Deafheaven (AB)

Een dik uur lang beton horen ademen. En zien zweten. Weten fluisteren soms. Dan weer bonken, slijpen en schreeuwen. In concertzalen die minder geluidsdicht zijn dan de AB moet Deafheaven ooit een voor de tv liggende buur door de muren gesleurd hebben.

Je hebt shoegaze: een paar schoenen kopen om naar te staren terwijl je gitaren ruimtereizen. Je hebt black metal: blastbeats vel tegen vel met een schreeuwrasp. Wie tot aan de grenspaal tussen beide genres trekt en daar drie platen lang blijft staan, die krijgt blijkbaar een nieuw label opgeplakt: blackgaze. Deafheaven tourt nu met die bumpersticker rond.

Maar fuck blackgaze! Als we de eerste drie minuten van opener ‘Brought to the Water’ - dat vertrekt vanuit klokken die knipogen naar 'For Whom the Bell Tolls' - op de laptop niet naar het 'Boenk Erop'-bestand mogen slepen, welke metaldreun van dit decennium dan wel? De setlist noteren hoefde trouwens niet. Deafheaven speelde het nieuwe 'New Bermuda' van A tot Z. Een piano-outro was weggevallen. De info aan het eind van 'Luna' over werken op een brug waardoor het verkeer over één rijstrook wordt geleid, die was er ook niet bij.

Al de rest wel: het beenhardste én het zijdezachtste, en al de mooie wendingen daartussen. De riffs bijvoorbeeld die ons midden in 'Baby Blue' knal de radio in sleurden waar de Zwaarste Lijst volop bezig was, en de geesten van 'Fade to Black' én 'Master of Puppets' van Metallica even werden opgeroepen. Het tweede deel van 'Come Back' dat door de groep zelf wordt gerecenseerd als 'death metal Wilco'. Afsluiter 'Gifts for the Earth' waarin een stukje 'Don't Look Back in Anger' van Oasis lijkt overgeschreven. Of is het hun 'Champagne Supernova'?

Iemand heeft ons op de geleende melodie van 'Lavender' van Marillion gewezen, en verrek, daar zit ook wat in. Om maar te zeggen: dat soort echo's uit de mainstream komen er sierlijk tussen gekropen. En daarna mag die machtige geluidsbrij weer. Wij moeten toegeven dat we niet alle Carcassen en Slayers even goed kennen, en relatief weinig tijd vullen met groepen met Morbid, Angel, Death en Destruction in de naam. Maar het is niet daarom dat we het geen perfect concert vonden. Dat in de bissen - 'Sunbather' en 'Dream House' - een stuk van de drum op de grond viel, en de bas het even niet deed: kan gebeuren. Maar de bebrilde gitarist Kerry McCoy stond het hele concert lang met de man in de coulissen te converseren, en vond een paar keer zijn plek in de mix niet. De meerwaarde van bassist Stephen Clark was niet overal even duidelijk.

Gitarist Shiv Mehra's hemelse solopartijen, die essentieel zijn omdat ze het beton verleidelijk maken, en er ontroering en verbazing uit persen, waren even knap als op de plaat, maar qua interactie met het publiek heeft Mehra weinig te bieden. Daardoor kwam veel gewicht op de schouders van zanger George Clarke en drummer Daniel Tracy te liggen, en die leken ook het meest met mekaar in gesprek. Eén keer letterlijk als Clarke 'Come Back' inleidt met 'Als je nog niet op onze drummer had gelet, doe het dan nu eens.' En inderdaad! Clarke zelf is - als hij niet met werkelijk perfécte interpunctie sist en schreeuwt - een knettergekke dirigent die al van het syndroom van Gilles de la Tourette moet gehoord hebben. Hij danst het meest in de zachte stukken, en wij houden van mensen die dansen in zachte stukken.

Een paar keer zegt hij tegen de eerste rijen: 'Als je deze song kent, get up here!' Hij heeft elegante schoenen gekocht om ze op de monitors te planten. En werken dat hij doet! Aan het eind lijkt het of hij twéé emmers water over zich heeft gekregen. Mooi snoetje ook: als hij volgende keer in plaats van een zwart hemd - maatje Small - een T-shirt van Morrissey draagt, zullen we het allemaal nóg ontroerendere heiligschennis vinden.

Schrijfsels over Deafheaven beginnen vaak met 'Geen metalband zaait meer verdeeldheid'. Er zou ook de spot met hen gedreven zijn. Als fraudeurs zouden ze zijn ontmaskerd. Poseurs, hipsters en rijkeluisgebroed werden ze genoemd. Dat laatste is het moeilijkst bewijsbaar: stichtende leden George Clarke en Kerry McCoy komen uit Modesto, dat in de spreekwoordelijke midwest van Californië wordt gesitueerd en vanwege de alomtegenwooridge drugs Methdesto wordt genoemd. Ze zijn van arme komaf, hebben het ernaar gemaakt op school, en hebben mekaar leren kennen toen ze een tijd dakloos een auto deelden om in te slapen. Dat rijkeluiszoontjesgeroddel mag dus in de prullenbak. Het was onze eerste 'Van vlees en bloed'-keer Deafheaven, dus vergelijken met Kortrijk en Hasselt kunnen we niet. Ontgoocheld zijn we allesbehalve. Maar dat Deafheaven al betere dagen moet hebben gehad, daar eh, denken wij bijna zeker van te zijn.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234