'Den elfde van den elfde' op Eén

2016: zijn katerbuien, zijn ontnuchteringen. Voor we het goed en wel wisten, zat de eerste aflevering van 'Den elfde van den elfde' er al op. En kijk: het puntje van de stoel was al die tijd jammerlijk onbediend gebleven.

We kregen precies wat we verwacht hadden. En net daarom vonden we het een beetje sneu. Sta ons toe dat toe te lichten. 'Den elfde van den elfde' speelt zich af in het landelijke Kerke: een gehucht, en een laatste stuiptrekking van een Vlaanderen dat buiten beeld op sterven na dood is - als het ondertussen al niet onherroepelijk weggevaagd is door nóg maar eens een jaarwisseling - maar voor vele Vlaamse fictieseries wél nog altijd een onuitputtelijke bron van inspiratie blijft betekenen. Eens was het vernieuwend, gedurfd bijna, om te mikken op de kerktoren en al wat eronder schuimt - la flandre profonde als schietschijf, subtiele ironie als proppenschieter, een nodige schop onder de kont voor klein Vlaanderen.

Maar noodzaak werd gewoonte, en er tekende zich op den duur een - opgepast, vuil woord! - formule af. Er was 'Van vlees en bloed', er was 'Met man en macht' en 'Quiz Me Quick'. Er was ook 'Amateurs'. En onlangs was er nog 'Bevergem'. Alleen wist die laatste serie al niet meer te overtuigen dankzij die landelijke Vlaamsheid, maar ondánks die zelf opgezochte kleinschaligheid. En vooral: dankzij het onverwachte vermogen om alsnog nieuwe tragiek en humor op te diepen uit een vijver waarin het steeds kariger vissen is.

De verloren zoon die zijn autoritaire vader voor de voeten komt lopen, de nieuwe quizploeg die de vorige kampioenen uitdaagt, de nieuwe toneelregisseur die een stoffige bühne komt opdweilen, de buitenstaander die een boerengat komt opschudden: de reeksen die we hierboven beschreven, hebben vaker wel dan niet hun thema gemeen: een machtsstrijd. Want net dan komen bij kleine mensen de kleinste kantjes naar boven. In 'Den elfde van den elfde' was het de aanbrekende carnavalsperiode die de gelegenheid voor dat ellebogenwerk verschafte: Hubert (Jan Decleir), prins carnaval met een dertigtal ambtstermijnen achter zich, krijgt uitgerekend bij het inluiden van het nieuwe feestseizoen af te rekenen met een kaduuk hart. Reden voor zijn omgeving, naast of niet, om hardop aan het beramen te slaan, elk met de eigen gefnuikte ambities onder de arm. Leuke extra: wie 'carnaval' vervangt door 'verkiezingen', kan zo ook de plotlijn van 'Met man en macht' samenpuzzelen. En dan kijken we nog naast de hoofdrol van Jan Decleir en de verantwoordelijke pen van Tom Van Dyck.

Aan de vertolkingen valt evenwel niet af te dingen: goed volk doet dan ook erg vaak goeie dingen. Peter Van den Begin kan als geen ander geknakte ambitie verbeelden, Bruno Vanden Broecke hoeft niet eens verkleed te gaan als duif om de knulligheid zelve te belichamen, en Jan Decleir is Jan Decleir. Alleen merkten we dat het ondertussen niet meer genoeg is om ons nog in een rechte lijn uit onze zetel te katapulteren en de lof te doen zingen van de briljante geesten die meewerken. Je zou het 'verwend' kunnen noemen, maar als er een reden is waarom we de lat zo hoog leggen, is het vooral omdat Vandyck die daar in de eerste plaats zélf gelegd heeft na al die jaren werk en met zoveel verzameld talent.

Niet dat er helemaal geen opmerkelijke taferelen waren te zien in 'Den elfde van den elfde'. Op gezette tijden zette zo'n personage het eens op een luidkeels zingen, met een bijhorende choreografie die uitgevoerd werd door omstaanders. Surrealisme dat ons weinig vooruithielp, maar daar is surrealisme natuurlijk uitstekend in. Of toch: het doorbrak telkens, al was het maar voor even, dat sluimerende gevoel dat je zat te kijken naar iets wat je ondertussen wel al gezien had. Ook al moesten er dan nog vrachtwagenladingen aan afleveringen volgen.

Televisiereeksen met bikkelende heikneuters als thema: we zijn er telkens voor gaan zitten, maar ondertussen is er onmiskenbaar een periode voor én na 'Bevergem'. 'Den elfde van den elfde' heeft de pech om als eerste geboren te zijn in dat tweede tijdsgewricht.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234