WORLD SAILING Beeld BELGA
WORLD SAILINGBeeld BELGA

tenoren voor tokioemma plasschaert

‘De zeilsport is nog steeds een mannenwereld, maar aan België zal het niet gelegen hebben’

De boot in gaan om te winnen: het game plan van Emma Plasschaert (27) klinkt eerder apart, maar is bijzonder logisch. In Tokio zeilt de Oostendse op haar eerste Olympische Spelen misschien wel naar een medaille in de Laser Radial-klasse. ‘Als ik m’n boot over een wilde zee stuur, of merk dat een school dolfijnen me volgt, word ik bevangen door het geluk van een nieuwsgierig, opgewonden meisje van 7.’

HUMO De baai van Enoshima: daar is het straks te doen.

EMMA PLASSCHAERT «Ik ben er de afgelopen jaren vaak drie tot vier weken geweest, om er te trainen en wedstrijden te zeilen. Ik ken het water dus: er zijn behoorlijk wat golven, en er staat doorgaans een standaard zeebries – vergelijkbaar met de Noordzee. Het zal wel de eerste keer zijn dat ik rekening moet houden met de mogelijkheid van een tyfoon. Als er zo’n storm raast – zelfs 100 kilometer verderop – kun je enkele dagen niet zeilen en krijg je ook daarna nog met serieus wat deining te maken.»

HUMO Heeft de pandemie je voorbereiding erg beïnvloed? Zeilers reizen normaal de wereld rond voor hun trainingen.

PLASSCHAERT «Tijdens de eerste lockdown zijn we met het nationale zeilteam in Oostende gebleven – logisch, aangezien de grenzen gesloten waren. We kregen toen een uitzonderingsstatuut om de Noordzee op te gaan. Trainen was dus geen probleem. Meer zelfs, ik vond het fijn om voor het eerst in jaren eens langere tijd gewoon thuis te zijn. En het was prettig om Oostende zonder toeristen te zien.

»In de zomer van vorig jaar, ten tijde van de eerste versoepelingen, zijn we naar Frankrijk, Duitsland en Polen getrokken om er te trainen. En in november ben ik drie maanden in Australië geweest. Er is dus weinig reden om te zeuren: ik heb me uitstekend kunnen voorbereiden.»

HUMO Door het uitstel van de Spelen heeft die voorbereiding wel een jaar langer geduurd. Een vloek of een zegen voor jou?

PLASSCHAERT «Het tweede. Ik heb het gevoel dat ik een betere zeilster ben dan vorig jaar. Er zijn punten waar Mark Littlejohn (haar trainer, red.) en ik de afgelopen maanden nog heel intensief op gewerkt hebben. Het heeft ervoor gezorgd dat ik nu veel meer zelfvertrouwen heb.

»Een trainer hoeft me niet voortdurend achter de veren te zitten, want dat doe ik zélf al de hele tijd. Ik heb eerder iemand nodig die me geen druk oplegt, die me er af en toe op wijst dat ik vooruitgang maak. Mark begrijpt dat. Ik heb intussen ook wel genoeg ervaring om zelf dingen aan te brengen.»

HUMO En het palmares: ereplaatsen en winst in wereldbekerwedstrijden, twee keer brons op het Europees kampioenschap, je wereldtitel van 2018...

PLASSCHAERT «Ja, ja… (Verlegen lachje) Het begint er best mooi uit te zien.»

HUMO Toch blijft je coach benadrukken dat het hem niet om je resultaten op zich te doen is, wel om je een graad van meesterschap in het zeilen te zien bereiken. Is dat niet wat flauw?

PLASSCHAERT «Mja, maar je mag niet vergeten dat zeilen een heel ingewikkelde sport is. De lijntjes lopen er niet altijd logisch van a naar b. Een resultaat wordt bepaald door zóveel verschillende factoren. Een wedstrijd duurt ook acht dagen – zes dagen racen, twee dagen rusten – en daarin moet alles meezitten. Je kunt alles goed doen, en toch naast het podium eindigen. En omgekeerd: een verre van perfect parcours zeilen, en toch winnen.»

HUMO Dat lijkt me ontzettend slopend.

PLASSCHAERT «Absoluut. Na een wedstrijd ben ik helemaal leeg – fysiek en mentaal. Daardoor is het ook zo’n boeiende sport: je moet elke dag een veelvoud aan ballen in de lucht houden. Je kunt het nooit eventjes rustig aan doen.

»Sinds 2018 is Els Snauwaert mijn mental coach. Vroeger werd ik weleens bevangen door stress en twijfels, maar zij heeft me geleerd om positief te denken. Dat heeft me sterker gemaakt – als atlete en als mens. Ik ben assertiever geworden.»

HUMO Op het water moet je dominant en zelfzuchtig zijn. Maar daarnaast ben je iemand anders, toch?

PLASSCHAERT «Ik zie niet in waarom je op het land dezelfde persoon zou moeten zijn als op zee. Als zeiler ben ik competitief en kom ik op voor mezelf. Maar aan wal is er respect, en hou ik er een heel vriendschappelijk contact op na met m’n concurrenten.»

HUMO Hoor ik daar de filosofie van down under? Je bent verloofd met de Australische topzeiler Matt Wearn.

PLASSCHAERT «Ja: de dingen een beetje chill benaderen. Je job heel ernstig nemen, maar daarbuiten wel gewoon een mens zijn.

»Matt gaat ook naar de Spelen. Het wordt een beetje een surrealistische situatie: Tokio is opnieuw in lockdown gegaan, en de atleten moeten er in kleine bubbels leven. Dat maakt dat ik mijn lief niet zal kunnen zien. Misschien komen we elkaar eens tegen, maar dan zullen we afstand moeten houden. Nu goed: na de Spelen komt Matt drie maanden naar België. (Lachje) Tijd genoeg om één en ander in te halen.»

HUMO Door die lockdown zullen er geen toeschouwers zijn bij de Spelen. Dat betekent dus ook: geen familie of vrienden die komen supporteren.

PLASSCHAERT «Mijn familie vindt het erger dan ik. Mijn ouders en mijn zussen keken echt uit naar die reis. Toen ik in 2018 wereldkampioen werd in Denemarken, was mijn familie er niet bij. Eén van mijn zussen heeft daar altijd spijt van gehad, en had zichzelf beloofd om er bij een volgende grote wedstrijd wél bij te zijn. Voor haar is het dus echt balen. Maar in de boot zit ik te ver om het gejuich aan de kant te horen: voor mij maakt het eigenlijk geen fluit uit.

»Door de pandemie zullen atleten ook de kans niet krijgen om een stukje van Japan te zien. Op dat vlak horen we met de roeiers wel bij de happy few: doordat we de afgelopen jaren al verschillende keren in Tokio gingen trainen, kennen we de stad al een beetje. Al ga ik m’n favoriete ramenbar wel missen.»

HUMO Hoor je Evi Van Acker nog vaak? Onder haar vleugels werd je zeilster.

PLASSCHAERT «Het contact is gebleven – ook sinds ze gestopt is. We spreken vaak af om bij te praten. En nu ze technisch directeur van de zeil- en surfbond geworden is, zal het contact nog intenser worden.

»Ik zeil al sinds ik een jaar of 7 was, maar heel lang beschouwde ik het gewoon als een hobby – zoals ik ook zwom en naar de KSA ging. Tot Evi en haar coach – toen in volle voorbereiding op de Olympische Spelen in Londen – me op een bepaald moment kwamen scouten, omdat ze een team rond Evi wilden vormen. Zo kwam het dat ik op m’n 17de met haar begon te trainen. En dat een opwindende gedachte kiemde: tiens, dit kan iets moois worden.

»Ik ben Evi heel dankbaar, dat snap je wel: was zij er niet geweest, dan zat ik nu niet in een Laser, en ging ik niet naar de Spelen. Ze heeft het zeilen in België naar een hoger niveau getild.»

HUMO Toch blijft het vooral een mannenwereld.

PLASSCHAERT «Aan België zal het alvast niet gelegen hebben: we gaan met een delegatie van drie vrouwen en één man naar Tokio. Maar inderdaad, de grote zeilwedstrijden worden nog altijd gedomineerd door mannen.»

HUMO Kun je een goeie zeiler zijn zonder zielsveel van de zee te houden?

PLASSCHAERT «Ik ken alleszins geen enkele zeiler die niet graag andere watersporten doet. Als je voortdurend het water in moet, als je vaak af te rekenen hebt met nattigheid en koude, dan moet je wel een waterrat zijn.

»Ik zie de zee niet als een vijand die ik moet bedwingen, wel als een brok natuur waarmee ik een evenwicht moet vinden. Ik moet dat water gebruiken in mijn voordeel – dat is het eigenlijk. En ja, soms is het gewoon afzien, en platgeslagen worden door koude, regen en wind. Maar zelfs op zo’n moment bedenk ik me weleens dat het toch enig is dat ik mijn sport mag uitoefenen in zo’n episch decor – en niet in een betegelde zwemkom.»

HUMO Dan ben je weer het meisje van 7 dat met zeilen begon?

PLASSCHAERT «Precies. De magie is misschien zelfs nog groter geworden. Als ik m’n boot over een wilde zee stuur, of als ik merk dat een hele school dolfijnen me volgt, kan ik echt bevangen worden door een groot geluk. Dan ben ik weer dat nieuwsgierige, opgewonden meisje van 7.»

HUMO Het grote verschil: dat meisje kon zich in Tokio niet uitdrukken. Jij wel, want je volgde een cursus Japans-voor-beginners.

PLASSCHAERT «Daar was ik aan begonnen. Maar vervolgens kreeg ik de kans om toch twee vakken van mijn studie die on hold stond – industrieel ingenieur bouwkunde – af te leggen. Daardoor ben ik niet doorgegaan met die lessen Japans. Maar in Tokio iedereen vrolijk een goeiemorgen wensen, ja, dat moet nog net lukken.»

HUMO De wind in de zeilen gewenst, ter land én ter zee!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234