De zeven hoofdzonden van Tom Smith (frontman van Editors)

De laatste keer dat ik Tom Smith interviewde, is alweer elf jaar geleden. Op 17 maart komt Editors de zesde plaat ‘Violence’ voorstellen in het Sportpaleis, deze zomer is de groep headliner op TW Classic.

'Mijn vrienden in de reclame en bij banken komen pas écht met decadente verhalen aanzetten. En dokters zijn nog het ergst van allemaal!'

Vandaag zit er onder het baseballpetje van Tom Smith nog steeds een babyface, maar zijn jongensachtige verschijning straalt een ontspannen en volwassen zelfzekerheid uit. Hij is intussen ruim vier jaar getrouwd met de in Groot-Brittannië gevierde radio- en tv-presentatrice Edith Bowman, het koppel heeft twee kinderen, en Smith en zijn groep worden overal aanbeden, zeker in België. Heeft zo iemand nog een band met de 7 Hoofdzonden?

Tom Smith «Mijn beide ouders waren leraar Wetenschappen, dus er was bij ons thuis geen plaats voor godsdienst of bijgeloof. Als het niet bewezen kon worden, dan bestond het niet. Mijn moeder was wel katholiek opgevoed, dus er zijn wat dingetjes in mijn opvoeding geslopen – fatsoen en beleefdheid, niet alleen aan jezelf denken, delen met anderen... De goeie dingen, zeg maar. Maar ik heb gisteravond die hoofdzonden toch nog eens moeten opzoeken: je zult me dus moeten opvoeden.»


Woede

HUMO De nieuwe Editors-plaat heet ‘Violence’: hoeveel woede schuilt daarachter?

Smith «Ik vond violence een zeer krachtig woord, met verschillende betekenissen. Dat dagelijkse bombardement van beelden en boodschappen, hoe het nieuws non-stop binnenrolt op onze telefoon: ik vind dat behoorlijk gewelddadig. Er zit ook zo veel haat in die berichtenstroom, en zo veel tegenstrijdige informatie – it’s terrifying. Die gewelddadige wereld vormde de achtergrond van de plaat, maar de rode draad tussen de songs zijn alle mogelijke verbindingen die we aangaan om te ontsnappen aan dat geweld. Een liefdesrelatie, een vader-zoonrelatie, een vriendschap... Want ook daar denk ik aan als ik violence hoor: het vuurwerk dat knettert als mensen zich tot elkaar aangetrokken voelen.»

HUMO Hou je eigenlijk van kwaaie muziek? Punk of een band als The Stooges?

[LOGIN_SCREEN]

Smith «Nee, ik neigde altijd meer naar de R.E.M.’s of Radioheads van deze wereld, en dat is zo gebleven. Intussen weet ik dat er ook melodieuze punk bestaat, maar toch: niks voor mij.»

HUMO Wanneer heb je je voor het laatst kwaad gemaakt?

Smith «De vorige keer dat we op Glastonbury speelden. Die ochtend was ik wakker geworden met de uitslag van het brexit-referendum. Ik geloofde het eerst niet, en uitgerekend die dag stonden we daar op dat podium. Alles wat ik rond me zag – openheid en ruimdenkendheid – herinnerde me aan alles wat brexit níét was.»

HUMO Ben je een bordengooier als je kwaad bent?

Smith «Nee, eerder een binnenvetter. Ik praat weinig over wat me frustreert, waardoor ik nog méér opgenaaid raak. Eigenlijk is het ironisch: één van de belangrijkste redenen waarom Editors nog steeds bestaat en waarom onze songs een publiek vinden, is dat er zo veel emotie in onze muziek zit. Fans komen me vertellen dat ze troost putten uit onze songs. Maar in het dagelijkse leven ben ik totaal in mezelf gekeerd. Ik ben zelfs zo’n type dat zich in het openbaar geneert om gebaren van affectie te tonen – eens goed vastpakken bijvoorbeeld. En of ze nu fysiek of verbaal zijn: van conflicten ren ik heel hard weg. Fysiek gewelddadig word ik écht nooit. Ik ga vaak naar het voetbal, en daar hoor je me zelfs niet vloeken op de scheidsrechter (lacht).»

HUMO Editors komt uit Birmingham, dus je supportert voor Aston Villa?

Smith «Nee, voor Arsenal. Ik zet daarmee de familietraditie verder: mijn grootvader supporterde ook al voor Arsenal. Mijn grootouders kwamen uit Londen. Ik ben opgegroeid in Stroud, in Gloucestershire, en Editors vormden we in Birmingham, tijdens onze universiteitsjaren. Intussen woon ik al elf jaar in Londen, met mijn gezin.»

HUMO Elf jaar geleden vertelde je me: ‘Als Ryan Giggs het veld opkomt, dan zingen Manchester Unitedfans: ‘Giiiiggs / Giggs will tear you apaaart / Aaaagain.’ De treursong van Joy Division was een voetbalhymne geworden.

Smith «Ik heb het altijd fascinerend gevonden hoe die lompe lad culture de meest gevoelige, emotionele nummers omarmt: ‘Love Will Tear Us Apart’, maar ook ‘You Never Walk Alone’. Ten tijde van onze eerste plaat was ons publiek nog heel erg mannelijk, er stonden amper meisjes in de zaal. Mannen van veertig, daar speelden we iedere avond voor. Maar die mannen stonden wél allemaal ‘People are fragile things’ (uit de song ‘Munich’, red.) mee te brullen.

»Ik moet wel zeggen dat de balans in ons publiek sindsdien totaal is doorgeslagen: tegenwoordig staan er vooral vrouwen in de zaal (lacht).»

HUMO Is Tom Barman trouwens nog kwaad op je?

Smith «Dat weet ik niet. Hoezo?»

HUMO Hij was in 2014 toch kwaad omdat je op Pukkelpop, waar je zelf met Editors stond, niet even ‘Singing Man’ kwam meezingen tijdens zijn optreden met Magnus.

Smith «Ik kan me niet herinneren dat we daarover ruzie hebben gemaakt. Ik kon toen gewoon niet, punt. We waren headliner en ik kan al amper de stress van mijn eigen optredens aan, laat staan dat ik ook nog eens bij een andere groep moet gaan zingen. Het was zeker niks persoonlijks.

»Maar Tom een beetje kennende, ben ik ook niet verbaasd dat hij daarom kwaad was. Tom’s a fiery guy – Tom is nogal van het ontvlambare type. Ik ken hem niet zo goed, maar ik hou van zijn gezelschap. Veel kans dat we elkaar deze zomer op een festival tegenkomen (daags na dit interview raakte bekend dat dEUS en Editors op TW Classic spelen, red.). Dat wordt in ieder geval een interessant weerzien (grijnst).»

'Gewelddadig word ik écht nooit. Ik ga vaak naar het voetbal, en daar hoor je me zelfs niet vloeken op de scheidsrechter'


Afgunst

Smith «Toen we begonnen met Editors, was ik jaloers op The Strokes: ze zagen er fucking cool uit, hadden succes én werden ook nog eens de hemel ingeprezen door journalisten. Terecht, want ze hebben met ‘Is This It’ een briljante plaat gemaakt. Maar ik kan echt jaloers zijn op groepen als The Strokes, Arcade Fire en Radiohead: die kunnen schijnbaar niks verkeerds doen bij critici én trekken volle zalen. Ze krijgen vijfsterrenrecensies, wat ze ook uitbrengen. Het zijn vaak ook de groepen die de tijdgeest weten te vatten: de eerste plaat van Franz Ferdinand had dat heel erg – als ik die plaat nu hoor, zit ik zo weer in 2002.

»Onze eerste plaat (‘The Back Room’ uit 2005, red.) heeft bij mijn weten géén tijdgeest gevat. Ik denk zelfs dat wij nooit een plaat hebben gemaakt die wat dan ook heeft gedefinieerd. Het is een paar keer ook erg verwarrend geweest om heel tegenstrijdige reacties te krijgen op onze muziek: in Italië waren ze weg van onze vierde plaat, in Frankrijk gaven ze er geen moer om.

»Eén van de verwijten die we, zeker in het begin, kregen was ook hoe het geluid van Editors afgeleid was van andere groepen, Joy Division op kop. Ik vind The War On Drugs heel goed, en zij ontsnappen aan zo’n kritiek, terwijl ik toch veel Dire Straits hoor in hun sound. Maar ook The War On Drugs is schijnbaar zo’n ongenaakbare groep.»

HUMO Elf jaar geleden vroeg ik je naar je grootste wens, en in België is die intussen behoorlijk vervuld. Je zei toen: ‘Festivals headlinen. Ze kunnen toch niet ééuwig Red Hot Chili Peppers blijven vragen.’

Smith «Ah, de jongere, impulsieve ik (lacht). Rock Werchter nam een risico door ons de eerste keer als headliner te programmeren, eigenlijk waren we daar toen niet groot genoeg voor. Maar organisatoren zouden veel meer moeten durven: headliners kiezen die op de rand van de grote doorbraak staan. Iemand heeft toch ook ooit een risico genomen met Mumford & Sons? Zet dan ook eens Chvrches bovenaan. Zulke bands hebben grote slots nodig om te groeien, en het publiek wordt het beu om elk jaar opnieuw dezelfde bands te zien.

»Maar misschien is de tijd van de écht grote bands wel voorbij. Ik wil hier niet the old fart uithangen, maar mensen luisteren nu eenmaal anders naar muziek dan vroeger, ze luisteren naar afzonderlijke songs op Spotify. Maar om headliner te zijn, moet je meer dan één song hebben waarmee het publiek een bijzondere band heeft. We spelen deze zomer met The Cure, we hebben al gespeeld met Depeche Mode: dat zijn groepen van wie fans hele platen uit het hoofd kennen. Dat krijg je echt niet voor mekaar met één hitje op Spotify.»

HUMO Heb je zelf een verklaring waarom Editors het zo goed doet in België?

Smith «In Groot-Brittannië moet je groep een verhaal hebben, of de pers laat je links liggen. Dat verhaal moet liefst zo weinig mogelijk gaan over je muziek, en zoveel mogelijk over je privéleven. Maar wij hebben een totaal oninteressant privéleven.

»In België hebben we wél een verhaal, en dat komt door Rock Werchter 2010. Ik speelde dat jaar het vrij onbekende ‘No Sound But The Wind’ op festivals in heel Europa, alleen achter mijn piano. Dat was meestal het moment waarop de halve wei een biertje ging halen, maar in Werchter stond een jongen op de eerste rij die hele song woord voor woord mee te zingen. Een filmpje daarvan werd een hit, en die liveversie werd hier een succesvolle single.

»Ook Werchter 2012 was bijzonder: het eerste grote concert met onze nieuwe bezetting, nadat Chris (Urbanowicz, red.) uit de groep was gestapt. Vlak voor Werchter haalden we Justin (Lockey, red.) en Elliott (Williams, red.) binnen, we openden met de nieuwe song ‘Sugar’, en wéér was het publiek mee: Werchter 2012 was een vuurdoop én de grootste show uit onze carrière.

»Het is ook opvallend hoe verschillend België is van Nederland – er zit toch een donkerder, kunstzinniger randje aan jullie psyche. Kijk maar naar dEUS: they’re an odd fucking band. Briljante groep, maar geen groep die ik spontaan zou associëren met mainstream succes.»

'We houden oprecht van de pub culture. Toen we deze plaat maakten, zaten we iedere dag tegen vijf uur in de pub'


Hoogmoed

HUMO In de muziek heb je pauwen – David Bowie, Bryan Ferry, Paul Weller – die zich flamboyant uitdossen, maar ook de slackers, die hun best doen om eruit te zien alsof ze hun best níét hebben gedaan. Waar bevindt Editors zich in dat vestimentaire spectrum?

Smith «Ergens in het midden. Dandy’s kan je ons bezwaarlijk noemen, maar we willen er op het podium ook niet uitzien alsof we net uit de pub komen.

»Ik heb het niet zo voor die moderne cultuur waarin fans directe toegang moeten krijgen tot artiesten, al is het maar door een verhaaltje op sociale media te kunnen liken. Het mysterie gaat verloren. Ik weet nog dat ik vroeger in het publiek stond bij Radiohead en Thom Yorke het podium zag opwandelen: hij was overduidelijk níét één van ons, en dat vond ik net zo cool.»

HUMO Noel Gallagher kreeg een vernietigende recensie van The Irish Times, die zijn laatste plaat ‘een verdroogde oase vol drek’ noemde. Noel gebruikte die recensie in een tv-spot voor zijn nieuwste tour. Een constructieve manier om met gekrenkte trots om te gaan, zeg maar.

Smith (lacht) «We hebben ons deel slechte kritieken ook wel gehad. In het begin deed dat pijn, zeker de slechte kritieken op onze derde plaat kwamen hard aan. Nu probeer ik de goeie reviews te zien als een oppepper, de slechte probeer ik te vergeten.

»In Groot-Brittannië gaat een slechte recensie vaak niet over je muziek maar over je persoon. NME heeft me eens door het slijk gehaald omdat ik donkere muziek maakte én gelukkig getrouwd was. Het was de tijd dat Pete Doherty de cool-lijstjes aanvoerde, en ik werd gezien als het tegenovergestelde van alles wat cool was. Ik werd toen ook door wildvreemden op straat beledigd omdat ik de jaarlijkse ‘Uncool’-lijst van NME had gehaald: er zijn leukere dingen.»

HUMO Je fans vinden je een gepassioneerd performer, je tegenstanders zien op het podium een hautaine aansteller. Hoe ijdel vind jij jezelf?

Smith «Als we songs opnemen in de studio sta ik niet als een gek rond te springen zoals ik op het podium doe. Je móét er op het podium van genieten. Noem dat voor mijn part ijdelheid, maar het laatste wat ik wil zijn, is de gast die in een groep zit en voortdurend zit te klagen dat hij in een groep zit.

»Ik heb nooit frontman willen zijn. Ik ga niet zeggen dat optreden vroeger als een marteling aanvoelde, maar het scheelde niet veel (lacht). En intussen was er in mijn hoofd dat stemmetje dat zei: ‘Je zou hiervan moeten genieten, lul. Dit is wat je altijd hebt willen doen.’

»De kentering is er gekomen rond onze derde plaat, toen we op tournee gingen met R.E.M.. Michael Stipe deed me inzien dat ik daar stond om mensen te entertainen, dat ik me mocht ontspannen, dat ik mocht genieten. Daar is een podiumpersoonlijkheid uit voortgekomen, een uitvergrote versie van mezelf, of toch van een déél van mezelf. Soms voel ik me op het podium mijn eigen puppet master.»

HUMO ‘Een kruising tussen John Cleese en Nosferatu’ heb je je eigen marionet al eens genoemd.

Smith «Ik koester nu eenmaal bijzondere jeugdherinneringen aan de funny walks van John Cleese in ‘Fawlty Towers’, waar ik als kind vaak samen met mijn ouders naar keek. Dat heeft z’n sporen nagelaten (lacht). En als ik aan Nosferatu denk, denk ik aan die enorme handen van hem – ik heb ook van die lange vingers.»

'Als ik zelfs maar een dag geen muziek heb geschreven, begin ik nerveus te worden­'


Traagheid

Smith «Kinderen verplichten je om je gewoontes te veranderen, ik heb geen keuze meer: ik móét wel een ochtendmens zijn. Maar ik ben altijd nogal methodisch geweest in alles wat ik doe, dus erg zwaar heb ik het niet met vroeg opstaan en broodtrommels maken. Nadat ik mijn kinderen naar school heb gebracht, heb ik zes à zeven uur om me zo goed mogelijk te focussen op songs schrijven. Dat is een nogal arbeidersachtige manier van schrijven, maar ze bevalt me prima.»

HUMO Hou je van dat schrijven?

Smith «Ja, ik zou het sowieso iedere dag doen. Zelfs als ik geen song in mijn hoofd hoor, heb ik de neiging om aan de piano te gaan zitten. Ik geloof dat songschrijven een vaardigheid is die je moet onderhouden. Als ik zelfs maar een dag geen muziek heb geschreven, begin ik nerveus te worden. Ik maak me zorgen dat die kraan waaruit de songs komen, zal dichtslibben, dus hou ik ze open door altijd met muziek bezig te zijn.»

HUMO En traagheid in de betekenis van ‘niet genoeg streven naar het goede’?

Smith «Daar ben ik schuldig aan. In Groot-Brittannië is het daklozenprobleem de voorbije jaren enorm toegenomen. Als ik mijn deur uitga, zie ik altijd wel een dakloze. En telkens ik er één passeer, voel ik me slecht. Maar wat doe ik eraan? Oké, wij speelden voor Music For Life en bezochten een vluchtelingenkamp in Griekenland. Maar mijn schoonmoeder runt in Schotland al twintig jaar een organisatie die geld inzamelt om rolstoelen te kopen voor mensen die ze niet kunnen betalen. In al die jaren heeft ze een half miljoen pond kunnen ophalen en een pak mensen aan een rolstoel geholpen. Bijna al haar vrije tijd gaat naar dat liefdadigheidswerk. Wij muzikanten kunnen lullen wat we willen: wat wij doen is twee keer niks vergeleken bij wat zulke mensen doen.»


Hebzucht

HUMO Wat is het allereerste dat je hebt gekocht met geld dat je met Editors had verdiend?

Smith «Saai, maar helaas de realiteit voor veel studenten in Groot-Brittannië: ik heb mijn studentenlening afbetaald. Het ging toch om een paar duizend pond. Het was een hele opluchting dat die som was afgelost.»

HUMO Hoe voelt het dan dat je je nu geen zorgen meer hoeft te maken over je financiën?

Smith «Mijn relatie met geld is erg eenvoudig: ik woon met mijn gezin in Londen en alles wat mijn vrouw en ik verdienen, gaat naar ons huis, onszelf en onze kinderen voeden, en een goeie school. De enige dingen van waarde die ik heb, zijn mijn gitaren, mijn piano en wat opnameapparatuur. Ik hoef daarvoor eBay niet af te schuimen, want in Londen hebben we Denmark Street, vol goeie vintage gitaarshops: ik kocht er ooit een oude akoestische Martin-gitaar uit de fifties. Duur, maar ik ben er intussen enorm aan gehecht.»

HUMO Geen enkele uitspatting?

Smith «Neen, sorry (lacht). Een smak geld uitgeven aan een auto zegt me niks. We maken zelfs geen extravagante reizen – eens per jaar een familievakantie, that’s it.

»Ik ben wél behoorlijk hebberig naar ervaringen. Op het podium staan, met ons vijven songs zitten maken – momenten waarop alle puzzelstukjes in elkaar vallen: dat zijn highs die je steeds opnieuw wilt beleven.»

HUMO Ooit was het ‘fout’ om je muziek voor een reclamespot uit te lenen, maar sinds de crisis in de muziekindustrie is dat helemaal aanvaard. Wanneer houdt een groep volgens jou uitverkoop?

Smith «Dat is een moeilijke vraag. Er is voor mij geen belangrijker groep geweest dan Radiohead, maar ik weet nog dat ik tien jaar geleden teleurgesteld was omdat ze hun fans zelf lieten bepalen hoeveel ze wilden betalen voor ‘In Rainbows’. Het kwam erop neer dat ze hun muziek gratis weggaven. Grote groepen hebben die centen misschien niet nodig, maar kleine groepen wél. Tien jaar later is de situatie, met streamen en zo, alleen maar ingewikkelder geworden – er lijkt geen eind te komen aan die overgangsfase, hè?»

'Ik ben altijd een kluns geweest met vrouwen, en dat is nog steeds zo'


Onkuisheid

HUMO Je vrouw is zeven jaar ouder dan jij. Was dat een deel van de aantrekking?

Smith «Nou, soms lijkt zij meer op een klein kind en ik op een bezorgde oude man (lacht). Van ons tweeën ben ik altijd de meest volwassene geweest.

»Een deel van de opwinding was zeker dat zij een gevestigde waarde was in de muziekindustrie. Als we op festivals speelden, was zij er aan het werk voor radio of tv – ze had al een sterke carrière in de wereld waarvan ik deel wilde uitmaken. De periode dat we pas samen waren, was een enorm opwindende tijd. We braken door met Editors, ik ging samenwonen met Edith in Londen – we leefden aan 100 mijl per uur.»

HUMO Hoe houdt een huwelijk stand wanneer een man altijd op tournee is, met alle verlokkingen die daarbij horen?

Smith «Mijn huwelijk is daardoor nooit bedreigd geweest. Maar kinderen trekken aan je op manieren die je nooit had verwacht, zeker als je aan de andere kant van de wereld zit. Facetime is een briljante uitvinding (lacht). De manier waarop we nu touren, is wel comfortabeler: na drie weken keren we telkens even naar huis voor een break.»

HUMO Uit de 7 Hoofdzonden van Paul Banks van Interpol: ‘Sinds ik in een groep zit, krijg ik meer aandacht van vrouwen, maar ik zie meteen of het iemand is die me vroeger níét zou hebben zien staan.’ Was jouw radar even scherp afgesteld toen je nog vrijgezel was?

Smith «Ik ben altijd een kluns geweest met vrouwen, en dat is nog steeds zo. Vrouwen komen ook altijd praten met Justin, he’s the mysterious one. Of anders stuur ik ze wel naar hem, of naar Russell.

»Hedonisme is een wezenlijk deel van de muziekindustrie, maar net zo goed in andere werelden. Ik heb in Londen vrienden die in de reclame en bij banken werken, die komen pas écht met decadente verhalen aanzetten. En volgens mij zijn dokters nog het ergst van allemaal! Ik heb een paar dokters onder mijn vrienden en die zijn veel meer rock-’n-roll dan ik.»


Gulzigheid

HUMO Cat Power raakte verslaafd aan alcohol omdat er op tour overal gratis drank was én ze verlammende podiumvrees had. Die combinatie heeft jou nooit genekt?

Smith «Toen mijn eerste kind werd geboren, begon ik plots aan mijn gezondheid te denken. Op tour probeer ik iedere dag te gaan lopen. Dat wil niet zeggen dat ik helemaal niks meer drink, maar ik moet zingen, en ik kan me niet bezatten zonder dat ik mijn stem beschadig. Er zijn te veel praktische bezwaren om verslaafd te raken aan alcohol. De highs zijn me ook de lows niet waard, en die lows horen er onvermijdelijk bij. Ik zou alleen maar teleurgesteld zijn in mezelf.»

HUMO Editors heeft zijn naam verbonden aan een Belgisch bier. Net als Elbow zijn jullie een ‘beer band’, jullie hebben het imago van ‘gezellige drinkers’.

Smith «Je hebt drugsgroepen, zoals The Libertines, en je hebt groepen die graag drinken, zoals wij. We hebben weleens drugs geprobeerd – sommigen in de band meer dan anderen – maar we zijn nooit zelfs maar in de buurt van een verslaving geraakt. En ik heb al in tijden geen drugs meer gezien.

»Daarentegen houden we oprecht van de pub culture. Toen we deze plaat maakten, zaten we iedere dag tegen vijf uur in de pub. We leveren ons beste werk af als we tussendoor stoom kunnen aflaten. Waar ik ben opgegroeid waren geen clubs en geen concerten. De dichtstbijzijnde stad was Bristol, maar dat was veel te ver om als 16-jarige op vrijdagavond heen te gaan, dus ging je naar de pub.»

HUMO Eind 2015, begin 2016 kampte je met een mysterieuze infectie die je dwong om een reeks concerten te annuleren. Je relatief jonge lichaam liet je in de steek, hoe ging je daarmee om?

Smith «It was horrible. Het was een tijd van vervelende doktersbezoeken en allerlei tests. Ik dacht altijd dat ik vrij goed voor mezelf zorgde, en toen gebeurde dat. Ik moet erg op mijn maag letten sindsdien: leven met constante misselijkheid, zoals ik toen maanden heb gedaan, is niet voor herhaling vatbaar.

»De angst om de controle te verliezen over mijn lichaam kroop toen erg in mijn hoofd, er zat van alles te malen in mijn brein. Heeft dat me ziek gemaakt? Ik weet het niet. Ik ben toen een hele tijd letterlijk uitgevallen, alsof iemand de ‘uit’-knop had ingedrukt. Die schakelaar staat nu weer op ‘aan’, en ik kan alleen hopen dat dat zo blijft.»

‘Violence’ van Editors komt op 9 maart uit bij PIAS. Editors speelt op zaterdag 17 maart in het Sportpaleis in Antwerpen en op zaterdag 14 juli op TW Classic. Info & tickets: twclassic.be.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234