Delphine LecompteBeeld Johan Jacobs

open vensterlezersbrief

Delphine Lecompte over de Belgische psychiatrie: ‘Psychiaters zijn vaak inhalige ijdeltuiten’

Ik ben opgenomen in de psychiatrie, hoera!!

Nee natuurlijk niet hoera, maar het was dringend nodig; mijn drankmisbruik en medicatiemisbruik liepen de spuigaten uit. En hoe romantisch dat ook is voor een dichter om aan die verslavingen te lijden, het was behoorlijk onleefbaar geworden.

Niet enkel voor mezelf, ook voor de voormalige vrachtwagenchauffeur (mijn geliefde) wiens ruit ik brak met een verkeerspaal, waarna ik het glas trachtte op te eten. En er waren nog andere incidenten, maar die zouden me te ver leiden.

Opname dus. De eerste vier dagen had ik vooral last van de alcoholontwenning, ik kreeg daar medicatie voor. Niet de medicatie die ik meehad van thuis, maar een soort love drug genaamd Tranxene.

Ik werd er euforisch van en beeldde me in dat ik Rimbaud was, of dat ik zijn talent had. Zalig!

De vijfde dag vond ik dat het welletjes was geweest met de medicatie; ik ben hier immers om naast mijn alcoholverslaving ook mijn pillenverslaving aan te pakken.

Groot was mijn verbijstering toen ik erachter kwam dat mijn thuismedicatie weer werd opgestart, niet zomaar opgestart… verdubbeld in dosis!!! Huh??!!!???

De hoofdpsychiater (die ik een luttele drie minuten heb gesproken) had dit achter mijn rug geregeld.

Tegenstribbelen had geen zin; de isolatiecel lonkte.

Dus nam ik de dubbele dosis en vandaag loop ik rond als een zombie. Lekker comfortabel voor de verpleging die gezellig in hun lokaaltje kunnen blijven zitten koffie drinken, marmercake eten, en roddelen over de Kardashians.

Er kwam wel even een ergotherapeut langs met een uitnodiging om deze middag deel te nemen aan een of andere debiele quiz. Ik zei: ‘Dat kan niet; de Humo komt mij interviewen.’

Dat was de waarheid, maar in mijn dossier zal ongetwijfeld genoteerd worden: ‘Delphine Lecompte lijdt aan grootheidswanen.’ Wat ook weer niet zo ver van de waarheid ligt..

Maar ik moet mijn pijlen niet richten op de verpleegkundigen en ergotherapeuten; zij zijn onderbetaald en overwerkt.

En bovendien worden ze constant afgesnauwd door ondankbare manipulatieve narcistische patiënten (moi), en door pretentieuze verwende zelfingenomen dokters op weg naar hun tennisbaan of golfterrein of Ierse setter of Wit-Russische minnares.

Ik overdrijf natuurlijk; ik heb jammer genoeg een arsenaal aan trauma’s en een rijk psychiatrisch verleden, en ik ben gezegend met onstuitbare opstandigheid en onbedwingbare tegendraadsheid.

Enerzijds heb ik hulp nodig, anderzijds bijt ik de hand die me voedt. Het is moeilijk en complex.

Alle psychiaters wekken wrevel bij me op, en ik blijf erbij dat er iets schort aan het farmacologische beleid van de gekkenhuisfabrieken.

En ik blijf ervan overtuigd dat de meeste psychiaters kille inhalige ijdeltuiten zijn die zich verliezen in domme stigmatiserende benamingen voor het existentiële lijden van de gevoelige(re) interessante(re) mens.

Zoals mijn geliefde voormalige vrachtwagenchauffeur het zo poëtisch verwoordde toen ik hem vertelde dat mijn diagnose bipolaire stoornis heet: ‘Bipolair mijn kloten.’

De enige die me hier echt bevalt is de psycholoog, hij heeft mooie handen en bovendien kent hij meer dan dertig gedichten van Gerrit Achterberg uit het hoofd! En breek hem de bek niet open over Vasalis.

Hij is prachtig, maar ja: ik ben ook prachtig want we moeten (met dank aan corona) een mondmasker dragen, en dus is mijn gedrochtelijke neus aan het zicht onttrokken. Tijdelijk.

Misschien heeft de psycholoog ook wel een gedrochtelijke neus. Misschien hebben gedrochtelijke neuzen weinig belang als je maar je best doet om iets tegendraads en puurs en subversiefs te scheppen. Zie: Bob Dylan en de actrices van Pedro Almodovar.

Zal ik hier blijven? Hell no!

Zal ik terugkeren naar mijn drankmisbruik? Hell yeah!

Maar mijn pillen, die werp ik in de idyllische reitjes van het kneuterige Brugge.

PS Dirk De Wachter, jij mag mij nog steeds adopteren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234