Death Proof Special Edition

U kent het verhaal: de zesde Tarantino is een brokstuk van een fantastisch, maar helaas vakkundig opgeblazen idee.

Samen met collega-trashfreak Robert Rodriguez had De Kin het plan opgevat een hommage te brengen aan het uitstervende circuit van de in Amerika vooral in de seventies populaire grindhouses: groezelige, naar pis, bier en slechte popcorn stinkende cinemazaaltjes die gespecialiseerd waren in goedkope exploitation met weinig plot en veel bloed, seks en geweld.

Beide regisseurs zouden elk één zo'n grindhousefilm draaien en die - aangevuld met neptrailers van bevriend gajes als Eli 'Hostel' Roth en Edgar 'Shaun of the Dead' Wright, zoals in het circuit gebruikelijk - als de avondvullende double bill 'Grindhouse' in de cinema droppen. Om de illusie compleet te maken, gaven de heren hun werkstuk de look van een B-film die iets te vaak door een versleten projector is gepasseerd, met kunstmatig aangebrachte vlekken en krassen door beeld, plotse jumps in de montage, verschoten kleuren en volledig of half verdwenen scènes.

Het Amerikaanse publiek lustte hun spielerei echter niet: 'Grindhouse' werd een gigantische flop, en dus besloot de beruchte studiobaas Harvey Weinstein (die Tarantino eerder ook al verplichtte zijn 'Kill Bill' in tweeën te knippen) de film in Europa in twee delen uit te brengen. Zónder neptrailers, maar wel in een iets langere versie. De producers hadden het helemaal kunnen goedmaken door 'Grindhouse' tenminste op dvd in de originele versie uit te brengen, maar zelfs dat is ons niet gegund: ook op dvd komen de films eerst afzonderlijk uit. Zonde, want daardoor is 'Death Proof' niet half zo leuk als deze superieure trashpastiche had kunnen zijn.

QT, die het genre duidelijk door en door kent, weet zijn film zoals steeds spelenderwijs een cool te verlenen waar mindere goden alleen maar van kunnen dromen (de soundtrack is bijvoorbeeld alweer om van te smullen), maar losgerukt uit de context valt deze achtervolgingsflick over een gewezen stuntman (een uitstekende Kurt Russell als de opgeviste oude held van dienst) die met zijn death proof gemaakte Dodge mooie jonge vrouwen doodrijdt en op een dag domweg het verkéérde groepje meiden uitkiest, toch wat licht uit. Zijn houterige bijrol willen we Kinnemans overigens nog vergeven, maar het is onbegrijpelijk dat hij zijn stijloefening vooral heeft opgerekt met nietszeggende brabbeldialogen - in 'Pulp Fiction' en 'Reservoir Dogs' klassieke stuff, maar hier op het randje van de zelfparodie - die je normaal alleen maar in de deleted scenes-sectie aantreft. Dat hij overal blijft volhouden dat deze bijna twee uur durende versie de enige echte cut van 'Death Proof' is, bewijst dan weer dat het filmgenie af en toe ook maar een mens is.

Extra's ***: Een hele lading featurettes met veel aandacht voor de fraaie auto's en het stuntwerk, allemaal van tekst en uitleg voorzien door een zoals gewoonlijk enthousiast, boeiend en op turbospeed vertellende Tarantino. Van de fake trailers helaas ook hier geen spoor: als (magere) troostprijs is er wel de winnende inzending van een neptrailer-wedstrijd.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234