null Beeld

dEUS (Koninklijk Circus)

Een dEUS-concert zonder 'Roses' en 'Instant Street' is óók een dEUS-concert.

Jeroen Maris

'Je verlangde naar het warme, malse wit van de dijen van 'Magdalena''

Daar stonden ze dus allemaal keurig in het gelid, al die liedjes, de turnmaillot hoog opgetrokken. Songs met witte sokjes: dEUS groepeert in de 'Soft electric'-tour de ballads en de mijmeringen, de akkoorden in schoonschrift, dat deel van de backcatalogue dat uit de klauwen van ruziënde gitaren en luide wanorde is gebleven. Rustige concerten, dus, al is rustig een adjectief dat in de handen van Tom Barman snel verfrommeld raakt: zelfs in zijn meest klassieke popsongs (denk: 'Nothing Really Ends') woont een rebel met een venijnige handgranaat.

Het was een mooie maar bevreemdende ervaring, dinsdag in het Koninklijk Circus. Een concert van dEUS is doorgaans een ratrace - er kleeft hectiek aan, furie, wildebrasromantiek. Dinsdag zaten we op een stoeltje, en keken we naar vijf bedaarde mannen. Barman oogde losjes en ontspannen, een vroegtijdig geval van opa vertelt, en Mauro Pawlowski keek alsof hij elk moment poëzie kon beginnen reciteren. Maar dat wérkte. Van 'Wake Me Up Before I Sleep' tot 'Constant Now', van 'Include Me Out' tot 'Serpentine': dEUS klonk hoogst beroezend - alsof je een fles hoestsiroop ad fundum leegdronk.

'Soft electric' betekende gelukkig niet: je wentelen in oud gekneus. Er was elegante melancholie, zeker, maar ook euforie, bedaagde tevredenheid en zelfs hitsigheid. Hoogtepunten? Zoals je een broodje abrikozenconfituur smeert voor je liefste, zo moet 'The Real Sugar' ooit geschreven zijn: zorgzaam, teder, in het gloedvolle besef dat je iets moois aan het doen bent. De geheimzinnige sexiness van 'Eternal Woman' intrigeerde, de oude dame 'Right As Rain' kreeg nieuwe adem. En Barman zal wel al lang niet meer verliefd zijn op 'Magdalena', maar wat klonk ze dichtbij - je hoorde haar adem, doorvoelde haar zuchtjes en snakte naar het warme, malse wit van haar dijen. 'The Magic Hour' klonk dan weer unheimlich en dreigend - het is zaterdag, een onbetrouwbaar uur van de nacht, een maffioso heeft je net een Campari Orange getrakteerd, en je weet dat niets ooit nog hetzelfde zal zijn.

Barman en co hadden ook wat curiosa uit de dEUS-archieven geritseld. 'Nothings' was kort maar lekker, '7 Days, 7 Weeks' deed fantaseren, en 'Secret Hell' was een memo die dicteert dat je dringend nog eens naar 'Worst Case Scenario' moet luisteren. Soms leek het ook niet te werken, zoals in 'Bad Timing' - de beste thriller die dEUS al geschreven heeft, maar ik miste de artillerie. Toch: een tripje naar Schoonheid en Ontroering, die 'Soft electric '-tour.


Het moment

Afsluiter 'Dream Sequence #1' stuurde je met een wanordelijk hoofd de Brusselse nacht in.


Het publiek

Alleen maar nette mensen.


Quote

'Maintenant on a repeté the fuck out of it' - Barman leidt het broeierige springding '7 Days, 7 Weeks' in.


Tweet


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234