Deadwood Seizoen 2

Eén van de mooiste tv-juwelen die ons de afgelopen jaren bereikten is 'Deadwood', een westernserie over de gelijknamige nederzetting in South Dakota aan het eind van de negentiende eeuw.

'Deadwood' werd weleens omschreven als een soort tv-versie van 'Unforgiven', maar zelfs daarmee wordt deze reeks uit de HBO-stallen tekortgedaan. Ook 'Deadwood' ontmaskert de mythes uit het Wilde Westen, maar de serie verhoudt zich tegenover de klassieke Hollywoodwesterns als 'The Sopranos' tegenover 'The Godfather': onkreukbare helden lopen er niet rond in het stadje, de hoeren zien er écht uit alsof ze beestjes hebben en de eerste troep joelende indianen moet nog rond een huifkar opduiken. Rauw realisme staat voorop in deze reeks, die het harde leven schetst in een nederzetting aan de rand van de oprukkende Amerikaanse frontier, waar wetteloosheid heerst en de goeien en de slechten niet altijd even duidelijk van elkaar te onderscheiden zijn.

Aan het begin van het tweede seizoen, dat de draad zes maanden na de vorige reeks weer oppikt, hebben Al Swearengen, de als een ketter vloekende salooneigenaar en officieuze burgemeester van Deadwood (machtige vertolking van Ian 'Lovejoy' McShane) en de tegen zijn zin tot sheriff gebombardeerde Seth Bullock (Timothy Oliphant) een soort orde bewerkstelligd in Deadwood, maar de rust wordt snel verstoord door de komst van een lading verse inwijkelingen, onder andere een bordeelhoudster met haar hitsige troupe, de echtgenote van Bullock (die zelf in Deadwood ondertussen met een rijke weduwe was aangepapt) en een gewetenloze agent van een mijnmagnaat, een rol van Garret Dillahunt, die in de eerste reeks nog te zien was als de lafhartige moordenaar Jack McCall. Het zorgt allemaal voor genoeg intriges, verwikkelingen en onvergetelijke scènes van bij momenten welhaast Shakespeariaanse allure (in weinig series wordt méér aandacht besteed aan taal en dialoog) om ons twaalf afleveringen aan de fauteuil vastgenageld te houden, tot aan de fantastische, tegelijk schokkende en ontroerende finale waarin de beroemde versnij-truc uit 'The Godfather' nog eens wordt overgedaan. Het enige slechte nieuws is 1) dat McShane/Swearengen ongelukkig veel op Balthazar Boma lijkt, zodat in de eerste afleveringen af en toe - één van de grote hits op de jukebox in de hel - het themamuziekje van 'FC De Kampioenen' in je hoofd dreigt op te duiken, én 2) dat de pret niet lang meer zal duren: na deze reeks komt er nog een derde seizoen en dan zet men er een punt achter. Schrijver-bedenker David Milch heeft inmiddels wel plechtig beloofd alle losse verhaaleindjes aan elkaar te knopen in twee lange tv-films die samen als het vierde seizoen dienst zullen doen. Sympathiek, maar toch een wat magere troost voor het groeiende legertje Deadwood-fans.


Extra's: De Amerikaanse uitgave bevat een handvol audiocommentaren en enkele documentaires, maar die hebben helaas de oversteek naar dit continent niet overleefd. Wij moeten ons hier tevreden stellen met een armoedig fotogalerijtje.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234