah voilà, mijn vriendin, de zangeres (lacht).»

'Ik ben vorige week zomaar op bezoek geweest bij mijn familie in de Caraïben. Toen heb ik voor het eerst echt gevoeld wat financiële vrijheid betekent.'

HUMO In 2015 waren Dimitri Vegas & Like Mike nog de nummer 1 van de DJ Mag-lijst. Jij noemde ze daarnet gemoedelijk ‘Dimi en Mike’. Zijn ze je mentors?

De Laet «Ze hebben me op Tomorrowland gezet, ik mocht in het Sportpaleis hun voorprogramma doen, hun manager is nu ook mijn manager... Het waren de eerste big guys die me hebben gepusht, die bereikbaar werden. Muzikaal brengen ze een heel andere vibe dan ik, maar ik ben al vaak naar hun shows geweest, en ik was iedere keer onder de indruk. Hun shows zijn pure energie.»

HUMO ‘Are You with Me’ is intussen meer dan 214 miljoen keer bekeken op YouTube. Weet je ongeveer wat dat financieel impliceert?

De Laet «Nee, echt niet. Mijn manager houdt zich daarmee bezig. Ik heb nu ook mijn eigen YouTube-kanaal, en ook daarvan weet ik niet wat het opbrengt. Het geld dat ik verdien, vooral met draaien, zet ik opzij. Al koop ik wel graag kleren (lacht). Ik heb nu dit huis gekocht van mijn vader, maar wel met een lening. Alles hieronder wordt verhuurd, dus de huurders betalen die lening af. Ik probeer slim te zijn. Ik investeer ook in mijn muziek, bijvoorbeeld in de stage design voor mijn show in de Lotto Arena.»

HUMO In het middelbaar kon je nog geen draaitafels kopen, nu geniet je voor een 23-jarige van een enorme financiële vrijheid.

De Laet «Ik heb die vrijheid voor het eerst echt gevoeld dit weekend, toen ik mijn familie ging bezoeken in de Caraïben. Ik zat in Miami en belde mijn neef: ‘Weet je wat, ik kom af!’ Mijn ouders wisten zelfs niet dat ik daar zat.»


Oeps, een hit

HUMO Martin Garrix, met wie je al hebt getourd, heeft toegegeven dat hij op jonge leeftijd ghost producer was voor grote dj’s. Dat hij dus anoniem nummers voor bekende namen maakte. Wat vind jij daarvan?

De Laet «De ghost producer begrijp ik ergens nog: muziek maken in de studio, lekker bij je familie blijven, 100 procent royalty’s opstrijken (lacht). Maar de andere partij snap ik totaal niet: hoe kun je jezelf nu producer noemen en op het podium met je handen in de lucht van ‘This is my new track!’ gaan, als je niet eens je eigen muziek maakt? Ik heb een maand geleden een mail gekregen van een bekende dj: ‘Hey, maak je me ook zo een track?’ Eerst begreep ik niet wat hij bedoelde, en toen ik het doorhad, was ik half in shock. Ik heb hem letterlijk geantwoord: ‘Dat doe ik niet, ik ben geen ghost producer.’

»Ik krijg ook veel demo’s binnen van onbekende gasten. Ze zoeken een label, of willen je mening of een samenwerking. Ik ben helemaal voor een samenwerking, je kunt er jong talent mee lanceren, het is ongelofelijke promo. Maar vaak zitten daar demo’s tussen die geen demo’s meer zijn, maar compleet afgewerkte tracks. Dan antwoord ik: ‘Sorry, dit is af, hier kan ik niks aan toevoegen, bedankt.’ En twee maanden later hoor ik op de radio exact dezelfde track, uitgebracht door een bekende dj. Ik zeg niet wie het was, maar ik dacht toen toch: ‘Wow.’ En dat heb ik intussen al een paar keer meegemaakt.»

HUMO Als ghost producen zo’n courante praktijk is in de commerciële dansmuziek, waarom wordt er dan zo geheimzinnig over gedaan?

De Laet «Bij popmuzikanten kijkt niemand er nog van op als ze verschillende producers betrekken bij het maken van één song, maar voor dj’s is dat een ander verhaal. En er zijn nu eenmaal artiesten die bijna per ongeluk een goeie track hebben gemaakt, die vervolgens tot een tophit uitgroeit, terwijl ze eigenlijk niet kunnen producen. Dan gaan ze op zoek naar iemand die vervolghits kan maken.»

HUMO Op internet gonst het al jaren van de geruchten dat de Nederlander Maarten Vorwerk de ghost producer was of is van Dimitri Vegas & Like Mike.

De Laet «Ik kan alleen spreken over de periode sinds ik Dimi en Mike heb leren kennen, maar ik heb al met hen in de studio gezeten en ze werken hun dingen volledig zelf af. Het hoort nu eenmaal bij succes: onbekende producers die zich in de aandacht proberen te werken door te staan roepen dat zij je tracks gemaakt hebben. Dimi en Mike hebben daar veel problemen mee gehad, en zelfs ik heb al te maken gehad met een dude die beweerde dat hij mijn track had gemaakt. Ik heb die gast toen gebeld: ‘Wat beweer jij allemaal?’ Ik blééf maar doorvragen, en gaandeweg zwakte hij zijn verhaal af. Uiteindelijk zei hij: ‘Jouw track lijkt op de mijne.’ Tja. Ik was écht kwaad: zo’n muis wordt heel snel een olifant. (Buigt zich naar de microfoon) Ik heb al mijn tracks zelf gemaakt. En ik zeg eerlijk dat ik geen gitaar kan spelen (lacht).»

Lost Frequencies speelt op zaterdag 6 mei in de Lotto Arena.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234