Dertig jaar Clouseau: Humo sprak met Koen en Kris Wauters

Gelukkig is hij gezegend met een flinke longinhoud: in september mag Koen Wauters, zoals altijd geruggensteund door broer Kris, dertig kaarsjes uitblazen op de nog steeds in verdiepingen groeiende snoeptaart die Clouseau heet. Diep ademhalen wordt dat. Want ernaast zal de volgende taart al staan te wachten, met vijftig kaarsen deze keer – voor Koen zelf.

'Ik hoop dat de mensen het ons eerlijk zullen zeggen als we te oud zijn geworden om te dansen in het Sportpaleis'

En mocht hij dan nóg adem over hebben, dan besteedt Koen die vast graag aan een lovend woordje of twee over ‘Over winnaars’, het VTM-programma dat bijna gelijktijdig op antenne gaat en waarin hij probeert wat van zijn geluk te transplanteren naar Zij Die Het Moeilijker Hebben. Of dat was toch het plan, want zoals Koen zelf zegt in de trailer: ‘Ik hoopte hen te inspireren, maar het is anders uitgedraaid: zij hebben mij geïnspireerd.’ Maar daar hebben we het, één taart tegelijk, later nog over.

HUMO Voor we het verleden in duiken, éérst de toekomst. In september word je 50. Halen we de 40ste verjaardag van Clouseau nog? In Humo zei je ooit: ‘Ik zie mezelf als man van 60 niet meer op de planken staan.’

Koen Wauters «Ik slik die uitspraak bij dezen in: dat is al over tien jaar! Meningen veranderen met de leeftijd. Als ik op mijn 25ste mijn stamcafé binnenliep en een gast van 35 aan de toog zag zitten, dacht ik ook: ‘Wat doet die ouwe in mijn café?’ (lacht)

»Ik hoop wel dat we omringd zijn met mensen die het ons eerlijk zullen zeggen als we echt te oud zijn geworden om te dansen in het Sportpaleis, of als mijn stem niet meer is wat ze moet zijn.»

HUMO Héb je die mensen om je heen?

Koen «Onze manager alvast niet: Johan is nóg ouder (lacht).»

Kris Wauters «Ik denk dat we het zelf wel zullen voelen.»

Koen «Ik weet het niet, witten. Een mens kan zich daarin mispakken. Daarbij: zelfs als we op een dag een heel slechte plaat maken, zullen we er nóg niet mee stoppen, want we willen niet eindigen met een valse noot.»

HUMO In afwachting: welke Clouseau-songtitel vat de voorbije drie decennia goed samen?

Koen (blaast) «Wat een vraag.»

HUMO ‘Altijd meer en meer’? ‘Droomscenario’? ‘Zonde van de tijd’?

Kris «‘Kamerplant’ (lacht). Ernstig: ‘Vonken en vuur’ lijkt me een goede. Of ‘Passie’.»

HUMO Het is al een prestatie om het dertig jaar lang vol te houden, laat staan om dat aanhoudend met succes te doen. Zijn jullie er al achter wat jullie precies aangeboord hebben in Vlaanderen?

Kris «Eerlijk? Ik denk dat we de eersten waren. Toen wij begonnen, had je hier in het Nederlands schlagers à la Willy Sommers en rockmuziek à la De Kreuners en Raymond van het Groenewoud. Maar pópmuziek? Nee. Wellicht daarom dat we weggelachen werden bij elke grote platenfirma waar we gingen aankloppen. ‘Brandweer’, onze eerste single, is een kennis van ons in de rekken gaan leggen van alle platenwinkels die we kenden.»

HUMO Het allereerste Clouseau-concert was al in 1984, in het Cultureel Centrum van Sint-Genesius-Rode.

Kris «Elke maand was daar een soort aperitiefconcert, meestal met een koor of een operazanger. Vooral voor oudere mensen. (Denkt na) Mensen zo oud als wij nu, bedoel ik (lacht). Ons vader was schepen van Cultuur: zo zijn we daar beland. Toen nog als Clouseau & Vrienden. Eenmalig, dachten we. Tot iemand na afloop kwam vragen of we dat misschien nog eens wilden doen. En nu zitten we hier.»

Koen «Ik weet alleen nog dat Kris vooraf op de setlist van elk bandlid een bemoedigende boodschap had geschreven.»

HUMO Voor de verzamelbox ‘Clouseau30’, die binnenkort uitkomt, mochten de fans de songs kiezen. Was daar een keuze bij die jullie verrast heeft?

Kris «Niet echt. Meer dan 10.000 mensen hebben hun top drie opgestuurd, en 57 songs hebben de compilatie gehaald: dan zit het meeste erbij, hè.

»Wat we wel weer hebben gemerkt: de populariteit van ‘Afscheid van een vriend’. Op één of andere manier blijft dat nummer de mensen raken. Ik luister zelf nooit naar onze muziek – ik heb al onze songs al twintig miljoen keer gehoord vóór ze op plaat verschijnen – maar met die verzamelaar krijg je wel een mooi overzicht van de voorbije dertig jaar. We hebben de nummers chronologisch gezet, en daardoor hoor je een groep die langzaam zijn weg vindt in de studio, met een zanger die gaandeweg leert zingen (lacht).»


Clouseau-mania

HUMO Een typerende fanbrief uit 1990, het jaar van ‘Domino’: ‘Koen is knap, Kris kan ermee door, en de rest is zo mottig als het gat van Margaret Thatcher.’

Kris «Ik heb Thatcher haar gat nooit gezien, maar er zat een grond van waarheid in (lacht). Maar als je frontman níét de populairste van de groep is, heb je toch een probleem?»

HUMO Speelde dat mee in het vertrek van Tjenne Berghmans, Karel Theys en Bob Savenberg, de drie andere bandleden van het eerste uur?

Koen «Nee. Veel erger was dat de neuzen niet in dezelfde richting stonden. We zijn begonnen als vijf vrienden. We speelden samen omdat we dat leuk vonden, en omdat we toevallig in dezelfde buurt woonden. Maar onderlinge verhoudingen veranderen snel als je een beetje succes hebt. Onze ideeën over wat er met de groep moest gebeuren lagen té ver uit elkaar.»

Kris «In die tijd beslisten we alles met een vergadering en een stemming. Een lijdensweg, want daar zaten altijd minstens drie verschillende meningen tussen. Sinds we met ons tweeën zijn, is het nooit meer moeilijk geweest.»

HUMO Werden vestimentaire keuzes ook per vergadering besproken? Ik herinner me de hoed die Kris in de beginjaren altijd droeg. Die leek deel uit te maken van het banduniform.

Kris «Kijk eens naar foto’s uit onze beginperiode: zag dat eruit als iets waarover is nagedacht? Op een gegeven moment belde Levi’s ons: we mochten uit hun fabriek alles meenemen wat we wilden, als we het maar droegen op de foto’s. Een tijdlang liepen we allemaal rond in jeansbroek, jeanshemd én jeansjas (lacht).

»Die hoed had ik gekregen van een ex. Als jonge gast denk je iets nodig te hebben om je een houding te geven op een podium. We traden in het begin maar twee keer per jaar op, maar toen kwam ‘Anne’ uit: de boel ontplofte en op den duur zat ik tweehonderd dagen per jaar vast aan dat ding! Toen ik tegen onze toenmalige platenbaas Hans Kusters ging zeggen dat ik die hoed niet meer zag zitten – dat ding was ook veel te klein, trouwens – dacht hij dat ik gek geworden was (lacht). ‘Maar dat is een essentieel onderdeel van jullie imago!’ Ik heb moeten wachten tot de volgende plaat.»

HUMO Zou het succes van Clouseau het pad geëffend hebben voor een band als Bazart?

Koen «Het zal hen niet tegengewerkt hebben, natuurlijk. Maar voor Bazart er was, kregen wij al járen de vraag hoe het kon dat geen enkele groep de titel ‘de nieuwe Clouseau’ kwam opeisen. Dat het er maar niet van kwam, wil voor mij zeggen dat het zo simpel wel niet zal zijn. En dat Bazart het succes in de eerste plaats aan hun nummers en hun uitstraling te danken hebben.»

HUMO In oktober staan ze in het Sportpaleis.

Koen «Op dat vlak hebben we misschien wél een handje geholpen. Anderzijds: het is niet omdat wij er zo vaak hebben gestaan dat het gemákkelijk geworden is om die zaal te vullen.»

Kris «Voor het succes van het Nederlands in de muziek hebben we hopelijk ook iets betekend. Nadat wij doorgebroken waren, werd het hopelijk makkelijker voor andere bands om te beslissen om in hun eigen taal te zingen. Wie weet had een groep als Bazart twintig of dertig jaar geleden nog in het Engels gezongen.»

HUMO Ook de Bazart-hysterie moet jullie bekend voorkomen.

Kris «Dat gekrijs: absoluut.»

Koen (haalt de schouders op) «Veel van die zogenaamde Clouseau-mania is totaal vervlogen bij mij. Vergeten. Wég.»

HUMO Je zou denken dat net die waanzinnige periode het hardst in het geheugen gebrand staat.

Koen «Toch niet. Net omdát ze zo waanzinnig was. Die eerste jaren waren zo druk dat ik uiteindelijk van niets genoten heb. Een sneltrein die maar blééf voortrazen: je kon niet even uitstappen om het allemaal eens van op een afstand te bekijken. Oude beelden terugzien is surreëel: dat ben ík niet, die daar staat te zingen. Het is een jonge gast, en hij lijkt op mij. Maar ik ben het niet.»

Kris «Veel geweldige optredens zullen we toen ook niet gespeeld hebben. Onbegonnen werk om iets van de muziek te horen met dat gekrijs.»

Koen «In Groningen speelden we eens een optreden waarbij per minuut gemiddeld één meisje flauwviel. Negentig minuten lang. De frontstage bestond toen nog niet: er was geen fysieke afstand tussen ons en het publiek, en dus werden al die meisjes afgevoerd óver het podium, tussen de bassist en de gitarist door!»

Kris «Ik wil niet beweren dat wij in Vlaanderen de frontstage hebben geïntroduceerd, maar op een gegeven moment zijn we de organisatoren beginnen vragen om met dranghekken een ruimte af te bakenen voor het podium, zodat het Rode Kruis zijn werk kon doen.»

HUMO Dan trek je je, uit zelfbescherming, terug in een cocon.

Koen «Op den duur praatten we alleen nog met elkaar. Dag in, dag uit zaten wij op elkaars lip. We deelden alle hoogtes en laagtes. We ontwikkelden een eigen taaltje, een gevoel voor humor waar niemand nog iets van begreep. Dat is... niet ideaal. Maar uit de cocon stappen was geen optie. Op een ochtend trok ik mijn gordijnen open en zag ik de tenten van de meisjes die op mijn gazon hadden overnacht. Pure Monty Python! En dan die voortdurende commentaar op alles wat je doet of zegt: verwarrend, hoor. Op den duur twijfel je aan alles.»

HUMO Leidt zo’n cocon tot overmoed? In ’91 zei Kris, net voor jullie voor België naar het Eurovisiesongfestival gingen: ‘Als in Vlaanderen en Nederland de meisjes beginnen te gillen als Koentje ergens verschijnt, zullen ze dat in andere landen ook wel doen, zeker?’

Kris «In welk boekje stond dat? Want dat heb ik zéker niet zo gezegd. Ik heb nooit gedacht dat we zouden winnen, maar we waren er wél van overtuigd dat we in de linkse kolom zouden eindigen. Dat is niet gebeurd. Ja, als iedereen de hele dag roept hoe fantastisch je bent, denk je vanzelf: het zal dan wel kloppen.»

Koen «Op zich niet zo erg, mocht het muzikaal nog in orde zijn geweest.»

'Oude beelden terugzien is surreëel: daar staat iemand ánders te zingen. Hij lijkt op mij, maar ik ben het niet'

HUMO Hoezo?

Koen «Vergelijk het met voetbal. Je kunt Cristiano Ronaldo arrogant vinden, maar zolang hij potten blijft breken, moet iedereen toegeven: ‘Verduiveld goede voetballer.’ In de eerste helft van de jaren 90 was het bij ons níét altijd indrukwekkend.»

Kris «‘Of zo’, onze tweede plaat, hebben we opgenomen op zes dagen tijd, tussen een reeks optredens door. We hadden niet eens deftig de tijd genomen om goede songs te schrijven: ‘Het zal zo ook wel lukken.’»

HUMO Onschuldig neveneffect van het succes: in Wallonië hebben ze een tijdlang Clouseau-liedjes in de les Nederlands gebruikt.

Koen «Niet alleen in Wallonië. Twee dagen geleden kwam ik in het tankstation bij ons in de buurt een gast tegen die nu zeven jaar in België woont. In zijn avondcursus Nederlands gebruiken ze ‘En dans’ als lesmateriaal – hij had gewacht tot zijn Nederlands goed genoeg was om me dat persoonlijk te komen zeggen (glimlacht). Ik vind dat tof, en het is ook slim. Talen leren werkt écht gemakkelijker met muziek. Waarom denk je dat we hier allemaal zo goed Engels spreken?»

HUMO In 2009 werd je door minister-president Geert Bourgeois aangevallen omdat je een liedje ‘Leve België’ had genoemd.

Koen «Hij zei: ‘Een nummer met dat soort karamellenverzen: daarvan schrijf ik er zelf drie op een dag.’ (Geërgerd) Ja, dan moet hij dat vooral dóén. Eens zien of hij veel plaatjes verkoopt.»

Kris «Koen had de tekst van ‘Leve België’ geschreven met het idee: België krijgt de laatste tijd zo hard op zijn kloten – kom, we steken het land een hart onder de riem. Meer zat daar niet achter. Eerlijk: Vlaamsere gasten dan wij vind je niet. We zijn bovendien opgegroeid op de taalgrens en zijn ons dus heel bewust van de problematiek daar. Alleen kun je volgens bepaalde partijen blijkbaar niet tegelijk Vlaming én Belg zijn.»

HUMO Hebben jullie minister Bourgeois daarna nog ontmoet?

Koen «Gelukkig niet.»

Kris «Maar die affaire was nog honderd keer minder heavy dan de hetze rond 0110, de concerten voor verdraagzaamheid waar Tom Barman en Koen in 2006 hun schouders onder hebben gezet. De hoeveelheid stront – létterlijk: stront – die we toen over onze kop hebben gehad...»

HUMO Vertel!

Koen (corrigeert snel) «Níét letterlijk.»

Kris «Enfin, een hele hoop stront in elk geval. Bedreigingen en al: ‘Ik hoop voor jou dat je ogen op je rug hebt...’»

Koen «‘Ik weet waar je kinderen naar school gaan...’»

Kris «Reacties die op een waanzinnige manier illustreerden dat een concert voor verdraagzaamheid geen overbodige luxe was (lachje).»

HUMO Zijn jullie daarmee naar de politie gestapt?

Koen «Voor een lul die via zijn computer zijn gal spuwt? Nee. Misschien was het naïef, maar ik ging ervan uit dat het bij woorden zou blijven. Pas op: in die tijd kregen we voor elke kwibus ook honderd reacties die wél bemoedigend waren. Alleen blijven haatmails altijd langer hangen. Ik was er echt van aangedaan.»

'We speelden ooit een optreden waarbij per minuut gemiddeld één meisje flauwviel. Negentig minuten lang'

HUMO Voor een band die altijd geassocieerd wordt met het Sportpaleis, is het gek dat net de dertigste verjaardag níét daar gevierd wordt.

Koen «Achteraf bekeken hebben we wat dat betreft een foutje begaan. Toen het tijd was om Clouseau30 te beginnen plannen – anderhalf jaar geleden al – hebben we gekozen voor een theatertour, omdat we daar op dat moment meer zin in hadden. Je moet weten dat we élf jaar na elkaar in het Sportpaleis hadden gestaan; een twaalfde keer, dat werd gewoon te veel. Maar bij nader inzien waren we gewoon vergeten hoe waanzinnig plezant het daar kan zijn. Het Sportpaleis had goed gepast bij dit jubileum.

»Anderzijds: met onze theatertour in het najaar zullen we bijna veertig keer optreden, en daarbij 70.000 mensen bereiken – zowat vier keer het Sportpaleis, alleen doen we er nu veertig keer over in plaats van vier. Dat past dan weer beter bij de gelegenheid, want we spelen nog altijd graag. Als het na vier keer al voorbij was geweest, was dat wat jammer geweest.»

Kris «Bovendien dachten we dat het wel fijn zou zijn om af en toe eens iets te vertellen tussen de nummers door. We hebben nu meer tijd. In het Sportpaleis moet je de bindteksten kort houden.»

Koen «Sinds ik Adele daar gezien heb, ben ik daar nog niet zo zeker van. Fantastisch was dat: soms gingen er wel zeven minuten voorbij voor ze aan een nummer begon – en die tijd vulde ze gewoon met vertellen en grappen maken.»

Kris «Maar jij bent Adele niet, hè.»

HUMO Nog een oude quote van Koen: ‘Ik wil op mijn sterfbed kunnen zeggen dat ik in Suriname heb gewoond, of misschien wel dat ik een hondenkennel heb geopend.’

Koen «Heb ik dat echt gezegd? Waarom zou ik in Suriname gaan wonen? Mijn vrouw zegt vaak: ‘Kom jongen, we verhuizen naar een land waar het altijd warm is.’ En dan panikeer ik: ‘Geen open haard in de winter? De bladeren niet zien vallen als het herfst wordt?!’ Nee. Ik zou nog graag eens naar Suriname op reis gaan. En dat van die kennel is ook nog steeds een wens. Maar oprecht: ik kijk veel meer uit naar de volgende tien jaar van mijn kinderen dan naar die van mezelf. Hoe ontplooien ze zich? Wat komt er op hun pad, wat pakken ze op en wat laten ze liggen? Ik vind dat spannend. En schoon.»

HUMO Wat verwacht je de komende jaren op jouw pad?

Koen «Bij VTM hebben ze lang gedacht dat ik alleen ingezet kon worden in spelprogramma’s of ‘Idool’-achtige shows. Ik vraag al keilang om iets anders te mogen doen, maar pas sinds ‘Wauters vs. Waes’ zien ze dat ik het ook kan. Daarna volgde ‘Project K’ en nu weer ‘Over winnaars’. Het is een mooi stukske televisie dat nieuw is voor mij en waar ik verder in wil gaan. Ik heb nog veel te verkennen.»


Zondagskind

‘Hier, mannen. Een legendarische voetballer!’ De gebouwen van VTM zijn altijd een beetje Disneyland: de ene mascotte volgt de andere op, en zo komt het dat midden in het interview Franky Van der Elst plots aan onze tafel staat. Het wonderlijke aan een interview met de broers Wauters is dan weer dat ze al die mascottes ook persoonlijk kennen, én hun de hand drukken.

Koen «Samen met Franky hebben wij ooit nog een legendarische versie gezongen van... Welk nummer was het weer, Franky?»

Franky Van der Elst «Ik weet het zelf ook niet meer. Ik heb al zoveel uitgestoken.»

Koen «Het was tijdens het WK ’98 in Frankrijk. Wij gingen op een zondagavond optreden in het kamp van de Rode Duivels, waarna er nog een barbecue was.»

Van der Elst «Ja verdomme, tóén is er stevig gedronken.»

'Oude beelden terugzien is surreëel: daar staat iemand ánders te zingen. Hij lijkt op mij, maar ik ben het niet'

Koen (lacht hard) «Ik herinner me dat wij de dag erna, op de tgv naar België, een reporter op de radio hoorden zeggen: ‘Ja, onze Rode Duivels hebben het echt zwaar met die hitte. Sommige spelers moeten de training staken om quasi-kotsend aan de kant te gaan staan.’ (giert het uit)»

Van der Elst «Ik was zo mottig als iets (lacht). Na die training ben ik in bed gekropen, ik heb de hele dag niets meer gegeten... Ja, nú zijn dat mooie verhalen. Allee, salut!»

HUMO Koen noemt zichzelf vaak een zondagskind. Je beseft dat je geluk hebt gehad in het leven.

Koen «Natuurlijk. Neem nu ‘Project K’: een televisieprogramma dat is ontworpen om Koen Wauters de kans te geven zijn kinderdromen na te jagen. Ik heb daar commentaar op gekregen: ‘Is het nog niet genoeg dat hij zoveel succes heeft, moet dit nu ook nog?’ Klotecommentaar, maar wel wáár. ‘Over winnaars’ is eindelijk eens een programma waarin het níét over mij gaat.»

HUMO In de trailer voor ‘Over winnaars’ zeg je dat de deelnemers jou geïnspireerd hebben.

Koen «Ik ben verrast door hun positivisme en hun weerbaarheid, ondanks de situatie waar ze dagelijks mee moeten leven. Ik heb bijvoorbeeld een gast met zware multiple sclerose horen zeggen dat hij op de keper beschouwd een gelukzak is, ‘omdat hij tenminste geen pijn heeft, zoals zoveel anderen’. Terwijl hij dat zegt, zit hij met verwrongen spieren in een rolstoel – dan word je toch wel even stil. De hele ploeg stond op dat moment met tranen in de ogen te filmen.»

HUMO In het programma help je dromen waar te maken: iemand zonder benen een berg op helpen, een slechtziende helpen autorijden...

Koen «Ik ben geen zager, ik neut niet over files of dat soort dingen. Dat heb ik lang heel flink van mezelf gevonden. Maar voor ‘Over winnaars’ heb ik mensen ontmoet die wél een geldige reden tot klagen hebben, en dat toch niet doen. Neem nu Kiara, een meisje dat heel slecht ziet en dankzij het programma heeft leren autorijden. Toen we samen op het circuit reden, was ik even bezorgd dat dat misschien een vergiftigd geschenk was. Ze amuseerde zich geweldig in de auto, maar na de opnames was het gedaan, hè: dan zou ze nooit meer kunnen rijden. Zij heeft mij toen gerustgesteld: ze hóéfde daarna niet meer te rijden, zei ze, maar ze had nu tenminste voor zichzelf wel bewezen dat ze het kón. En dat volstond voor haar. Ik heb nog met alle deelnemers uit het programma contact.»

HUMO Kris, is het een bizarre gedachte dat er mensen zijn die jou misschien alleen kennen van de Facebookgroep ‘Elke dag dezelfde foto van Kris & Dany’, waarop iemand elke dag dezelfde foto van Dany Verstraeten en jou post, telkens met ander onderschrift?

Kris «Jongen, je wilt niet wéten hoeveel mensen mij daarover aanspreken (lacht). Onlangs deden ze een Facebook Live-uitzending: twintig minuten lang dezelfde foto in beeld. Ik hoorde dat een paar honderd man de hele uitzending heeft gevolgd. Geweldig!

»Dany en ik hebben het idee om een eigen pagina op te richten: ‘Elke dag een ándere foto van Kris en Dany’. Hij zei dat hij het een interessant idee vond, maar ik denk niet dat het ervan komt (lacht).»

HUMO Toen we daarnet jullie kleedkamer binnenstapten, waren jullie aan het grinniken over een mail die was binnengekomen. Mogen we weten waar dat over ging?

Kris «Over de uitreikingsceremonie van de MIA’s. Euh, wij zitten daar niet zo graag. Dat negatieve gevoel dateert vooral van vroeger, toen het nog Zamu Awards heette. Toen was dat écht een soort alternatief clubje. Toen wij daar binnenkwamen, keek iedereen ons altijd aan met de blik: ‘Wat komen jullie híér doen?!’ Al dat hokjesdenken. Op een keer werden wij ingedeeld bij ‘Populair’, samen met Christoff en Helmut Lotti, terwijl Hooverphonic bij ‘Pop’ zat. Niemand kon ons dat verschil uitleggen.»

Koen «Dat was vooral vroeger, hè. Het is de laatste jaren veel beter geworden.»

HUMO Het kan bijna niet anders of die dertig jaar steken de ogen uit van muzikanten met minder succes: in Vlaanderen is dat bijna iedereen.

Kris «Dat denk ik niet. Tijdens één korte periode geweldig veel succes hebben: dát steekt de ogen uit. Maar ik denk dat wie dertig jaar lang hard werkt en gewoon zijn ding probeert te doen, daar alleen respect voor krijgt. Vroeger hadden we meer verkoopsrecords en gillende meisjes, maar ook véél meer tegenwind. Meer nog: bij momenten was de tegenstand even overdreven als de adoratie. Vier platen lang waren wij een eendagsvlieg (lacht). Op den duur wordt dat stemmingmakerij. Ik wandelde op de Gentse Feesten eens om twee uur ’s nachts naar mijn auto, toen ik drie gasten op vijftien meter afstand ineens ‘Clouseau klootzakken!’ hoorde roepen. En níét om te lachen, hè.

»(Denkt na) Maar ik snap het ergens wel. Het móét ambetant geweest zijn voor mensen die Clouseau niet tof vonden. Er waren periodes dat er niet aan ons te ontsnappen viel. Zelfs wie ons níét graag hoort, kent minstens tien liedjes van ons, tekst en al.»

Koen (lacht hard)

Kris «Ach, het waren de zwartjassen van vroeger die ons niet moesten. Dat hokjesdenken waar ik het over had. Het was niet ‘hip’ om succes te hebben.»

Koen «De boekskes deden daar ook aan mee, hè. (Ernstig) Want laten we het eens gezellig over Humo hebben. Het aantal keer dat jullie ons genegeerd hebben, of kak over ons hebben geschreven: dat kun je niet téllen.»

HUMO Ga je dan niet, zoals Liberace het ironisch zei, al huilend naar de bank?

Koen «Nee. Ik sta daar niet boven. Gratuite kritiek kan ik niet gemakkelijk wegborstelen. Wanneer Humo ons voor de zoveelste keer belachelijk maakt in een interview met andere mensen – met ándere mensen, hè, en niet eens over muziek – val ik telkens weer omver.»

Kris «Dat is niet alleen in Vlaanderen, Koen. Wie zijn hoofd boven het maaiveld uitsteekt, die wordt de kop afgehakt.

»We hebben rare dingen meegemaakt. Koen kan er vier boeken over volschrijven. Je moet het allemaal relativeren, maar dat is niet gemakkelijk. Elke keer als ik iets slechts lees over Clouseau, ben ik nog altijd in het hart geraakt. En ik vind dat goed. De dag dat het me niets meer kan schelen, moeten we echt met het groepke stoppen.»




'Clouseau30’ komt op 1 september uit bij Warner Music.


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234